Kamienica Konczakowskich - Pierwotnie w tym miejscu znajdowały się dwa budynki renesansowe, jednopiętrowe, podcieniowe, wzniesione w XVI wieku. Po pożarze w 1789 r. oba domy scalono, zamurowano podcienia i częściowo zburzono narożną oś budynku w związku z koniecznością poszerzenia ulicy prowadzącej do bramy miejskiej, wykonano też wspólną fasadę w stylu klasycystycznym. Renesansowy kształt i wystrój zachował budynek stanowiący obecnie prawą część scalonego obiektu z szeroką sienią sklepioną krzyżowo z dekoracyjnymi żebrami sklepiennymi i zwornikami – w kluczu gmerk z datą (15)73. Na parterze zachowały się trzy portale kamienne. Po prawej stronie budynku wyeksponowano profilowane archiwolty dawnych podcieni. Sień prowadzi na dziedziniec z arkadowym krużgankiem na dwóch bokach.
W 1886 r. kamienice o numerach konskrypcyjnych 106 i 107 odkupił Józef Konczakowski od Ernestiny Golinger. Szybko przekształcił on niewielki sklep w dużą i dobrze prosperującą firmę. Po jego śmierci w 1909 roku interes przejął jego syn Bruno. Renomę firmy potwierdzał tytuł c.k. dostawcy dworu ( K.u.K. Hoflieferant ), który otrzymali ojciec, a później syn. Bruno Konczakowski jest znany głównie z racji swojej pasji kolekcjonerskiej. Zgromadził imponujący zbiór dzieł sztuki, starodruków, a zwłaszcza militariów. Fakt ten przypomina pamiątkowa tablica u wejścia do kamienicy. Militaria z kolekcji Konczakowskiego stanowią trzon wyposażenia zbrojowni na Wawelu. Część jego zbiorów mieści się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, oraz w muzeum w Cieszynie. Wpis do rejestru zabytków nr A-257/77 dnia 17.10.1977 r.

Założony przez księcia Kazimierza II w 1496 r., obecny kształt przybrał na przełomie XIX i XX w., pozostałością średniowiecznej zabudowy są piwnice (pod renesansowymi budynkami). W centrum studnia z figura św. Floriana. Otoczony podcieniami oraz renesansowymi i barokowymi kamieniczkami z XVI w., przebudowanymi w XIX i XX w. Obecnie miejsce koncertów i innych imprez masowych. Rynek wydawałoby się jest nazwą na tyle neutralną, że nie powinna ulegać zmianie - ale nie w Cieszynie. Pod koniec XIX wieku (w 1885 r.) przechrzczono go na plac Demla, chcąc uhonorować Jana Demla, wieloletniego burmistrza miasta. W 1920 roku wrócono do tradycyjnej nazwy - zresztą wszyscy tak czy tak mówili Rynek, a nie plac Demla. W 1933 roku w związku z 250-leciem odsieczy wiedeńskiej cieszyńscy radni przemianowali Rynek na plac Sobieskiego. Nawet "Gwiazdka Cieszyńska" komentowała, że zmiana będzie czysto symboliczna. Co więcej, nasi samorządowcy wprowadzili niezły bajzel w nazewnictwie ulic, bo w tym czasie w Cieszynie była już ulica Sobieskiego (obecnie Jerzego Cienciały). W czasie II wojny światowej Rynek stał się placem Hitlera, a w 1949 roku na kilka lat placem Stalina.
Michael Morys Twarowski
W 1884 r. położono nowe chodniki.