W I fazie istnienia grodu od poł. X wieku do 1135 roku bronił go wał ziemny, zastąpiony następnie umocnieniami wzniesionymi z gliny i drewna w konstrukcji przekładkowej, zamkniętymi od strony północnej palisadą.
II faza jest funkcjonowania przypada po 1135 roku. W tym roku Bolesław Krzywousty osadził w Wiślicy (gloriosa Visliciensium urbe Urbis) swojego zięcia Borysa Kolomanowica. Jednakże w tym samym roku cesarz niemiecki zmusił księcia polskiego do odstąpienia od sojuszu z Borysem, skierowanym przeciwko władcy Węgier Beli II. Królewicz Borys w odwecie wydał Wiślicę na rzeź i zniszczenie Rusinom i Połowcom. Rozkwit Regii następuje jednak już wkrótce, w latach 1166-1177 pod rządami Henryka Sandomierskiego, a w szczególności Kazimierza Sprawiedliwego, kiedy to Wiślica stanowiła stolicę odrębnej, samodzielnej dzielnicy. Z inicjatywy tychże książąt dochodzi do odbudowy grodu na Regii, gdzie wzniesiony zostaje kompleks rezydencjonalno-sakralny, składający się z dwóch palatiów i rotund oraz kościół z emporą i kryptą.
W XIV wieku powstał na tym terenie przypuszczalnie dwór królewski Władysława Łokietka i jego syna Kazimierza Wielkiego. Pierwsza bezpośrednia wzmianka o siedzibie królewskiej w Wiślicy pochodzi z 1388 roku. Wystawiony wówczas przez Władysława. Jagiełłę dokument sporządzono w in sala lignea aule serenissimi principis ac domini Wladislai regis Polonie etc. illustris in civitate Wysliciens.
Późniejsze losy tego miejsca nie są do końca poznane. Niewyjaśniony jest problem cmentarzysk na tym terenie. Wydaje się, że najmłodsze groby,pochodzące być może z XIII wieku, wkopane były w relikty budowli romańskich, a więc wyznaczają moment, w którym te już nie istniały. Kiedy zostały zniszczone, w jakich okolicznościachi dlaczego na ich pozostałościach urządzono cmentarz - nie wiadomo. Wiślica ucierpiała w trakcie najazdu tatarskiego w 1241 roku i być może w trakcie kolejnych w 1259-1260 i 1287 r. W czasach Kazimierza Wielkiego miasto otoczono murami, przebudowano sieć ulic i założononowy rynek, wzniesiono kolegiatę i być może zamek, którego śladów nie odnotowały jak dotąd badania archeologiczne. Dawny gród in regia został wówczas włączony w obręb murów miejskich, brak na nim jednak reliktów z XIV wieku. W XVI wieku miał miejsce kolejny duży ruch budowlany, który zniszczył częściowo pozostałości architektury romańskiej.W chwili obecnej relikty grodu są zupełnie niewidoczne pod współczesnymi, prywatnymi posesjami.
Budowla nr 1 (Palatium I) była prostokątnym, dwudzielnym budynkiem z mniejszym pomieszczeniem od zachodu i większym od wschodu, wzniesionym w technice opus emplectum (obustronne lico muru z ciosów kamiennych, przestrzeń między nimi wypełniona kamieniem łamanym zalanym zaprawą). Od strony południowej do budynku przylegały prawdopodobnie dwa pomieszczenia: przy wschodnim narożu oraz być może przy zachodnim. Według wyników starszych badań miały się tu również znajdować podcienia wsparte na słupkach i filarach. Praceweryfikacyjne nie potwierdziłyich istnienia.
Budowla nr 2 (Rotunda konchowa) położona była w odległości 2,5 m na wschód od palatium I. Była to zapewnerotunda siedmiokonchowa, być może dwupoziomowa, z konchami w krypcie. Mury fundamentowe zbudowane były w wykopie wąsko przestrzennym z kamienia łamanego i wapienia, zalanych obficie zaprawą wapienną. Początkowo wyróżniano dwie fazy użytkowania, których nie potwierdziły badania weryfikacyjne.Wykluczono również istnienie empory zachodniej.
Budowla nr 3 (Palatium II) była dwudzielnym, podłużnym budynkiemustawionym pod kątem do skrzydła północnego założenia (palatium I i rotunda konchowa). W planie nie miała kształtu idealnego prostokąta, lecz była załamana na wysokości ściany działowej, wyznaczającej większe pomieszczenie południowe oraz mniejsze północne. Mury fundamentowewzniesiono z marglina zaprawie gipsowej.
Budowla nr 4 (Rotunda z absydą) była to budowla centralna z absydą wieloboczną, orientowaną na północny - wschód, przylegająca od południa do palatium II. Fundamenty północnej części nawy były wzniesione z łamanego kamienia w układzie jodełkowym, przy czym warstwa kamieni oddzielała poszczególne „jodełki”. Być może była to budowla dwufazowa.
za: zabytki.pl
