Szamoty (Ursus)

Obszar Miejskiego Systemu Informacij w dzielnicy Ursus którego granice wyznaczają: ulica Gierdziejewskiego od zachodu oraz tory kolejowe od północy, wschodu i południa. Wcześniej teren ten zajmowały Zakłady Mechaniczne Ursus.
Szamoty – niegdyś wieś w gminie Skorosze, województwie warszawskim, w powiecie warszawskim, ulokowana wzdłuż bazaltowego traktu łączącego Warszawę z Pruszkowem; w latach 1952-1954 część Czechowic, w latach 1954-1977 część miasta Ursus, od 1977 część Warszawy wchodząca w skład dzielnicy Ursus.
Historia
Wieś nosiła różne oboczne nazwy: Wojszcze, Wojszczyce (od nazwy osobowej Wojszcz : Wojciech, Wojsław), Bożejki[1] (od n. os. Bożej, derywowanej od imion na Bogu-, Bogo-, takich jak Bogusław[2]); Szwaby (od n. os. Szwab) oraz nazwę Szamoty, od n. os. Samota//Szamota[1], wykazującej związek z formami na Samo-, takimi jak Samosąd, a także z n. os. Samson[3] (forma Szamoty powstała w wyniku unikania rzekomego mazurzenia i jest hiperpoprawna). W XVI wieku notowana była nazwa zestawiona Szwaby-Bozeje; w XVIII wiek]u Szwaby-Szamoty, a później utrwaliła się nazwa Szamoty[1].

Pierwsza wzmianka dotycząca tej wsi pochodzi z 1479 roku. Jej ówczesnymi właścicielami byli: Szwabowie, Stossowie, Płońscy, Bieńkowscy, Zielińscy, Dobietccy, Popławscy i Bucholcowie.

Wieś szlachecka Swabi Bożeje znajdowała się w drugiej połowie XVI wieku w powiecie błońskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[4].

W 1864 roku ukazem cara Aleksandra II dokonano uwłaszczenia następujących chłopów: Schneidera, Szadkowskiego i Wiśniewskiego.

Bardzo ważnym wydarzeniem w życiu wsi było oddanie do użytku Kolej Warszawsko-Kaliskiej, która przecięła północną cześć gruntów wsi Szamoty.

20 października 1932 roku nastąpiło połączenie linii kolejowych warszawsko-kaliskiej z warszawsko-wiedeńską. Trzykilometrowy odcinek torów przeciął wschodnią część pól wsi Szamoty pomiędzy stacjami kolejowymi: Warszawa Gołąbki i Warszawa Włochy

Za początek końca wsi uważa się rok 1921 – wtedy to dyrekcja zakładów zakupiła od Leona i Antoniego Trębskich oraz Jankowskich około 2 hektarów ziemi pod budowę fabryki należącej do Zakładów Mechanicznych Ursus.

Rozpoczął się okres powolnego wchłaniania wsi przez rozrastającą się fabrykę.

W 1937 roku dyrekcja PZInż podjęła decyzje o budowie kuźni. Przeznaczono na ten cel boisko RKS Ursus, dokupiono jeszcze staw i łąkę Trembskich. Pieniądze wypłacone przez fabrykę poszły częściowo na budowę remizy strażackiej i urzędu gminy w Czechowicach (ul. Rynkowa 8) oraz częściowo na szkołę w Skoroszach.

Tuż po wojnie zakład wykupił gospodarstwo braci Kosińskich. Wybudowano tam dom kultury oraz dwa domy mieszkalne z czerwonej cegły.

W 1952 fabryka rozwijająca się w kierunku północnym przekroczyła Bazaltowy Trakt. Ruch uliczny skierował się ulicami: Jagiełły (wtedy Mickiewicza) i Traktorzystów.

Fabryka coraz bardziej rozrastała się, wykupując coraz więcej terenu od właścicieli, którzy przenosili się do pobliskich Czechowic.

Przez taką politykę na terenie Szamot w samym środku znajdowała się fabryka, a od wschodu (od Włoch) i od zachodu (od Gołąbek) pozostały wybudowane tuż po wojnie baraki mieszkalne, które służyły jako hotele pracownicze. Ostatecznie i one zostały wchłonięte przez zakład, kiedy to w połowie lat 70, została podjęta decyzja o licencyjnej rozbudowie zakładu.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Szamoty_(Warszawa)