Ulica Floriańska została wytyczona w roku 1863 jako jedna z czterech ulic odchodzących promieniście od powstałego wtedy Pl. Weteranów 1863 r. Pozostałymi były jej przedłużenie - Aleja Kazimierza Lisieckiego "Dziadka", będąca dziś alejką w Parku Praskim, i kolejna parkowa aleja - ul. Łukasińskiego, której przeciwległy koniec dał początek ul. Jasińskiego.

Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.

W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.

W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.

Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.

Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.

Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.

Wikipedia

Ulica księdza Ignacego Kłopotowskiego (dawniej Brukowa, Szeroka, Wójcika) – około 600-metrowa ulica, leżąca w obszarze Stara Praga na Pradze Północ. Patronem ulicy jest ksiądz Ignacy Kłopotowski, polski prezbiter katolicki, założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej, od 2005 roku błogosławiony. Ulica jest jednokierunkowa – ruch odbywa się w stronę Wisły (na południowy zachód). Posiada jedną jezdnię po dwa pasy ruchu.
Powstanie ulicy szacowane jest na drugą połowę XVIII wieku. Ówcześnie nazywana Brukową stanowiła dojazd do tyłów budynków z ulicy Brukowanej (dziś Okrzei), która była dojazdem do mostu Ponińskiego. Z powodu charakteru "zaplecza" na Brukowej utrzymywała się drewniana zabudowa, podczas gdy na sąsiedniej ul. Brukowanej stały już kamienice.

Sytuacja się zmieniła na przełomie XVIII i XIX wieku, już po spaleniu mostu Ponińskiego. Kolejne mosty łyżwowe łączyły lewy brzeg Wisły z ulicą Brukową, co było motorem napędowym rozwoju. Około 1820 roku została poszerzona i przedłużona do ul. Targowej, a w latach 1824-1825 stanęła przy niej klasycystyczna Komora Wodna. Około 1836 w miejscu dzisiejszego Centrum Praha postawiono zabudowania straży pożarnej. W tym samym roku po drugiej stronie ulicy powstał okrągły gmach praskiej synagogi, co spowodowało koncentrację życia społeczności żydowskiej w tym miejscu.

Znaczenie ulicy utrzymywało się aż do oddania do użytku w 1864 roku mostu Kierbedzia. Rozebrano most łyżwowy, a w pobliżu Komory Wodnej wystawiono w latach 1868-1869 okrągły gmach praskich wodociągów. W tym okresie nadano ulicy nową nazwę: Szeroka.

Podczas II wojny światowej bliskość Wisły stała się przekleństwem Szerokiej. Wiele budynków na odcinku od Wybrzeża Szczecińskiego do ul. Jagiellońskiej zostało zniszczonych, wiele też później rozebrano. Po zakończeniu wojny ulica zyskała częściowo nową zabudowę, a w 1949 roku jej patronem został lewicowy działacz Karol Wójcik. W 1950 roku na miejscu dawnego zespołu szkół powszechnych wybudowano siedzibę ówczesnych władz dzielnicy, gdzie obecnie mieści się Urząd Dzielnicy Praga Północ.
W 1991 roku patronem ulicy został ks. Ignacy Kłopotowski.