Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Przedwojenna nazwa placu wywodziła się od gospody „Pod Słońcem” znajdującej się w pobliżu. Innym wytłumaczeniem nazwy mógłby być kształt placu podobny do słońca z pięcioma ulicami wychodzącymi jak promienie słoneczne.

Niestety my już nie możemy podziwiać placu w dawnym kształcie. Po 1945 r. zniszczona została cała zabudowa, jedynie dwie kamienice dotrwały do naszych czasów, ale ich los jest niepewny. Na przełomie lat 50. i 60. plac zabudowano blokami, których głównym projektantem był Kazimierz Bieńkowski. Przy okazji wybudowano dwujezdniowy łącznik między placem i Dworcem Świebodzkim, który włączono do ul. Piłsudskiego. W latach 70. wybudowano jeszcze wieżowiec „Lotos”.
Przez pierwsze powojenne lata obowiązywała przetłumaczona dawna nazwa, a więc był to pl. Słoneczny.
W 1948 r. zmieniono nazwę na bardziej patriotyczną. Przez kolejne 40 lat był to plac PKWN. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego był tymczasowym organem władzy wykonawczej w Polsce powołanym oficjalnie przez KRN 21 VII 1944 r. w Chełmnie. Ostatniej zmiany nazwy placu dokonano na początku lat 90. Od tego czasu na cześć Legionów Polskich utworzonych w 1914 roku w Galicji plac nosi obecną nazwę.

Ulica Krótka, dziś nie istniejąca, do końca II wojny światowej pod nazwą Telegraphenstrasse łączyła ówczesny Sonnenplatz (plac Słoneczny, obecnie Legionów) z Tauentzienstrasse (ul. Kościuszki). Był to rzeczywiście krótki (ok. 100 metrów) odcinek ulicy, dokładnie w osi ul. Kościuszki, ukośnie łączący się z Gartenstrasse (Piłsudskiego). W związku ze zniszczeniami wojennymi w 1945, które zrujnowały wszystkie budynki w rejonie placu (tylko kilka w tej okolicy odbudowano), po wojnie wytyczono nowy przebieg niektórych ulic i ulica Krótka zniknęła. Na jej miejscu jest dziś spory trawnik.