starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Stare Miasto › ul. Lutomierska › Drewnowska 43-55 |
20 maja 2017 , Tak wygląda teren po rozebranych Zakładach Farmaceutycznych POLFA od strony ul. Lutomierskiej.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 13 dni |
Dodane: 5 czerwca 2017, godz. 21:31:59
Autor zdjęcia: blaggio.
Rozmiar: 2874px x 1200px
Licencja: CC-BY-NC 4.0
5 pobrań 651 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
zakłady przemysłowe
|
Drewnowska 43-55
więcej zdjęć (8)
Dawniej: Zakłady Chemiczno-Farmaceutyczne Scott i Bowne S.A., Łódzkie Zakłady Farmaceutyczne "Polfa"
W 1878 r. Franciszek Fischer i Jan Stüldt założyli spółkę z zamiarem uruchomienia na wcześniej zakupionym obszernym placu przy ul. Drewnowskiej apretury i folusza. Posesja szerokości ok. 100 m, nosząca później nr 43, na której powstał zakład, sięgała do samej ul. Lutomierskiej. W 1889 r. spółka została rozwiązana: Fischer przejął zakupione przez spółkę jeszcze w 1886 r. zabudowania fabryczne przy Piotrkowskiej 112, a Stüldt zatrzymał zakład włókienniczy przy ul. Drewnowskiej. W następnych latach fabryka była stale rozbudowywana. Po wschodniej stronie głównej drogi wewnętrznej późniejszych zakładów farmaceutycznych w głębi stanął dwupiętrowy budynek fabryczny, a obok kotłownia z maszynownią i komin. Bliżej ul. Drewnowskiej powstała parterowa hala wykończalni połączona z położonym przy ulicy piętrowym budynkiem biurowym. Główny wjazd na teren fabryki usytuowany był po wschodniej stronie tego budynku. W 1905 r. po zachodniej stronie wspomnianej wcześniej drogi blisko ulicy wybudowana została piętrowa farbiarnia połączona z wykończalnią przewiązką komunikacyjną. Fabryka produkowała wyroby z tkanin wełnianych (głównie trykotaże i chusty). Po śmierci Jana Stüldta w 1903 r. firmę prowadzili jego synowie.
Po I wojnie światowej przedsiębiorstwo przeżywało poważne trudności. Mimo to prawdopodobnie już w latach 30. zdołano wybudować jeszcze jedną halę, która przytykała od północy do budynku farbiarni. Wydzielono też z terenu fabrycznego pas gruntu wzdłuż ul. Lutomierskiej w celu jego parcelacji, który jednak do wybuchu wojny nie został trwale zabudowany. Ostatecznie w 1937 r. firma przestała istnieć. Opuszczone zabudowania zakupiło Towarzystwo Przemysłowo-Handlowe dla Wyrobów Chemiczno-Farmaceutycznych Scott & Bowne S.A. z Gdańska. Rozpoczęto tu wytwarzanie półfabrykatów i gotowych leków. W czasie II wojny światowej produkcję o tym samym profilu kontynuowało przedsiębiorstwo Danziger Pharmaceutische Preparate GmbH. W tym okresie teren zakładów powiększono od strony wschodniej o fragment posesji Drewnowska 41 oraz przyłączono na powrót teren od strony ul. Lutomierskiej. Początkowo fabryka znalazła się w obrębie utworzonego w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto i dopiero w 1941 r. została z niego wyłączona.
Po wojnie zakłady zostały upaństwowione i funkcjonowały pod nazwą Wytwórnia nr 4 Zjednoczonych Zakładów Farmaceutycznych, a od 1951 r jako Łódzkie Zakłady Farmaceutyczne, od 1958 r. w ramach Zjednoczenia “Polfa”. W latach 60. i 70. dokonano modernizacji i znacznej rozbudowy zakładów. Po zachodniej stronie powiększono teren poprzez wchłonięcie ulicy Ślusarskiej i położonych przy niej działek oraz posesji przy ul. Drewnowskiej od nr 45 do 55. Na miejscu dawnego budynku biurowego wzniesiono nowy biurowiec. Stopniowemu wyburzeniu uległy stare budynki produkcyjne, a na ich miejscu oraz na gruntach przyłączonych powstał cały szereg nowych zabudowań. Pozostawiono tylko przebudowane budynki dawnej farbiarni i sąsiadującej z nią hali. Zakłady Farmaceutyczne “Polfa” Łódź (od 1991 r. POLFA Łódź S.A.) w latach 80. i 90. wyspecjalizowały się w produkcji leków bez recepty, suplementów diety, kosmetyków i innych wyrobów medycznych.
