 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Południowe › ul. Wiejska › Sejm Rzeczypospolitej Polskiej › Budynek Sali Posiedzeń Sejmu RP › Sala posiedzeń - wnętrze |
24 stycznia 2007 , Sejm RP, sala plenarna, prezydium pod przewodnictwem Marszałka Wojciecha Olejniczaka.
|
Na stronie od 2008 październik
17 lat 6 miesięcy 18 dni |
W czasie drugiej wojny światowej uległa ona częściowemu zniszczeniu. Budynki sejmowe (w tym Salę Posiedzeń) odbudowano w latach 1946–1947. Rekonstrukcja trwała 9 miesięcy. Tu odbyło się pierwsze powojenne posiedzenie Sejmu Ustawodawczego 4 lutego 1947. W latach 1952–1989 miejsce obrad Sejmu PRL. Od tego czasu ponownie sala posiedzeń Sejmu RP.
4 lipca 1989 w Sali Posiedzeń odbyło się inauguracyjne posiedzenie Senatu I kadencji.
Od 1994 w Dzień Dziecka w sali zbierają się posłowie Sejmu Dzieci i Młodzieży.
W 1997 posłowie Akcji Wyborczej Solidarność Tomasz Wójcik i Piotr Krutul samowolnie powiesili w sali drewniany krzyż łaciński.
W 2009 salę, włącznie z mównicą, w pełni dostosowano dla osób poruszających się na wózkach.
Po wojnie napotkano na problemy techniczne związane z odbudową pierwotnej konstrukcji dachu Sali Posiedzeń[2]. W styczniu 1947 w jej miejscu zamontowano lekką konstrukcję lotniczą, która przetrwała do 1975. Poprawiono również akustykę sali m.in. pod świetlikiem podwieszono szklany plafon o łamanych płaszczyznach, co miało poprawić słyszalność i spowodować rozpraszanie się światła. Ściany wewnętrzne wykonane są z marmuru belgijskiego. Pozostałe materiały były pochodzenia krajowego. Architekt Stefan Sienicki zaprojektował dębowe fotele, stoły i balustradę.
Dziełem Aleksandra Żurakowskiego, którego rzeźby zdobiły Salę Posiedzeń także przed wojną, jest 12 płaskorzeźb na drewnianej balustradzie oddzielającej prezydium od ław poselskich. Są to personifikacje (patrząc od lewej) Nauki, Budownictwa, Żniw, Wojska, Sprawiedliwości (Sądownictwa), Przemysłu, Rolnictwa, Sztuk Pięknych, Rybołówstwa, Leśnictwa, Nauk Technicznych i Sztuk Plastycznych. Autorstwa Żurakowskiego są również znajdujące się na balustradzie rzeźbione orły z herbami Łowicza, Legnicy, Jeleniej Góry i Warszawy (strona lewa) oraz Gniezna, Krakowa, Wrocławia i Poznania (strona prawa). Na mównicy poselskiej rzeźbiarz odtworzył – jednak z poważnymi zmianami – swoją przedwojenną płaskorzeźbę, personifikację Historii (Dziejopisarstwa) .
Ścianę zewnętrzną sali zdobi fryz złożony z osiemnastu płyt z płaskorzeźbami.
Aż do początku XX wieku Sejm nie posiadał własnej stałej siedziby.
W 1918 podjęto decyzję o adaptacji budynku Instytutu Aleksandryjsko-Maryjskiego Wychowania Panien, dawnej żeńskiej szkoły średniej, na potrzeby parlamentu. Przebudową kierowali m.in. architekci Kazimierz Tołłoczko i Romuald Miller. 10 lutego 1919 na swym pierwszym posiedzeniu zebrał się w tym gmachu Sejm Ustawodawczy II RP. Tutaj też, kilka dni później, uchwalono Małą Konstytucję i mianowano Józefa Piłsudskiego Naczelnikiem Państwa. 17 marca 1921 uchwalono konstytucję marcową.
W 1925 rząd zlecił kuratorowi Zamku Królewskiego w Warszawie, Kazimierzowi Skórewiczowi, wykonanie projektu rozbudowy budynku parlamentu. Do byłego gmachu szkolnego dobudowano amfiteatralną Salę Posiedzeń. W latach 1925–1935 zbudowano czteropiętrowy Dom Poselski, dziś nazywany Starym. 27 marca 1928 nastąpiła inauguracja nowej Sali Posiedzeń. W sali tej 23 kwietnia 1935 uchwalono konstytucję kwietniową.
W trakcie II wojny światowej zniszczona została część zabudowań sejmowych. Jesienią 1939 na tyłach gmachów sejmowych (w tzw. ogrodach sejmowych) Niemcy dokonywali egzekucji mieszkańców Warszawy, głównie przedstawicieli inteligencji. W niezniszczonej części kompleksu sejmowego stacjonowały dwa bataliony Schutzpolizei.
