Polska

Wojna domowa – polski serial komediowy z lat 1965–1966, powstały na kanwie felietonów Miry Michałowskiej publikowanych w tygodniku „Przekrój”, wydanych w zbiorach Wojna domowa (1964) i Wojna domowa trwa (1966). Opowiada o życiu 16-letniego Pawła i 15-letniej Anuli, mających problemy typowe dla ówczesnych nastolatków. Łączy elementy realistyczne z surrealistycznymi „scenkami kartonowymi”, obrazującymi wewnętrzne doznania bohaterów lub wzmacniającymi ważniejsze p

Polskie drogi – polski serial telewizyjny z 1976 i 1977, epicka opowieść o losach Polaków w czasie II wojny światowej. Scenariusz filmu napisał Jerzy Janicki (z wyjątkiem pierwszego odcinka, którego autorem był Bohdan Czeszko), a wyreżyserował Janusz Morgenstern.
Produkcja
Realizacja serialu Polskie drogi trwała ponad trzy lata. Zdjęcia do ostatniego odcinka serialu finalizowano w sierpniu 1977. Do produkcji zaangażowano – według r&oac

7-odcinkowy serial dla młodzieży w reż. Stanisława Jędryki. Większość sekwencji kręcono na starej Pradze, Saskiej Kępie, Mokotowie, Śródmieściu, Starym Mieście oraz na brzegach Wisły. Plenery to m.in.: Stadion X-lecia, Os. Przyczółek Grochowski, Park Skaryszewski, Bazar Różyckiego, okolice Mostu Gdańskiego, Poniatowskiego, i Średnicowego, ulice: Nobla, Stalowa, Targowa, Wybrzeże Szczecińskie, Mokotowska, Pilicka, Chełmska, pl. Trzech Krzyży, Nowogrodzka, Sienna i inne (d

Komedia z 1972 r. (premiera w 1973 r.) w reżyserii Stanisława Bareji, której akcja toczy w Warszawie a wydarzenia powiązane są z osobą pracownika muzeum (W. Pokora), który - chcąc ratować się przed więzieniem - musi znaleźć zaginiony obraz. Zdjęcia: Jan Laskowski, Produkcja: Zespół Filmowy Pryzmat Sekwencje w Warszawie, m.in.: pl. Konstytucji, okolice PKiN z Marszałkowską i Al. Jerozlimskimi w tle, Nowy Świat, galeria ZPAP, Most Poniatowskiego, Park Ujazdowski, Ordynack

Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz – polska komedia filmowa z 1978 w reżyserii Stanisława Barei, do której scenariusz napisał reżyser wraz ze Stanisławem Tymem . Film został zrealizowany przez Zespół Filmowy „Pryzmat”.
Fabuła
Głównym bohaterem filmu jest Tadeusz Krzakoski (Krzysztof Kowalewski), dyrektor przedsiębiorstwa „Pol-Pim”, który wyjeżdża w podróż służbową do Paryża. W tamtejszej amb

Film w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego z 1971 r. opowiadający - w konwencji komediowej - o wydarzeniach pewnego feralnego poniedziałku w Warszawie. Film składa się z wielu wątków, mniej lub bardziej wiążących się ze sobą. Zdjęcia: Mieczysław Jahoda, Produkcja: Zespół Filmowy PLAN Sekwencje w Warszawie m.in.: Al. Jerozolimskie, ulice Bednarska, Czerniakowska, Świętokrzyska, Kasprzaka, Port Lotniczy Okęcie, poczta na ul Grochowskiej, ul. Kijowska przed

Nie ma róży bez ognia – polski film komediowy z 1974 roku w reżyserii Stanisława Barei. Nie ma róży bez ognia to zbitka słów z dwóch polskich przysłów: nie ma róży bez kolców oraz nie ma dymu bez ognia. Tytuł bezpośrednio nawiązuje do jednej ze scen z filmu, w której ojciec Lusi podpala własny dom wraz z plantacją róż, aby córka mogła zameldować się w stolicy. Komedia przedstawia absurdalną rzeczywistość, w jakiej znalazło się małżeństwo nauczycieli, Jana i Wa

