Forum Skyscrapercity, zdjęcie 1300px:
Duże zdjęcie - link bezpośredni:
Blog: Miniatura podlinkowana do dużego zdjęcia na fotopolsce:
Duże zdjęcie: link do zdjęcia:
Miniatura: link do miniatury:
Lata 1750-1800 , Kościół w Chróścinie i Starych Siołkowicach według rysynku Friedricha Bernharda Wernhera z jego dzieła "Silesia in Compendio seu Topographia das ist Praesentatio und Beschreibung
des Herzogthums Schlesiens [...] Pars I".
Według tradycji obecny kościół ma być trzecim kościołem na tym miejscu. Co się siało z pierwszym kościołem, nie wiemy. Można jedynie przypuszczać, że spalił się, tak samo jak spalił się drugi drewniany kościół w 1822 roku.
Drewniany kościół parafjalny w Starych Siołkowicach, w dniu 12 czerwca 1822 r. przez pożar zniszczony a w latach 1823 – 1828 z cegły nowowybudowany, z powodu rozrostu parafji już nie odpowiadał wymogom kościelnym.
Dlatego zarząd kościelny uchwalił dnia 8 czerwca 1928 roku by zwrócono się do Pruskiego Urzędu Budowlanego w Opolu, aby ten wkrótce zechciał poczynić konieczne kroki celem rozpoczęcia poczynań dotyczących sposobu i objętości prac potrzebnych do odnowienia i rozbudowy kościoła.
Na posiedzeniu Zarządu kościelnego w dniu 28 maja 1933 r. został uchwalony plan rozbudowy według planów architekta Teodora Ehla z Bytomia na Górnym Śląsku. Zaś na posiedzeniu w dniu 18 czerwca 1933 r. wykonanie tej budowy zostało powierzone tutejszemu budowniczemu Piotrowi Mehlowi. Podmistrzem ciesielskim jest Józef Kachel, zaś podmistrzem murarskim jest Józef Psykała, obydwaj ze Starych Siołkowic.
Kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła, wzmiankowany w 1371 r., w 1417 r. zatwierdzenie fundacji ołtarza przez bpa Wacława Piastowicza, w 1792 r. budowa obecnego kościoła. Do 1810 r. pod patronatem konwentu norbertanek w Czarnowąsach. Klasycystyczny, orientowany, murowany z cegły, otynkowany. Prezbiterium zbliżone do kwadratu, zamknięte ściana prostą o ściętych narożach, przy nim od północy zakrystia z dwiema niewielkimi przybudówkami po bokach oraz pięterkiem. Szersza i wyższa nawa dwuprzęsłowa, z zaokrąglonymi wewnątrz narożami wsch. przy niej od południa kruchta, od zachodu prostokątna przybudówka o charakterze niskiej wieży sięgającej gzymsu koronującego korpusu, z nowszym składzikiem od północy. W prezbiterium i nawie sklepienia żaglaste na gurtach: w prezbiterium i przy bocznych ścianach nawy wklęsłych, pośrodku w nawie parzystych. W kruchcie sklepienie kolebkowe o łuku odcinkowym, w kruchcie pod wieżą kolebkowe z lunetami, w zakrystii strop. Ściany rozczłonkowane pilastrami, w narożach wklęsłymi, pośrodku bocznych ścian nawy parzystymi, umieszczonymi na filarach przyściennych, pomiędzy którymi płytkie wnęki zamknięte odcinkowo, mieszczące analogicznie zamknięte okna. Tęcza zamknięta półkoliście ze zdwojonym gurtem w podłuczu. Wejścia do krucht i zakrystii zamknięte odcinkowo. Chór muzyczny wsparty na dwóch trapezowatych filarach, zwieńczonych profilowanymi kluczami; podsklepiony żaglasto z parapetem o dekoracji płycinowej, wybrzuszonym w części środkowej. Na zewnątrz podziały ścian ramowe, przy narożach boniowane półlizeny. W zwieńczeniu gzyms profilowany. Wejścia do kruchty południowej i wieży od zachodu zamknięte odcinkowo, w obramieniach opaskowych. Analogicznie zamknięte okna z kluczami; w prezbiterium od wschodu okienko owalne. Dach o jednej kalenicy ze skośną połacią od wschodu i naczółkiem od zachodu, nad zakrystią i kruchta siodłowe, nad przybudówką wieżową od zachodu trójspadowy, kryty dachówką.
Źródło: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VII województwo opolskie zeszyt 11 miasto Opole i powiat opolski
