Gmach wybudowany na przełomie XIX i XX wieku na potrzeby krajowego systemu ubezpieczeniowego pruskiej prowincji śląskiej – Landesversicherungsanstalt Schlesien. Drugą wojnę światową przetrwał – jako jeden z nielicznych obiektów w tej części miasta zamienionej w morze ruin – w stopniu na tyle zadowalającym, że zdecydowano się go odbudować i przeznaczyć na potrzeby Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W marcu 1954 podjęto decyzję o zmianie przeznaczenia – na szpital. Prace adaptacyjne zakończono dwa lata później i 1 lipca 1956 rozpoczął tu swą działalność Wojewódzki Ośrodek Onkologiczny, przekształcony następnie w Specjalistyczny Zespół Onkologiczny we Wrocławiu – obecne (od 16.6.1993) Dolnośląskie Centrum Onkologii. Pierwotnie Ośrodek liczył 60 łóżek, a od 1 stycznia 1957 – 120; po zagęszczeniu zaś w roku 1959 – 130. W 1972 zaadaptowany został na potrzeby szpitala i podwyższony o jedno piętro budynek sąsiadujący, przez co uzyskano dodatkowe miejsce, dzięki czemu powiększono szpital o dalsze 68 łóżek. Równocześnie trwały prace (od końca 1971 roku) przy budowie nowego Pawilonu Telegammaterapii z trzema stanowiskami. Powstał on w stosunkowo krótkim czasie dzięki życzliwemu podejściu gospodarzy miasta i został oddany do użytku w lipcu 1973 roku. Zainstalowano w nim gammatron. W kolejnych latach rozbudowywana była i unowocześniana baza aparaturowa szpitala. Dolnośląskie Centrum Onkologii posiada 355 łóżek, w tym 80 chirurgicznych, 123 promieniolecznictwa, 44 chemioterapii oraz 108 ginekologii onkologicznej.

Źródło: - Historia Dolnośląskiego Centrum Onkologii

Plac powstał według planu urbanistycznego Kaumanna i Hofmanna z 1882 r. Miał kształt prostokąta o wymiarach 140 x 120 metrów z dwoma zieleńcami oddzielonymi dwupasmową drogą (obecną ul. Zaporoską). Przepiękna zabudowa powstała głównie na przełomie XIX i XX wieku. Wschodnią pierzeję zdobił wybudowany w latach 1891-1893 przez Karla Grossera budynek Krajowego Zakładu Ubezpieczeń.
Nowy plac otrzymał nazwę Höfchen Platz, która pochodziła od nazwy wsi, która dawniej znajdowała się w tym rejonie. Na początku lat 30. XX wieku plac otrzymał nowego, "brunatnego" partona. Był nim Franz Seldte (1882-1947), szef Stahlhelmu i minister pracy w rządzie Hitlera.

W czasie walk o Festung Breslau zniszczone zostały wszystkie okazałe kamienice. Ocalał jedynie wspomniany budynek zakładu ubezpieczeń. W latach 1972-1974 r. w miejscu zieleńców na środku placu wzniesiono budynek mieszkalny z częścią handlową zawieszoną nad ulicą, którą co jakiś czas dzielni kierowcy próbują zburzyć.
Jeśli chodzi o powojenne nazwy tego placu to początkowo był on nazywany Placem Prostokątnym. Nazwa ta utrzymła się do 1954 r. W tym właśnie roku patronem został, już w miesiąc po swojej śmierci, Ludwik Hirszfeld (1884-1954), lekarz mikrobiolog, immunolog i serolog.