W latach 1946–1947 wyburzono pozostałości XIX-wiecznych budynków i odbudowano spaloną Salę Posiedzeń. Rekonstrukcja gmachu trwała dziewięć miesięcy. 4 lutego 1947 odbyło się pierwsze po wojnie posiedzenie Sejmu. 22 lipca 1952 uchwalono konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Rozpisany w 1946 przez Stowarzyszenie Architektów Polskich konkurs na rozbudowę kompleksu sejmowego wygrał Bohdan Pniewski. Prace budowlane rozpoczęto w 1948, a ostatecznego zatwierdzenia planów dokonano w maju 1949. Zasadnicze prace zakończono w 1952. Nowy zespół wpisano architektonicznie w stary park, a jego obszar nie został ogrodzony i do sierpnia 2016 był on dostępny dla spacerowiczów.
Po 1945 Dom Poselski poddany został generalnemu remontowi i służył jako główne miejsce zakwaterowania posłów aż do momentu, gdy wiosną 1989 przekazano do użytku Nowy Dom Poselski, wzniesiony według projektu Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek i Andrzeja Kaliszewskiego. W tym samym roku budynek A mieszczący bibliotekę (archiwum) adaptowano na siedzibę Senatu.
W latach 1986–1995 w budynku B znajdowała się siedziba Trybunału Konstytucyjnego.
W 2011 zarządzająca kompleksem budynków sejmowych Kancelaria Sejmu otrzymała certyfikat Bez barier za jego wzorcowe dostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych.
W czerwcu 2015 ogłoszono przetarg na budowę kolejnego budynku Sejmu, który ma stanąć u zbiegu ulic Wiejskiej i Pięknej. Gmach ma mieć pięć kondygnacji naziemnych i trzy podziemne. Znajdą się w nim sale posiedzeń komisji sejmowych oraz gabinety dla posłów. Budynek, który zostanie połączony ze Starym Domem Poselskim podziemnym tunelem pod ulicą Wiejską, ma zostać oddany do użytku wiosną 2018O budynku parlamentu.
/p>
Około połowy XVIII wieku dawna droga zaczęła stawać się ulicą wiodąca od Rozdroża Złotych Krzyży (obecnego Pl. Trzech Krzyży); w roku 1770 została uregulowana i otrzymała obecną nazwę. Około roku 1770 były podkomorzy nadworny koronny Kazimierz Poniatowski założył tam ogród "Na Górze", nazwany potem Frascati. Po północnej stronie ul. Książęcej również dla Poniatowskiego powstał inny ogród - "Na Książęcem" (obecnie Park na Książęcem).
W roku 1779-82 przy Wiejskiej wybudowano Biały Pałacyk, zaś u zbiegu z ul Górnośląską działała elegancka kawiarnia podmiejska Szymona Chovota dla wyższych sfer - Wiejska Kawa. W początkach XIX wieku w pałacyku mieściła się loża masońska. W okresie 1819-1830 mieszkał w nim carski komisarz Nikołaj Nowosilcow, po nim - gen. Józef Rautenstrauch.
W okresie Królestwa Kongresowego przy Wiejskiej powstała okazała kamienica Kruczkowskiego według projektu Józefa Grzegorza Lessla, zaś pod 11 dom własny wzniósł architekt Antonio Corazzi. W latach 1851-1853 powstały pod nr. 6/8 zabudowania Instytutu Szlacheckiego, którego miejsce po roku 1863 zajął Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien - żeńska szkoła średnia o antypolskim i rusyfikacyjnym charakterze. Instytut działał do roku 1915, kiedy został ewakuowany do Rosji.
Ulica zyskała popularność i prestiż w końcu lat 20. XX w., gdy na skarpie wiślanej przy Wiejskiej powstał kompleks budynków sejmowo-senackich: w gmachu dawnego Instytutu Maryjskiego umieszczono Sejm RP, rozbudowaną w latach 1927-28 o salę obrad sejmu według projektu Kazimierza Skórewicza, zaś w roku 1935 o Hotel Sejmowy. Po roku 1935 rozparcelowano ogrody Frascati, wznosząc na ich miejscu domy mieszkalne oraz gmach Izby Handlowej według projektu Zdzisława Mączeńskiego.
W latach okupacji niemieckiej ogrody sejmowe były miejscem egzekucji, zaś same zabudowania parlamentu ucierpiały wraz z okoliczną zabudową w roku 1944.
W okresie 1945-1950 Wiejska nosiła nazwę ulicy Ignacego Daszyńskiego. W tym okresie według projektu Bohdana Pniewskiego odbudowano i rozbudowano gmach Sejmu. Lata 1950-1961 przyniosły realizację zaburzających panoramę okolicy wielkich domów mieszkalnych, w tym wybudowany u zbiegu z ul. Jana Matejki dom spółdzielni nauczycielskiej według projektu A. Markiewicza.
Źródło: