Galeria zdjęć fotografa - Tadeusz Barucki

Warszawa - XXII Liceum Ogólnokształcące im. Jose Marti, Nowo otwarte liceum ogólnokształcące im. Jose Marti przy ulicy Staffa 111 w Warszawie, architekt Jan Zdanowicz. Oryginalna forma architektoniczna budynku wyróżnia go pozytywnie spośród miernej architektury szkół polskich czasów socjalizmu poprzez bogate rozrzeźbienie brył, co przypomina nietypowe formy geometryczne takie jak kostka Rubika albo budynki Bauhausu w Dessau i dzięki temu nie szpeci otoczenia jak typowa szkoła tysiąclecia. Sam budynek już oszpecono poprzez likwidację czarno-białej kolorystyki. Wciąż jednak szkoła wyróżnia się tarasami rekreacyjnymi i całkowicie przeszklonymi elewacjami.

Warszawa - Daniłowskiego 45, Modernistyczna willa z nurtu puryzmu inspirowana twórczością Le Corbusiera, zaprojektowana przez architekta Macieja Nowickiego dla rodziców w 1933 roku w Warszawie. Widok elewacji frontowej z awangardowym okrągłym oknem (dom został już oszpecony przez koszmarny kiosk, przez który zamurowano okno i przez bezsensowne wyeksponowanie dawniej schowanej rynny) i tylnej z tarasem w ogrodzie. Przed wojną dom musiał wyglądać od frontu jak piękna, nowoczesna rzeźba dzięki prostokątnej, gładkiej śnieżnobiałej fasadzie z odrobiną miki (połyskujący w słońcu minerał) i z dodanym jednym, mocnym akcentem okrągłego okna. Źródło: Tadeusz Barucki "Maciej Nowicki" Warszawa 1980

Warszawa - Hotel "Gromada", Nowo otwarty Dom Chłopa w 1962 z widoczną złotą mozaiką ceramiczną autorstwa Władysława Zycha w obszarze wejścia oraz Hanny i Gabriela Rechowiczów w holu i w patio.

Katowice - Dworzec kolejowy II, Hala główna dworca

Katowice - Superjednostka, Nowo otwarte Superjednostka i Pałac ślubów (po lewej stronie). Widoczna jest konstrukcja budynku mieszkalnego na żelazobetonowych, antropomorficznych słupach (fr. pilotis), które nadają lekkości masywnej bryle. Aby dać mieszkańcom więcej miejsca do życia stworzono chronione przed warunkami atmosferycznymi przestrzenie wspólne: podcienia pod słupami na parterze, wspólne balkony obok prywatnych na każdym piętrze i trzy kolektywne loggie na dachu płaskim jako pozostałość po niezrealizowanym tam projekcie przedszkola, świetlicy i trzepaka. Oryginalna kolorystyka budynku różniła się od aktualnej, szarej która jest wyjątkowo nietrafiona i nużąca. Fasada składała się pierwotnie z bardzo ciekawej kompozycji bieli, grafitu i czerwieni oraz z planowanych smukłych (z cienkimi ramami) okien drewnianych, nie polakierowanych na biało (ostatecznie zainstalowano typowe białe okna, na Zachodzie wtedy unikano bieli w stolarce okiennej bloków mieszkalnych i pozostawiono ją dla szpitali). Ponadto zwykłe i małe okna w mieszkaniach bloków były już wtedy przeżytkiem i stosowano już na Zachodzie masowo wielkie, przeszklone okna tarasowe, przesuwne z drewna, doskonale izolujące zimą pomimo całkowitych przeszkleń także w zwykłych blokach, nie przeznaczonych dla elit (np. blok mieszkalny Le Corbusiera w Firminy). Okna tarasowe poprawiają wygląd fasad i sprawiają, że wnętrza mieszkań wydają się większe oraz pozwalają zaoszczędzić miejsce na zbędne skrzydła okien balkonowych.

Warszawa - Rzymowskiego 45, Nowo otwarte Osiedle Prototypów na Mokotowie, ul. Rzymowskiego 45, Warszawa 1965. Aktualnie ten ciekawy budynek mieszkalny wygląda okropnie, nie ma już żadnych detali, został przemalowany na szaro i pozbawiony efektownych luksferów oraz czarno-białej grafiki na fasadzie. Wszelkie podcienia, świadczące o uroku tej architektury i wzbogacające ją o ochronę przechodniów przed deszczem i słońcem zostały szczelnie zakratowane jak w więzieniu, zupełnie bez sensu. Antropomorficzne, żelazobetonowe słupy (fr. pilotis), które kiedyś wyróżniały pozytywnie ten budynek teraz są zupełnie niewidoczne przez reklamy. Budynek czeka na mądry remont.

Warszawa - Przystanek kolejowy Warszawa Ochota, Nowo otwarty dworzec PKP Warszawa Ochota. Nietypowa architektura polskiego modernizmu wyróżniająca się z miernych dzieł ówczesnego oszczędnościowego budownictwa PRL. Piękny budynek wyremontowano w XXI wieku w sposób całkiem prymitywny i mam nadzieję, że to ulegnie zmianie. Detale, które teraz szpecą tę architekturę: okropne i niskie drzwi z wieloma szprosami na szkle i z grubymi ramami jak do toalety publicznej (zapomniano o drzwiach lekkich i całkowicie przeszklonych), fatalna podmurówka (w tak bogato przeszklonej architekturze nie powinno jej być, tylko same szyby aż do ziemi jak na sąsiednim Dworcu Centralnym), brzydka stolarka okienna (szary kolor szpeci ten budynek, ramy okienne powinny być w kolorze stalowym czyli srebrnym bo to charakteryzuje tego typu architekturę modernizmu), ucięty róg okna przy betonowej rynnie do poprawy celem wydłużenia tam okna, paskudny i zimny kolor szarego tynku fasadowego to pomyłka (powinna zostać użyta na fasadzie farba matowa w barwie naturalnego betonu w ciepłym odcieniu jak wiślany piasek a nie w kolorze zimnym jak błoto, doskonałym wzorem do naśladowania są betonowe kolumny na Dworcu Centralnym), duży szary słupek narożny między oknami nad drzwiami zaplecza (powinien być czarny jak dawniej), pomarańczowa rynna od strony peronów (powinna być stalowa aby pasować do ścian), mleczna folia zasłania okna budynku od strony peronów wbrew projektowi architekta (folię można natychmiast zerwać, ponieważ ten budynek bardzo traci na tym oszpeceniu, folia zasłania spiralne schody będące atrakcyjne wizualnie i ukrywa piękną i bardzo charakterystyczną formę architektoniczną wielkiego przeszklonego prześwitu tego budynku przypominającą siodło lub cukierek dla widzów od strony Pałacu Kultury). To jest spis elementarnych wręcz błędów w sztuce. Brak tych wszystkich detali wyjątkowo szpeci tę architekturę, która mogła by być wręcz szokująco piękna. Jedyną zaletą remontu są cienkie ramy okien. Ponadto brakuje także oryginalnych schodów ruchomych (można je zainstalować, ponieważ dzisiaj produkowane są węższe, szybsze i bardziej ekonomiczne schody) oraz brakuje szklanej barierki chroniącej dworzec przed wchodzeniem na dach (stalowa balustrada szpeci ten budynek).

Warszawa - Zambrowska, Bloki przy Zambrowskiej

Warszawa - Rakowiecka 2b, Budynek zaprojektowany przez zespół Tygrysy (W. Kłyszewski, J. Mokrzyński, E. Wierzbicki).

Warszawa - Anielewicza 15, Fotografia z książki "Architektura Warszawy 1945-1965 na fotografii. Obiekty twórców związanych z Politechniką Warszawską" przedstawia wejście do budynku Anielewicza 15 noszącego tytuł Wicemistera Warszawy 1961.

Warszawa - Magistracka 24, Fotografia z książki "Architektura Warszawy 1945-1965 na fotografii. Obiekty twórców związanych z Politechniką Warszawską".