Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Kamienica powstała w końcu latach 80. XVIII wieku i była jednym z wielu budynków w tzw. stylu józefińskim. Należał początkowo (przed 1836) do jednego z pionierów industrializacji w Bielsku-Białej, Dawida Grunewalda. Później był własnością rodziny Raffayów, którzy znacznie go rozbudowali i założyli w nim "parową fabryką cukierniczą". W 1884 r. Raffayowie sprzedali kamienicę wraz z fabryką Jakubowi Haberfeldowi. Na pocz. XX wieku w kamienicy znajdowała się "Cafe Central" prowadzona przez Henryka Kaufmanna i odwiedzana przez takie sławy ówczesnego świata artystycznego, jak Witkacy, Sienkiewicz czy Zapolska. Kiedy w 1945 r. wycofujące się wojska niemieckie wysadziły w powietrze most na Białej, kamienica uległa uszkodzeniu i została rozebrana. W jej miejscu powstał skwer. Dziś część tego terenu zajmuje postmodernistyczna kamienica z 2007 r. (która początkowo miała być rekonstrukcją przedwojennego budynku, później rekonstrukcją częściową, a ostatecznie nie jest żadną), a część placyk z fontanną i jedynym na świecie pomnikiem Reksia.

Nadbrzeżna kamienica przy ul. 11 Listopada 10 została wybudowana dla radcy cesarskiego, Wiktora Burdy, w latach 1892-1893 w stylu neobarokowym wg proj. Karola Korna. Jej fasada, zwrócona w kierunku rzeki, składa się z płaskiego wykuszu, otoczonego czterema kolumnami (po dwie z każdej strony) na wysokich cokołach. Budynek ma również wysoki dach imitujący kopułę. Charakterystyczna jest elewacja od strony ulicy z boniowanym parterem arkad sklepowych. Do 2001 r. mieściły się tu "Delikatesy", jeden z najpopularniejszych bielskich sklepów w czasach PRL, obecnie parter budynku zajmowany jest przez drogerię Rossmann. Z piwnicy budynku... wypływa i wpada do Białej skanalizowany w 1860 r. potok Niper, który dziś przypomina raczej kanał ściekowy niż rzekę.

Główny deptak Bielska-Białej i jego tradycyjne centrum handlowe. Ma długość 900 m i biegnie równoleżnikowo od ul. Barlickiego na Dolnym Przedmieściu, przez historyczne centrum Białej Krakowskiej do ul. Lwowskiej (administracyjne osiedla: Śródmieście Bielsko, Biała Wschód). W obecnym kształcie powstała w latach 1772-1785 jako część traktu środkowogalicyjskiego i była główną ulicą oraz osią urbanistyczną Białej. Od samego początku koncentrowało się na niej życie handlowe, rozrywkowe i towarzyskie zarówno Białej, jak i – w mniejszym stopniu – Bielska. Mimo to aż do 1974 r. była jedną z głównych arterii komunikacyjnych miasta. W okresie PRL ulica nosiła nazwę Feliksa Dzierżyńskiego, która do dziś jest dość popularna wśród starszych mieszkańców. Na bialskim odcinku ulicy dominuje zabudowa józefińska z końca XVIII w., oprócz niej znajdują się tu również liczne budynki z XIX i XX stulecia i okresów późniejszych, natomiast w obrębie Dolnego Przedmieścia zachowały się tylko dwa obiekty z pierwotnej zabudowy, a pozostałe pochodzą z przełomu XIX oraz XX w.