W latach 1405-1409 przy szpitalu wzniesiono murowaną kaplicę pw. Św. Ducha i Św. Jerzego (in honorem Spiritus Sancti et Sancti Georgii). Kaplica miała własnego rektora, tj. zarządzającego nią księdza, proponowanego przez radę miejską (2 IV 1414 r., 13 IV 1520 r.). Służyła ona także jako kościół dla Polaków i związana z nią była specjalna fundacja dla kaznodziei polskiego, który troszczył się o nauczanie miejscowej ludności w jej ojczystym języku. Według ustaleń Wincentego Urbana, kaznodzieja polski działał w Namysłowie już w 1486 r. Z dokumentu, wystawionego 12 I tegoż roku, dowiadujemy się bowiem, iż w Namysłowie sprzedano wówczas czynsz w wysokości 6 wiardunków za 25 guldenów. W akcie tym znajdujemy również ciekawą informację, że po śmierci nabywcy wspomniany czynsz ma przypaść polskiemu kaznodziei w Namysłowie, a w przypadku gdyby go nie było, to biednym tego miasta. W kolejnym dyplomie z 23 XI 1537 r. czytamy, iż polski kaznodzieja w Namysłowie nabył czynsz 16 groszy za 8,5 ciężkiej grzywny.

Z przeprowadzonych przez Heinricha Brüggemanna badań nad rozwojem kultu Św. Jerzego na terenie diecezji wrocławskiej dowiadujemy się, że 21 II 1437 r. biskup wrocławski, Konrad, potwierdził fundację mieszczanina namysłowskiego, Mikołaja Tile, który ofiarował czynsz w wysokości 12 grzywien na nowy ołtarz w kościele pw. Św. Ducha. Ołtarz ten był poświęcony Najświętszej Maryi Pannie oraz następującym Świętym: Jerzemu, Mikołajowi, Łazarzowi, Marcie, Annie i Magdalenie. Zapewne należy go identyfikować z ołtarzem Św.Św. Łazarza, Magdaleny i Marty w kościele Św. Jerzego, wzmiankowanym 8 VIII 1538 r. Warto w tym miejscu odnotować, że ołtarz NMP był już wcześniej wzmiankowany: np. raz w kaplicy szpitalnej pw. Św. Ducha (19 VIII 1409 r.), a następnie pw. Św. Jerzego (27 IV 1419 r.).

Po pożarze z 1619 r. szpital został ponownie odbudowany, ale bez gmachu kościelnego. Z 1654 r. pochodzi wzmianka o używaniu kościoła pw. Św. Jerzego (zapewne jego ruin) w charakterze magazynu na zboże (spichlerz). Prawdopodobnie chodzi tutaj o opisaną powyżej świątynię pw. Św. Ducha i Św. Jerzego. W 1767 r. ruiny kościoła, określanego niekiedy w literaturze mianem „Wüste Kirche”, zostały całkowicie rozebrane. W latach 1787-1789 powstał na tym terenie ewangelicki kościół pw. Św. Andrzeja, przy budowie którego wykorzystano resztki rozebranej świątyni (północna elewacja budynku).

źródło :