W 2008 r. udziały w spółce wykupiła firma z kapitałem zagranicznym Sensilab Sp. z o.o. Nowy właściciel zdecydował się na przeniesienie produkcji do nowo wybudowanego w 2012 r. zakładu na terenie należącym do Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Konstantynowie Łódzkim. Teren zakładów przy ul Drewnowskiej sprzedany został firmie deweloperskiej, która ma w planie zrealizowanie w tym miejscu inwestycji mieszkaniowo-usługowej. W związku z tym w 2016 r. rozpoczęła się rozbiórka istniejących zabudowań.
W opisie wykorzystano informacje zawarte m.in. w książce J. Kusińskiego, R. Bonisławskiego, M. Janika "Księga fabryk Łodzi"
Po I wojnie światowej przedsiębiorstwo przeżywało poważne trudności. Mimo to prawdopodobnie już w latach 30. zdołano wybudować jeszcze jedną halę, która przytykała od północy do budynku farbiarni. Wydzielono też z terenu fabrycznego pas gruntu wzdłuż ul. Lutomierskiej w celu jego parcelacji, który jednak do wybuchu wojny nie został trwale zabudowany. Ostatecznie w 1937 r. firma przestała istnieć. Opuszczone zabudowania zakupiło Towarzystwo Przemysłowo-Handlowe dla Wyrobów Chemiczno-Farmaceutycznych Scott & Bowne S.A. z Gdańska. Rozpoczęto tu wytwarzanie półfabrykatów i gotowych leków. W czasie II wojny światowej produkcję o tym samym profilu kontynuowało przedsiębiorstwo Danziger Pharmaceutische Preparate GmbH. W tym okresie teren zakładów powiększono od strony wschodniej o fragment posesji Drewnowska 41 oraz przyłączono na powrót teren od strony ul. Lutomierskiej. Początkowo fabryka znalazła się w obrębie utworzonego w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto i dopiero w 1941 r. została z niego wyłączona.
Po wojnie zakłady zostały upaństwowione i funkcjonowały pod nazwą Wytwórnia nr 4 Zjednoczonych Zakładów Farmaceutycznych, a od 1951 r jako Łódzkie Zakłady Farmaceutyczne, od 1958 r. w ramach Zjednoczenia “Polfa”. W latach 60. i 70. dokonano modernizacji i znacznej rozbudowy zakładów. Po zachodniej stronie powiększono teren poprzez wchłonięcie ulicy Ślusarskiej i położonych przy niej działek oraz posesji przy ul. Drewnowskiej od nr 45 do 55. Na miejscu dawnego budynku biurowego wzniesiono nowy biurowiec. Stopniowemu wyburzeniu uległy stare budynki produkcyjne, a na ich miejscu oraz na gruntach przyłączonych powstał cały szereg nowych zabudowań. Pozostawiono tylko przebudowane budynki dawnej farbiarni i sąsiadującej z nią hali. Zakłady Farmaceutyczne “Polfa” Łódź (od 1991 r. POLFA Łódź S.A.) w latach 80. i 90. wyspecjalizowały się w produkcji leków bez recepty, suplementów diety, kosmetyków i innych wyrobów medycznych.
W 2008 r. udziały w spółce wykupiła firma z kapitałem zagranicznym Sensilab Sp. z o.o. Nowy właściciel zdecydował się na przeniesienie produkcji do nowo wybudowanego w 2012 r. zakładu na terenie należącym do Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Konstantynowie Łódzkim. Teren zakładów przy ul Drewnowskiej sprzedany został firmie deweloperskiej, która ma w planie zrealizowanie w tym miejscu inwestycji mieszkaniowo-usługowej. W związku z tym w 2016 r. rozpoczęła się rozbiórka istniejących zabudowań.
W opisie wykorzystano informacje zawarte m.in. w książce J. Kusińskiego, R. Bonisławskiego, M. Janika "Księga fabryk Łodzi"
ul. Lutomierska
więcej zdjęć (200)
Ulica Lutomierska należy do najstarszych ulic w Łodzi. Ulica o długości ok. 2,4 km zaczyna się przy ul. Zgierskiej i kończy przy al. Włókniarzy. Pełni funkcję ulicy zbiorczej prowadzącej również ruch z północno-zachodnich dzielnic miasta w kierunku północnego śródmieścia.
