Dolnośląskie Centrum Chorób Płuc

Budynki szpitalne powstały w 1896 roku wraz z klasztorem i kościołem. Cały kompleks był własnością niemieckiego Zakonu Sióstr Elżbietanek. Ulica Grabiszyńska była trzecią lokalizacją szpitala zakonnego, pierwszy powstał w 1737 roku na Nowym Mieście przy ul. Modrzewskiego, gdzie obecnie znajduje się gmach Akademii Sztuk Pięknych, ale został on znacznym stopniu zniszczony w czasie oblężenia miasta oraz w wyniku licznych powodzi. Później siostry przeprowadziły się na obecną ul. Świętego Antoniego. Szpital Sióstr Elżbietanek cieszył się taką popularnością wśród mieszkańców Breslau, że wkrótce stał się za mały. Stąd w 1891 rok polecono architektowi Josephowi Ebersowi zaprojektowanie nowego kompleksu szpitalno-klasztornego.
Według jego projektu powstał najnowocześniejszy, utrzymany w modnej wówczas stylistyce neogotyckiej, miejski szpital, który założony był na wydłużonym planie ze skrzydłami bocznymi. Mógł on jednocześnie leczyć do 250 chorych na pięciu oddziałach: internistycznym, chirurgicznym, ginekologiczno-położniczym, laryngologicznym i okulistycznym. Placówka dysponowała nowoczesnymi laboratoriami do badań anatomopatologicznych i chemicznych, apteką oraz aparatem rentgenowskim. Dla pacjentów chorych zakaźnie przeznaczony był osobny barak izolatki z aparatem do dezynfekcji.
Okres powojenny
W czasie II wojny światowej, w okresie walk o zdobycie Festung Breslau, budynek szpitala został w znacznym stopniu zniszczony. Dodatkowo otaczający go park i ogród były zaminowane, gdyż szpital z powodu usytuowania przy torach kolejowych posłużył Niemcom jako element fortyfikacji.

Po zakończeniu wojny zakon Sióstr Elżbietanek podjął fragmentaryczną działalność w niezniszczonej części szpitala. W lipcu 1945 roku szpital został przejęty przez władze polskie jako Miejski Szpital Sióstr Elżbietanek. W całym budynku do umieszczenia chorych nadawała się jednak tylko jedna sala, która mogła pomieścić około 40 chorych. Obecnie w tym miejscu znajduje się świetlica szpitala. Pierwszy oddział gruźlicy otwarto już w 1948 r. 3 października 1949 roku nastąpiło oficjalne przejęcie budynku szpitala przez państwo, zaś rok później z rozproszonych po szpitalach miejskich oddziałów utworzono jednoprofilowy Szpital Przeciwgruźliczy im. Kazimierza Dłuskiego. Zlikwidowano wówczas działające w szpitalu oddziały ginekologiczno-położniczy i internistyczny. Również w roku 1950 roku ze Szpitala im. Św. Józefa przy ul. Piwnej przeniesiono oddział chirurgii klatki piersiowej. W 1954 r. prof. dr hab. med. Wiktor Bross przeprowadził pierwszą w tym szpitalu operację wycięcia płata z powodu gruźlicy płuc. W kolejnych latach sukcesywnie poszerzano zakres zabiegów operacyjnych na wszystkie choroby tkanki płucnej tworząc wzorcowy ośrodek dla regionu.
za www.dcchp.pl