Przy dzisiejszym Placu Kopernika w odnowionym budynku poklasztornym dominikanów, w 1846 roku powstał szpital św. Wojciecha. Akt założycielski szpitala sporządzono w 1851 roku. Ówczesny proboszcz opolski ks. Karl Gaerth przekazał odnowione zabudowania przyklasztorne, by „po wsze czasy” leczyć „biednych chorych z Opola i okolic, obojga płci, niezależnie od wyznania”. W latach 90. XIX wieku w placówce pracowało trzech lekarzy: dr Berthold Fuchs, dr Alexander von Czarnowski i dr Thomas. Na początku XX wieku szpital dysponował aparatem rentgenowskim. W latach 40. XX wieku Szpital św. Wojciecha posiadał oddziały: chirurgiczny, zakaźny, wewnętrzny, gruźliczy i ginekologiczno-położniczy. Główny szpital w Opolu zajmował nie tylko budynek na Placu Kopernika, lecz także przy ulicach: Kośnego i Ozimskiej.

Poprzednie nazwy placu składającego się z dwóch części tj. pl. Armii Czerwonej i pl. Juliana Marchlewskiego, zostały zniesione uchwałą Rady Miasta z 12 marca 1991 r.