Droga będąca poprzedniczką ul. Lutomierskiej istniała już w średniowieczu przynajmniej od początku XIV w. jeszcze przed lokacją miasta Łodzi i była fragmentem szlaku łączącego Szadek i Lutomiersk z Brzezinami i Rawą Mazowiecką. W miejscu, gdzie potem powstał pl. Kościelny, krzyżowała się z głównym szlakiem prowadzącym z Łęczycy do Piotrkowa (ul. Łagiewnicka). Znany jest jej dokładniejszy przebieg na terenie dzisiejszej Łodzi w późniejszych wiekach. Od pl. Kościelnego droga prowadziła ulicą Lutomierską i Tybury (obecnie gen. Kutrzeby) do ul. Stolarskiej (dawna droga polna oddzielająca najstarsze niwy łódzkie od niwy Nowe Przymiarki), następnie ok. 100 m na południe odchodziła dalej na zachód (ten odcinek dziś nie istnieje) do obecnej ul. Złotno, i przez Niesięcin i Mirosławice docierała do Lutomierska.
W okresie miejskim w XVI w. na początkowym odcinku drogi od pl. Kościelnego do obecnego nr 26 ukształtował się wydłużony plac, gdzie ze względów bezpieczeństwa pożarowego usytuowane było poza zwartą zabudową skupisko stodół miejskich. Z czasem drogę i poprzeczną drogę, późniejszą ul. Stodolnianą (obecnie ul. Zachodnia), zaczęto nazywać Stodolną. W 1823 r. powstał plan regulacyjny miasta, w wyniku realizacji którego początkowy odcinek do ul. Wesołej (obecnie ul. Zachodnia) uzyskał dzisiejszy przebieg. Stopniowo stodoły przenoszone były na dalszy odcinek drogi sięgający późniejszej ul. Piwnej, a na ich miejscu zaczęła powstawać zwarta zabudowa mieszkalna. W 1863 r. zatwierdzona została nazwa ulicy Lutomierska.
Uregulowany w latach 90. XIX w. kolejny fragment ulicy sięgający do obecnej ul. Gnieźnieńskiej uzyskał charakter szerokiej na ok. 35 m alei obsadzonej drzewami. W 1898 r. na istniejącym już wcześniej targowisku końskim i bydlęcym Józef Tanfani wybudował hale targowe (obecnie pl. Piastowski). Do początku XX w. stodoły ustąpiły miejsca nowym budynkom. W tym samym czasie wzdłuż zagonów polnych ciągnących się poprzecznie do ulicy na rozparcelowanych gruntach zaczęły powstawać uliczki zabudowane w okresie następnych czterdziestu lat skromnymi domami i niewielkimi kamienicami. Proces ten rozwijał się głównie po stronie północnej. Po południowej stronie ulicy od ul. Pawiej do końca, czyli do ul. Stolarskiej, aż do późnych lat 50. istniały tylko pola uprawne. Podczas II wojny światowej wschodni fragment ul. Lutomierskiej do ul. Modrej znalazł się w obrębie LItzmannstadt Ghetto.
W pierwszej połowie lat 50. pomiędzy ul. Zgierska i Zachodnią na miejscu wyburzonych domów wzniesiono nowe domy wielorodzinne. Na początku lat 60. rozpoczęto budowę osiedla bloków mieszkalnych “Żubardź”. W związku z tym w kilku etapach wybudowany został nowy odcinek ulicy Lutomierskiej od obecnej ul. Tybury do mostu na Bałutce, gdzie nastąpiło połączenie z istniejącą już od lat 30. ul. Wielkopolską. Dokonano przebicia przez zabudowę szeregu poprzecznych ulic od ul. Malinowej do ul. Św. Antoniego, a w 1964 r. włączono prowadzącą na zachód od tej ulicy wytyczoną jeszcze przed I wojną światową ulicę Świeżą. Zmieniony został bieg ulicy Lutomierskiej - dotychczasowy końcowy jej odcinek przemianowany został na ul. Tybury. W końcu lat 60. i w latach 70. również na terenach po północnej stronie pośród starej zabudowy wzniesiono nowe bloki mieszkalne. Wtedy też na wolnym terenie pod nr 108/112 wybudowano gamach Wojewódzkiej Komendy Milicji Obywatelskiej. Od tamtej pory zabudowa ulicy niewiele sie zmieniła. Stopniowo znikają tylko pozostałe jeszcze przedwojenne domy. Od 1960 r. ulicą zaczęły kursować autobusy miejskie linii nr 65 z pl. Piastowskiego w kierunku Kozin, a od 1966 r. autobusy linii pospiesznej “B”. Już w XXI w. odcinek końcowy za skrzyżowaniem z al. Włókniarzy został przyporządkowany do ul. Wielkopolskiej.
