Lazaret Garnizonowy [Standortlazarett] został zaprojektowany w 1936 roku przez Herberta Boehma, a wybudowany prawdopodobnie w latach od 1939 do 1943 roku przy obecnej ulicy Rudolfa Weigla 5 (Mattingstrasse).
Gmach główny był zwrócony elewacją frontową na południe, wznosił się ponad częścią cokołową z tarasem na wysokość czterech kondygnacji (na pierwszym i drugim piętrze rozciągały się balkony) i miał czterdzieści pięć osi okiennych, w tym po trzy osie skrajnych wysuniętych do przodu ryzalitów z loggiami. Po bokach przylegały do niego dwukondygnacyjne (z podobnym tarasem i balkonami na piętrze) i trzydziestotrójosiowe części boczne, zamknięte poprzecznymi trójkondygnacyjnymi skrzydłami zaznaczonymi od frontu trójosiowymi ryzalitami. Była to najdłuższa (łącznie 117 osi okiennych) wrocławska elewacja frontowa szpitala. Do elewacji tylnej budynku głównego były dostawione dwa dodatkowe skrzydła w kształcie odwróconych liter „L” i centralna kaplica. Wejścia osadzono pośrodku i w czterech ryzalitach frontowych. Główny wjazd prowadził od strony północnej, był flankowany bliźniaczymi domami mieszkalnymi dla lekarzy i urzędników, dalej po bokach usytuowano garaże i przychodnię, a bliżej skrzydeł tylnych budynku głównego – osobne oddziały dla neurologicznie i zakaźnie chorych.
Zespół szpitala reprezentował cechy uproszczonego klasycyzmu architektury z okresu III Rzeszy.

Małgorzata Wójtowicz, Dawne Szpitale Wrocławia, 2007

Polska historia szpitala zaczęła się w podczas II wojny kiedy to utworzono na radzieckiej Ukrainie:
Szpital Lekko Rannych - kwiecień 1944 - listopad 1945
7 Wojskowy Szpital Okręgowy - listopad 1945 - sierpień 1946
4 Wojskowy Szpital Okręgowy z Polikliniką - sierpień 1946 - styczeń 1978
4 Wojskowy Okręgowi Szpital Kliniczny z Polikliniką - syczeń 1978 - grudzień 1980
4 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką - grudzień 1980

bonczek/hydroforgroup/2020