Film - komedia opowiadająca historię na tle walki konkurencyjnej dwóch firm produkujących sprzęt do gry w tenisa. Plenery: Wraszawa (w 1936) reżyseria: Mieczysław Krawicz, zdjęcia: Zbigniew Gniazdowski, Produkcja: Blok-Mu

Komedia z 1964 r. w reżyserii Stanisława Lenartowicza, którego akcja toczy w okupowanej Warszawie a wydarzenia powiązane są z perypetiami włoskiego żołnierza - tytułowego bohatera. Zdjęcia: Antoni Nurzyński, Produkcja: Zespół Filmowy KADR Sekwencje we Wrocławiu i w Warszawie, m.in.: Wrocław - ul. G. Zapolskiej, ul. Ks. Witolda, ul. Nowa, p. Solny Dworzec Główny. Warszawa - ul. 3 maja (pod Mostem

Dziewczyny do wzięcia – polska komedia z 1972 roku w reżyserii Janusza Kondratiuka. Film czarno-biały. Film opowiada o jednodniowej przygodzie prowincjonalnych młodych dziewcząt pragnących przerwać monotonię życia na wsi. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy, aby zaznać odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie chłopaka, a w perspektywie - może i trwały związek. Wpadają w oko dwóm mężczyznom, równie skrępowanym jak o

Brunet wieczorową porą – polski film fabularny (komedia kryminalna) z 1976 roku w reżyserii Stanisława Barei.
Motywem muzycznym filmu jest przewijająca się w wielu sekwencjach piosenka Cygańska jesień w wykonaniu Anny Jantar, do której muzykę skomponował Waldemar Kazanecki. Autorami tekstu piosenki byli Janusz Kondratowicz i Jonasz Kofta[4].
Tytuł filmu nawiązuje do słów o „spotkaniu z brenetem wieczorową porą” wypowiadanych przez wr

ong>Wszystko na sprzedażong> – polski fim psychologiczny w reżyserii i według scenariusza Andrzeja Wajdy. Głównym tematem jest tragiczna śmierć Zbigniewa Cybulskiego (niewspominanego w filmie z imienia i nazwiska), rozpatrywana z punktu widzenia jego bliskich oraz współpracowników. W na poły dokumentalnym filmie Wajdy, którego postać odgrywa Andrzej Łapicki, pod własnymi imionami występują akt

"Miś" – polska komedia filmowa w reżyserii Stanisława Barei z 1980 roku, według scenariusza Stanisława Barei i Stanisława Tyma.
Film jest pierwszą (Rozmowy kontrolowane – drugą; Ryś – trzecią) częścią trylogii o Ryszardzie Ochódzkim, prezesie Klubu Sportowego „Tęcza”, który z łatwością wykorzystuje systemowe nieprawidłowości na własną korzyść. Głównym wątkiem Misia jest rywalizacja Ochódzkie

Serial komediowy z 1986 r. (premiera w 1987 r.) w reżyserii Stanisława Bareji, której akcja toczy się głównie w Warszawie (w niektórych odcinkach także w innych miejscach i miastach, m.in. w Krakowie, Grodzisku Maz, pałac w Zatorach) a wydarzenia powiązane są głównie z osobami dwójki pracowników MPT - kierowców taksówki nr 1313. Zdjęcia: Jan Muszyński i Wojciech Jastrzębowski, Produkcja: Centralna Wytwórnia Programów i Filmów Telewizyjnych Poltel Sekwencje w W

Szkolny film  według scenariusza Jana Budkiewicza i Zdzisława Kazimierczuka.jest ilustracją życia na tzw. "dzikim zachodzie", czyli w zachodniej części Warszawy, na początku lat sześćdziesiątych. W balladowym, sentymentalnym nastroju autor ukazuje koloryt życia zapomnianych i niemodernizowanych dzielnic stolicy.

Na pierwszy rzut oka wydaje się mocno spóźnionym krewniakiem dokumentów "czarnej serii". Jego tematem są bowiem za