Droga będąca poprzedniczką ul. Lutomierskiej istniała już w średniowieczu przynajmniej od początku XIV w. jeszcze przed lokacją miasta Łodzi i była fragmentem szlaku łączącego Szadek i Lutomiersk z Brzezinami i Rawą Mazowiecką. W miejscu, gdzie potem powstał pl. Kościelny, krzyżowała się z głównym szlakiem prowadzącym z Łęczycy do Piotrkowa (ul. Łagiewnicka). Znany jest jej dokładniejszy przebieg na terenie dzisiejszej Łodzi w późniejszych wiekach. Od pl. Kościelnego droga prowadziła ulicą Lutomierską i Tybury (obecnie gen. Kutrzeby) do ul. Stolarskiej (dawna droga polna oddzielająca najstarsze niwy łódzkie od niwy Nowe Przymiarki), następnie ok. 100 m na południe odchodziła dalej na zachód (ten odcinek dziś nie istnieje) do obecnej ul. Złotno, i przez Niesięcin i Mirosławice docierała do Lutomierska.
W okresie miejskim w XVI w. na początkowym odcinku drogi od pl. Kościelnego do obecnego nr 26 ukształtował się wydłużony plac, gdzie ze względów bezpieczeństwa pożarowego usytuowane było poza zwartą zabudową skupisko stodół miejskich. Z czasem drogę i poprzeczną drogę, późniejszą ul. Stodolnianą (obecnie ul. Zachodnia), zaczęto nazywać Stodolną. W 1823 r. powstał plan regulacyjny miasta, w wyniku realizacji którego początkowy odcinek do ul. Wesołej (obecnie ul. Zachodnia) uzyskał dzisiejszy przebieg. Stopniowo stodoły przenoszone były na dalszy odcinek drogi sięgający późniejszej ul. Piwnej, a na ich miejscu zaczęła powstawać zwarta zabudowa mieszkalna. W 1863 r. zatwierdzona została nazwa ulicy Lutomierska.
Uregulowany w latach 90. XIX w. kolejny fragment ulicy sięgający do obecnej ul. Gnieźnieńskiej uzyskał charakter szerokiej na ok. 35 m alei obsadzonej drzewami. W 1898 r. na istniejącym już wcześniej targowisku końskim i bydlęcym Józef Tanfani wybudował hale targowe (obecnie pl. Piastowski). Do początku XX w. stodoły ustąpiły miejsca nowym budynkom. W tym samym czasie wzdłuż zagonów polnych ciągnących się poprzecznie do ulicy na rozparcelowanych gruntach zaczęły powstawać uliczki zabudowane w okresie następnych czterdziestu lat skromnymi domami i niewielkimi kamienicami. Proces ten rozwijał się głównie po stronie północnej. Po południowej stronie ulicy od ul. Pawiej do końca, czyli do ul. Stolarskiej, aż do późnych lat 50. istniały tylko pola uprawne. Podczas II wojny światowej wschodni fragment ul. Lutomierskiej do ul. Modrej znalazł się w obrębie LItzmannstadt Ghetto.
W pierwszej połowie lat 50. pomiędzy ul. Zgierska i Zachodnią na miejscu wyburzonych domów wzniesiono nowe domy wielorodzinne. Na początku lat 60. rozpoczęto budowę osiedla bloków mieszkalnych “Żubardź”. W związku z tym w kilku etapach wybudowany został nowy odcinek ulicy Lutomierskiej od obecnej ul. Tybury do mostu na Bałutce, gdzie nastąpiło połączenie z istniejącą już od lat 30. ul. Wielkopolską. Dokonano przebicia przez zabudowę szeregu poprzecznych ulic od ul. Malinowej do ul. Św. Antoniego, a w 1964 r. włączono prowadzącą na zachód od tej ulicy wytyczoną jeszcze przed I wojną światową ulicę Świeżą. Zmieniony został bieg ulicy Lutomierskiej - dotychczasowy końcowy jej odcinek przemianowany został na ul. Tybury. W końcu lat 60. i w latach 70. również na terenach po północnej stronie pośród starej zabudowy wzniesiono nowe bloki mieszkalne. Wtedy też na wolnym terenie pod nr 108/112 wybudowano gamach Wojewódzkiej Komendy Milicji Obywatelskiej. Od tamtej pory zabudowa ulicy niewiele sie zmieniła. Stopniowo znikają tylko pozostałe jeszcze przedwojenne domy. Od 1960 r. ulicą zaczęły kursować autobusy miejskie linii nr 65 z pl. Piastowskiego w kierunku Kozin, a od 1966 r. autobusy linii pospiesznej “B”. Już w XXI w. odcinek końcowy za skrzyżowaniem z al. Włókniarzy został przyporządkowany do ul. Wielkopolskiej.