 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Mokotów › ul. Puławska › Kościół ewangelicko-augsburski Wniebowstąpienia Pańskiego |
8 lipca 2006 , Parafia Ewangelicko-Augsburska Wniebowstąpienia Pańskiego.
|
Na stronie od 2008 październik
17 lat 6 miesięcy 11 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół parafialny to pierwotnie cerkiew garnizonowa wzniesiona w roku 1900 dla żołnierzy rosyjskich z carskiego Keksholmskiego Pułku Piechoty (ros. Лейб-гвардии Кексгольмский Императора Австрийского полк), stacjonującego w koszarach puławskich.
Cerkiew została zbudowana na podstawie konkursowego projektu typowej, niedrogiej, prawosławnej świątyni garnizonowej, opracowanego w latach 1900-1901 przez wojskowego inż. F. M. Wierzbickiego dla garnizonów w odległych prowincjach i na ziemiach zdominowanych przez inne wyznania. Prototyp postawiono w Peterhofie dla kaspijskiego pułku piechoty, w sumie zaś powstało prawie 50 niemal identycznych obiektów, w tym około dziesięciu na terenach Królestwa Polskiego. Kamień węgielny pod mokotowską cerkiew pw. św. Apostołów Piotra i Pawła położono 11 lipca 1902 r., a wyświęcono ją 7 listopada 1904 r. Pracami kierował Wiktor Junosza-Piotrowski.
Parafia ewangelicka powstała 18 maja 1920 r. Konsystorz w związku z powołaniem urzędu naczelnego kapelana wyznania ewangelicko-augsburskiego Wojska Polskiego postanowił urządzić w świątyni parafialnej Ewangelicki Kościół Garnizonowy. Oficjalna uroczystość otwarcia i poświęcenia nowej świątyni miała miejsce 9 stycznia 1921r. W latach 1931-1934 architekt Edgar Norverth przebudował kościół.
Dzieje Ewangelickiego Kościoła Garnizonowego przerwał wybuch II wojny światowej. Po zburzeniu świątyni przy pl. Małachowskiego, jej funkcje przejął kościół przy ul. Puławskiej, jednak na krótko. 3 września 1947r. wznowiono prace kościoła parafialnego. W 1950r. na bazie Kościoła Garnizonowego została zorganizowana w Warszawie druga cywilna parafia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Od 1992r. świątynia, służy duszpasterstwu wojskowemu.
Wikipedia
Warto nadmienić, iż Puławska (obok Alei Jerozolimskich) jest jedną z najdłuższych ulic która znajduje się w granicach administracyjnych Warszawy. Ma długość wynoszącą ponad 12,5 km w Warszawie, kolejne 2 km w Piasecznie. Według danych z 2007 roku przeprowadzonych przez GUS, Puławska jest najwolniejszą ulicą Warszawy.
Ulica Puławska zaczyna się od placu Unii Lubelskiej i kończy się na granicy Warszawy i Piaseczna. Numeracja biegnie przeciwnie do biegu Wisły i zaczyna się od placu placu Unii Lubelskiej, biegnąć dalej w kierunku administracyjnej granicy Warszawy i Piaseczna.
Na całej długości jest dwujezdniowa, z pasem rozdzielającym (ilość pasów ruchu zmienia się od dwóch do czterech). Bardzo ruchliwa, często zakorkowana w godzinach szczytu. Ze względu na długie, proste odcinki często dochodzi do wypadków spowodowanych nadmierną prędkością[1]. Większość skrzyżowań posiada sygnalizację świetlną.
Nazwa pochodzi od miasta Puławy - ulica Puławska była bowiem tzw. "wylotówką" w kierunku Puław i Lublina. W czasach, gdy Puławy nosiły nazwę Nowa Aleksandria, ulica ta nazywała się Nowoaleksandryjska.
Ciekawostki [edytuj]
Jest to jedna z nielicznych ulic Warszawy, której numeracja rośnie niezgodnie ze standardem numeracji czyli przeciwnie do biegu Wisły. Niezgodność jest jednak pozorna ponieważ początek ulicy oddala się od Wisły pod kątem który pozwala uznać ją za prostopadłą w stosunku do dawnego przebiegu rzeki, numeracja jest więc prawidłowa.
6 czerwca 1962 na ulicy Puławskiej 2 (przy placu Unii Lubelskiej) otwarto pierwszy w Warszawie duży sklep samoobsługowy tzw. Supersam, który został zamknięty 10 kwietnia 2006 z powodu korozji konstrukcji. Wcześniej znajdował się tam staw, który zasypano w latach 20. XX wieku. Wtedy ta okolica należała do peryferii miasta. W 1892 utworzono stację kolejki wilanowskiej, a w 1898 - kolejki piaseczyńskiej (grójeckiej).
W czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę "Feldherrnallee" ("Aleja Wodzów").
Źródło: