W 1621 roku do świątyni pod wezwaniem Wszystkich Świętych, istniejącej od 1560 roku Wojciech Niemira sprowadził siostry benedyktynki, pochodzące z Torunia. Budowla została zbudowana w latach 1734-1738. Jej fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Benedyktynki uczyły dziewczęta ze stanu szlacheckiego. Pomimo ograniczeń, benedyktynki z Drohiczyna kontynuowały swoje działania oświatowe, aż do skasowania zgromadzenia w 1865 roku. Pod koniec XIX stulecia klasztor razem z kościołem uległy poważnemu zniszczeniu i popadły w ruinę. Wtedy to właścicielka sąsiedniej wsi Korczew Krystyna Ostrowska zaczęła starać się o odbudowanie kościoła i klasztoru Sióstr Benedyktynek. W 1919 roku powstał Komitet Odbudowy Kościoła i Klasztoru Sióstr Benedyktynek. Dzięki jego działaniom również w dwudziestoleciu międzywojennym zostały wyremontowane sklepienia, zostały wprawione okna i zostały założone posadzki. W tych czasach świątynia pełniła funkcję kościoła szkolnego. Budowla posiada piękną rokokową fasadę.

Pierwotny kościół fundował Władysław Jagiełło w 1392.

W 1657 parafię przekazano zakonowi jezuitów, którzy po 1696 roku rozpoczęli budowę nowego orientowanego kościoła w stylu barokowym z funduszów gwardiana o.Aleksandra Żardeckiego/Zardeckiego. Budowa została ukończona w 1709 roku. Wyposażenie wnętrza ufundował kasztelan podlaski Wiktoryn Kuczyński. Konsekracji 10 stycznia 1723 r. dokonał biskup łucki Stefan Bogusław Rupniewski. W XVIII wieku w kościele odbywały się wojewódzkie i ziemskie sejmiki szlachty podlaskiej. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku parafię przekazano w 1781 r. zakonowi pijarów.



Kościół został zniszczony podczas I wojny światowej w latach 1914–1918 i odbudowany w 1919. Ponownie kościół został poważnie zdewastowany wiosną 1940 roku przez wojska rosyjskie. Zniszczono wtedy 14 ołtarzy, dębowe konfesjonały i ławki, barokową ambonę, epitafia miejscowej szlachty i liczne obrazy. Szczególną stratą było zniszczenie ołtarza głównego, którego nie odtworzono do dzisiaj. Kolejny szkód dokonali Niemcy w latach 1941-1944. Odrestaurowany częściowo po 1945.

W 1991 roku kościół stał się Katedrą diecezji drohiczyńskiej.

Architektura



Kościół jest trójnawową bazyliką zbudowaną w stylu barokowym z cegły, na rzucie prostokąta. Korpus ma cztery przęsła i jednoprzęsłowe półkoliście zamknięte prezbiterium, które ma wysokość i szerokość równe nawie główne. Do prezbiterium po bokach przylegają zakrystia i skarbczyk. Nawa środkowa otwarta jest do do bocznych półkolistymi arkadami na czworobocznych filarach. Nawę środkową przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, boczne nawy przykrywa sklepienie krzyżowe. Chór wsparto na półkolistych arkadach z wklęsło–wypukłym balkonem.

Wystrój wnętrza



Późnogotycki krucyfiks z końca XVI wieku. Rzeźba barokowa Chrystusa Zmartwychwstałego z XVIII w. Monstrancja rokokowa. Pseudobarokowy ołtarz główny wzniesiono po 1945 roku w miejscu zniszczonego w 1941 roku w czasie II wojny światowej. W obecnym ołtarzu znajdują się obrazy Trójcy Świętej i Matki Boskiej Ostrobramskiej. Chrzcielnica z początku XVII wieku w stylu późnorenesansowym.

Pochowani w kryptach



Wiktoryn Kuczyński herbu Ślepowron (1668-1737) – kasztelan podlaski

Aniela z Chądzyńskich (zm.1741) – żona kasztelana Wiktoryna Kuczyńskiego

Marcin Kuczyński (1763-1751) – chorąży ziemi bielskiej

Stefan Kuczyński (1704-1773) – superior miejscowego klasztoru jezuitów

biskup piński Kazimierz Bukraba (1885-1946)

wikariusz generalny diecezji pińskiej Jan Wasilewski (1885-1948)

biskup drohiczyński Władysław Jędruszuk (1918-1994)



Tablice pamiątkowe



10 czerwca 2010 w podziemiach katedry odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą ofiarom katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku; w uroczystości wzięła udział Karolina Kaczorowska, wdowa po ostatnim prezydencie RP na uchodźstwie Ryszardzie Kaczorowskim[2].