Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.

Do lat 70. XX w. ul. Wielka i ul. Przestrzenna tworzyły jedną długą ulicę od pl. Hirszfelda od ul. Wapiennej. Założył ją w 1871 r. graf Pinto i od jego imienia nazwano ulicę Pintostr. Obok niej występowała też nazwa Hugostr. od właściciela pracowni rzeźbiarskiej i kamieniarza Hugo Laubego. Wktótce po wytyczeniu ulicy, jej założyciel sprzedał parcele bankowi Friedentahl & Co., następnie przejął je Wrocławski Bank Budowlany, by na koniec trafić w ręce Wrocławskiego Towarzystwa Akcyjnego Nieruchomości. Ciągłe zmiany właścicieli spowodowały, że dopiero w 1887 r. zakończono budowę ulicy. Wtedy też zmieniono nazwę na Goethestr.

W czasie wojny zniszczono niemal całą zabudowę ulicy, zwłaszcza w jej zachodnim odcinku. Po wojnie, do 20 grudnia 1974 r. ulicę nazywano ul. Wielką. Wtedy podzielono ją, tworząc w środkowym odcinku wysypisko gruzu (Wzgórze Andersa). Odcinek od ul. Powstańców Śląskich do ul. Ślężnej pozostał ul. Wielką, zaś od ul. Borowskiej na wschód nazwano ul. Przestrzenną.