Tramwaje "Zeppelin" [Z 12]
Numery taborowe SSB: 1402-1423


W 1912 r. w związku z budową Hali Stulecia spółka Städtische Straßenbahn Breslau zakupiła 22 wagony motorowe wyprodukowane w zakładach Christoph & Unmack w Niesky na Łużycach. Otrzymały numerację taborową w zakresie 371-392. Po reorganizacji SSB
otrzymały nową numerację 1402-1423. Ich podstawowe wymiary wynosiły 10 280 mm długości, 2 180 mm szerokości, 3 230 mm wysokości i 2 730 mm rozstawu kół. Posiadały otwierane do wewnątrz szerokie dwuskrzydłowe drzwi, co spowodowało zmniejszenie przedziału pasażerskiego i liczby miejsc siedzących do 19 i 25 stojących. Były to pierwsze we Wrocławiu tramwaje zabudowanymi pomostami, dzięki czemu zarówno motorniczowie, jak i pasażerowie nie byli zdani na łaskę warunków atmosferycznych. Kabina pasażerska z 4 oknami i dach ze świetlikiem (tzw. Oberlicht).
Ze względu na kształt pomostów wagonu zbliżony wyglądem do gondoli niezwykle popularnych w tym czasie sterowców, wrocławianie nazywali je potocznie „Zeppelinami”.
Od 1936 roku tramwaje zeppelin przebudowywano na wagony doczepne ( otrzymały wtedy nr 3090-3111), które były jeszcze użytkowane po wojnie.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

W przeszłości ul. Błogosławionego Czesława kilkakrotnie zmieniała nazwę. W 1368 roku jej odcinek przy kościele św. Wojciecha wzmiankowany był jako ulica Kapturowa. Odcinek łączący się z Oławską nazywany był "Przy Zielonym Drzewie"; stały przy tej krótkiej uliczce tylko dwa budynki, w tym gospoda Pod Zielonym Drzewem. Most nad przepływającą tędy Oławą również nosił nazwę "Pod Zielonym Drzewem". W 1824 obie te ulice włączono do ul. Św. Katarzyny, w 1889 przemianowano ją na Pocztową (od wybudowanej nieopodal w latach 1884-1887 siedziby poczty głównej, która spłonęła w 1945). Po 1945 patronem uliczki został bł. Czesław, ale po generalnej przebudowie węzła komunikacyjnego w latach 70. XX wieku uliczka znikła wchłonięta przez ówczesny plac Dzierżyńskiego. Dopiero wraz ze zmianą nazwy placu na Dominikański w 1990 i z kolejną przebudową tego węzła na przełomie tysiącleci przywrócona została nazwa ulicy, choć jej współczesny charakter jest całkowicie odmienny niż w przeszłości.

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Ulica św. Katarzyny – fragment jednego z głównych średniowiecznych traktów komunikacyjnych Wrocławia w rejonie ścisłego centrum starego miasta, prowadzący do placu Nowy Targ; dalej trakt ten łączył się z drogą wylotową na północ, prowadzącą przez najstarsze przeprawy mostowe: Most Piaskowy i następnie przez Mosty Młyńskie do Ołbina (albo przez Most Tumski do Ostrowa Tumskiego).
Przebiega obok dawnego klasztoru i kościoła (ufundowanego w 1294 roku) zgromadzenia zakonnego dominikanek i od ich patronki wywodzi swoją nazwę, także historyczną tak polską („przy świętej Katarzynie”), jak i niemiecką (od XVII wieku Katharinengasse, potem Katharinenstraße). Początkowo miała długość jednego kwartału zabudowy (od dzisiejszej ul. Wita Stwosza do pl. Nowy Targ; w 1824 roku włączono w nią, jako jej południowy fragment, Zaułek Kapturowy (Kugelzipfel), a w roku 1889 dołączono jeszcze Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa (An der Grünenbaumbrücke), przez co ul. św. Katarzyny uzyskała połączenie z ul. Oławską; w 1890 ulica została poszerzona.
Po zniszczeniach wojennych związanych z oblężeniem Festung Breslau w 1945 roku zabudowa wzdłuż ulicy została prawie całkowicie zniszczona w stopniu nienadającym się do odbudowy i w konsekwencji zrównana z ziemią. Odbudowano tylko część dawnego klasztoru (w latach 70.) oraz sąsiadujący z nim kościół św Wojciecha (wcześniej, w latach 50.); odbudowany też został znajdujący się pomiędzy nimi budynek, w którym latach 1839-1850 mieścił się Zakład Fizjologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Wrocławskiego założony (w 1832) przez prof. J.E. Purkyniego; później budynek ten pełnił różne inne funkcje, m.in. (pod koniec XX wieku) był siedzibą oddziału Banku Śląskiego. Fragmenty ulicy, włączone w nią w XIX wieku (Zaułek Kapturowy i Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa) znalazły się po powojennych przekształceniach w przestrzeni obszernego placu Feliksa Dzierżyńskiego (dziś: plac Dominikański - w ostatniej dekadzie XX wieku ten fragment placu uzyskał nominalnie swojego indywidualnego patrona, Czesława Odrowąża i nosi nazwę ul. Błogosławionego Czesława), a ul. św. Katarzyny, tak jak przed 1824 rokiem, liczy znów tylko ok. 160 metrów i przebiega od skrzyżowania ulicy Wita Stwosza z pl. Dominikańskim na południu do skrzyżowania ulicy Purkyniego z placem Nowy Targ na północy; za tym placem przedłużenie ul. św. Katarzyny nosi już nazwę ul. Piaskowej. Jezdnia ulicy św. Katarzyny jest obecnie jednokierunkowa (z północy na południe), a równolegle do niej ułożone są tory dwukierunkowej linii tramwajowej.