Ulica Wólczańska w Łodzi, mająca 4200 metrów, łącząca ulice Próchnika i Pabianicką. Rozpoczyna się w Centrum (dzielnica Śródmieście), a kończy na Górniaku (Górna). Na początkowym odcinku równolegle do niej przebiegają aleja Kościuszki oraz ulica Gdańska. Ulica posiada 265 numerów.

Ulica powstała biorąc nazwę od Wólki nad Jasieniem. Rozkwit przeżyła w samym końcu XIX wieku, kiedy pojawiły się tu fabryki, a z nimi siedziby przemysłowców.

* Jej początki sięgają roku 1826, gdy nazywała się Wólska.
* W 1915 roku zgermanizowano ją na Spinnlinie.
* W latach 1918-1940 występowała jako Wólczańska. Jej nazwa podobnie jak Wólska – była wciąż związana z wsią lub folwarkiem Wólka.
* W latach 1940-1945 funkcjonowała znów zniemczona nazwa Spinnlinie.
* W 1945 r. powróciła Wólczańska.

Już od roku 1860 była wybrukowana. W latach 1917-1918 wybrukowano odcinek od ul. Anny (dziś al.Mickiewicza) do posesji nr 257. Była to wówczas najdłuższa ulica w mieście.

Wikipedia

Ulica Pabianicka powstała na śladzie dawnej szosy pabianickiej, zwanej również kaliską. Nie występuje jeszcze na mapie Gilly'ego z 1802-03 r., ale jest już zaznaczona na mapie Kwatermistrzostwa z 1839 (1843) r.
W okresie międzywojennym utrwaliła się oficjalnie dla jej północnego odcinka, do wiaduktu kolei obwodowej, używana obecnie nazwa ulicy Pabianickiej. Odcinek południowy, przebiegający przez ówczesne miasto Rudę Pabianicką (od wiaduktu kolei obwodowej do Neru) nosił nazwę ulicy S. Staszica. Dopiero po 1946 r., po inkorporacji Rudy, całość nosi obecną nazwę.