Ulica Puławska - ulica w Warszawie i Piasecznie zaczynająca się (według numeracji) w dzielnicy Mokotów, a kończąca na granicy administracyjnej miasta Warszawa. W tym miejscu styka się z ulicą Puławską w Piasecznie, która zaczyna się w Piasecznie od rynku miejskiego i kończy na administracyjnej granicy gminy Piaseczno.

Warto nadmienić, iż Puławska (obok Alei Jerozolimskich) jest jedną z najdłuższych ulic która znajduje się w granicach administracyjnych Warszawy. Ma długość wynoszącą ponad 12,5 km w Warszawie, kolejne 2 km w Piasecznie. Według danych z 2007 roku przeprowadzonych przez GUS, Puławska jest najwolniejszą ulicą Warszawy.
Ulica Puławska zaczyna się od placu Unii Lubelskiej i kończy się na granicy Warszawy i Piaseczna. Numeracja biegnie przeciwnie do biegu Wisły i zaczyna się od placu placu Unii Lubelskiej, biegnąć dalej w kierunku administracyjnej granicy Warszawy i Piaseczna.

Na całej długości jest dwujezdniowa, z pasem rozdzielającym (ilość pasów ruchu zmienia się od dwóch do czterech). Bardzo ruchliwa, często zakorkowana w godzinach szczytu. Ze względu na długie, proste odcinki często dochodzi do wypadków spowodowanych nadmierną prędkością[1]. Większość skrzyżowań posiada sygnalizację świetlną.
Nazwa pochodzi od miasta Puławy - ulica Puławska była bowiem tzw. "wylotówką" w kierunku Puław i Lublina. W czasach, gdy Puławy nosiły nazwę Nowa Aleksandria, ulica ta nazywała się Nowoaleksandryjska.
Ciekawostki [edytuj]
Jest to jedna z nielicznych ulic Warszawy, której numeracja rośnie niezgodnie ze standardem numeracji czyli przeciwnie do biegu Wisły. Niezgodność jest jednak pozorna ponieważ początek ulicy oddala się od Wisły pod kątem który pozwala uznać ją za prostopadłą w stosunku do dawnego przebiegu rzeki, numeracja jest więc prawidłowa.
6 czerwca 1962 na ulicy Puławskiej 2 (przy placu Unii Lubelskiej) otwarto pierwszy w Warszawie duży sklep samoobsługowy tzw. Supersam, który został zamknięty 10 kwietnia 2006 z powodu korozji konstrukcji. Wcześniej znajdował się tam staw, który zasypano w latach 20. XX wieku. Wtedy ta okolica należała do peryferii miasta. W 1892 utworzono stację kolejki wilanowskiej, a w 1898 - kolejki piaseczyńskiej (grójeckiej).
W czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę "Feldherrnallee" ("Aleja Wodzów").
Źródło:

Ulica Chocimska biegnąca pierwotnie od Pl. Unii Lubelskiej powstała około roku 1820 jako droga podwalna, związana z przebiegającymi w jej pobliżu Okopami Lubomirskiego. Około roku 1875 wał ziemny został rozrzucony, zaś dawną uliczkę podwalną wytyczono na nowo jako ulicę zwaną Langerowską od nazwiska jednego z okolicznych właścicieli ziemskich - kolonii Langerówka. Większość parceli po nieparzystej stronie ulicy należała do osiedla Murowanka, zaś sama ulica Langerowska nie dochodziła do Pl. Unii Lubelskiej - odgradzał ją od niego pawilon Rogatki Mokotowskiej, wzniesiony w roku 1816.

Od roku 1892 fragmentem Chocimskiej biegły tory kolejki wilanowskiej; w tym okresie powstały też pierwsze zabudowania przy ulicy. Były nimi zakłady przemysłowe: fabryka broni Zeiglera oraz odlewnia metali Gwiździńskiego działająca przed rokiem 1914.

Około roku 1908 przy okazji poszerzania granic Warszawy ulica została wydłużona aż do ul. Humańskiej; spowodowało to ożywienie ruchu budowlanego na podmiejskim odcinku ulicy, gdzie parcele były znacznie tańsze niż w mieście.

Od roku 1911 przy Chocimskiej powstało kilka utylitarnych kamienic czynszowych dochodzących wysokością do sześciu kondygnacji; po roku 1916 cała ulica została włączona do Warszawy. Kolejne ożywienie ruchu budowlanego przypadło na lata dwudzieste XX wieku: Chocimską wydłużono ostatecznie aż do ul. Willowej; zaś przy ulicy samej ulicy powstało kilka obiektów autorstwa wybitnych architektów. Nieistniejącą dziś kamienicę pod nr. 25 zaprojektowali Zygmunt Zyberk-Plater i Juliusz Żórawski, sławną Fabrykę Kakao, Czekolady i Cukierków Jana Fruźińskiego wzniósł Czesław Przybylski, zaś kamienice Z. Nissona pod nr. 31 - Henryk Stifelman.

W roku 1925 powstał dom Stowarzyszenia Filistrów "Welecja" pod nr. 4 autorstwa Karola Jankowskiego i Franciszka Lilpopa, zaś nieco wcześniej, bo w roku 1922 pod nr. 24 powstało kolejne dzieło Cz. Przybylskiego - gmach mieszczący Państwową Szkołę Higieny. Podczas wojny zniszczeniu uległa zabudowa pomiędzy ul. Olszewską a ul. Skolimowską; w okresie powojennym rozebrano kilka budynków, mimo nierzadko niezłego stanu zachowania.

Przekształcono końcowy odcinek ulicy, odginając go od Pl. Unii Lubelskiej do ul. Klonowej, zaś po roku 1955 przeprowadzono nową ul. Goworka. Po tym okresie dokonano licznych zmian w wyglądzie zabudowań Chocimskiej, częściowo przez wyburzenia, częściowo - przebudowy.

Wikipedia