Zespół zabudowy znajdujący się przy Krakowskim Przedmieściu 38 powstał na działkach wydzielonych dopiero w pierwszej połowie XIX wieku. Pierwotnie była to rozległa parcela wytyczona w II połowie XVI wieku wzdłuż ulicy Kapucyńskiej, od ulicy Narutowicza do Krakowskiego Przedmieścia. Jej szerokość odpowiadała obecnej szerokości działki. Pierwsze wzmianki o znajdującej się na parceli zabudowie pochodzą z początku XVII wieku i dotyczą murowanego domu należącego do rodziny Brierów. Dalsze losy kamienicy są nieznane. Kolejna informacja związana z zabudową działki pochodzi dopiero z końca XVIII wieku, kiedy to znajdował się na niej parterowy, drewniano-murowany dom zajezdny i kamienica od strony ulicy Narutowicza, należące wówczas do Ant. Rojewskiego – właściciela Zezulina. W głębi działki wybudowano drewnianą stajnię i wozownię. W 1802 roku nieruchomość nabył J. Spiski i w rękach jego spadkobierców znajdowała się do połowy XIX wieku. Nowa właścicielka, Salomea Nuebauer, wydzieliła ze swej rozległej parceli część wraz z domem Zofii Kamińskiej. Ta zaś sprzedała ją małżonkom Miklaszewskim, którzy wraz z córką Wandą rozpoczęli w 1867 roku budowę nowej narożnej kamienicy. Budowa została ukończona w 1873 roku. W tym czasie powstał łącznik pomiędzy kamienicą a wznoszoną niemal równocześnie dla tego samego właściciela kamienicą Kapucyńska 2, ukończoną w 1876 roku. Na parceli znajdowały się także inne murowane budynki, tj. spichlerz, stajnia, skład drewna oraz drewutnia. W 1875 roku całość nabył Karol Vetter. W rękach tej rodziny znajdowała się ona do 1916 roku, gdy sprzedali ją małżonkom – Janowi i Katarzynie Szunke za 20 tys. rubli. Po przejęciu nieruchomości przez Vettera zlikwidowano niemal całą zabudowę gospodarczą działki: spichlerz, stajnie, wozownie, składy. Po usunięciu tych budynków wybudowano oficynę kamienicy Kapucyńska 2. W okresie międzywojennym części parterowe kamienic były wykorzystywane w celach handlowych i usługowych, zaś górne kondygnacje pozostały dla mieszkańców. Sytuacja ta nie uległa zmianie po II wojnie światowej. Zmieniła się jedynie struktura własnościowa, gdyż nieruchomość należała już do spadkobierców Szunków. W 1962 roku w wyniku awarii instalacji wodnej, nastąpiło obsunięcie się części piwnic; aby zapobiec dalszemu obsuwaniu się ścian piwnicy, zalano ją betonem. W 1991 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 2002 roku przeprowadzono remont pomieszczenia na parterze kamienicy Krakowskie Przedmieście.
teatrnn.pl