Kamienica znajdująca się przy al. Kościuszki 1 w Łodzi.



Mieczysław Pinkus i Jakub Lande w kwietniu 1894 roku wysłali do władz budowlanych Rządu Gubernialnego Piotrkowskiego pismo z prośbą o zezwolenie na budowę. Do wniosku dołączono projekt kamienicy, podpisany przez Dawida Lande.



W 1896 roku powstał najwyższy wówczas w mieście budynek mieszkalny. Przez następne 70 lat była to największa kamienica w Łodzi.



Mieczysław Pinkus musiał opuścić swoją kamienicę w 1939 roku zmuszony przez Niemców. Budynek zajęto na sztab generała von Blaskovitza, następnie na biura magistratu. W latach od 1945 - 1949 w budynku siedzibę miał Sąd Najwyższy i Sąd Apelacyjny PRL. W 1953 roku właściciele zostali wywłaszczeni, a własność przejął skarb państwa. Spadkobiercy odzyskali kamienicę w 1993 roku.



Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]



Suplement:

W latach powojennych kamienica była siedzibą wielu urzędów. Skrzydło od al. Kościuszki zajmowało Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Łódź- Śródmieście, od 1972 r. Urząd Dzielnicowy, a od 1990 r. Delegatura Urzędu Miasta dla tej dzielnicy oraz Prokuratura Rejonowa w Zgierzu . Skrzydło od ul. Zielonej zajmowały takie same urzędy dzielnicy Łódź-Polesie oraz Urząd Skarbowy Łódź-Polesie. W połowie lat 90. po odzyskaniu budynków przez spadkobierców dawnych właścicieli urzędy zostały przeniesione pod inne adresy, a ich miejsce zajęły biura różnych firm prywatnych.

Pałac położony przy al. Tadeusza Kościuszki 4 w Łodzi. Budynek został wzniesiony przez Izraela Kalmanowicza Poznańskiego dla jego córki Anny, oraz jej męża – Jakuba Hertza przy ulicy Spacerowej. Wg doniesień ówczesnej prasy pałac został zaprojektowany przez Juliusza Junga, blisko współpracującego z Izraelem Poznańskim, natomiast zachowana kopia projektu nosi podpis Hilarego Majewskiego. Autorstwo projektu bywa też przypisywane Adolfowi Zeligsonowi. Rezydencja została wzniesiona na działce sąsiadującej z Wielką Synagogą, w której budowę również był zaangażowany Izrael Poznański. Na tej samej działce co pałac, ale od strony ulicy Piotrkowskiej Izrael Poznański wybudował kamienicę.

Pałac został zaprojektowany w stylu neorenesansowym. Front budynku charakteryzowały dwa boczne ryzality, oraz spacerowa loggia zajmująca środkową część pierwszego piętra. Pałac był przykryty wysokim, mansardowym dachem. W południowym ryzalicie znalazła się brama, prowadząca na dziedziniec. Wnętrza pałacu były bogato zdobione, m. in. polichromiami Antoniego Piotrowskiego. W okresie międzywojennym miała miejsce przebudowa, która adaptowała rezydencję do potrzeb nowego właściciela – Izby Przemysłowo–Handlowej. Autorem projektu przebudowy był Marian Lalewicz.

Po II wojnie światowej pałac przekazano łódzkiej Akademii Medycznej. Mieści się w nim rektorat Uniwersytetu Medycznego.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]