Plac Bernardyński (niem. Bernhardinerplatz) - plac u zbiegu ulic Garbary, Za Bramką, Podgórnej, Długiej oraz Dowbora-Muśnickiego. Nazwa placu pochodzi od kościoła i klasztoru Franciszkanów tzw. brązowych, zwanych popularnie w Polsce bernardynami. Przed kościołem i klasztorem Bernardynów (powstałym w połowie wieku XV, obecnie kościół św. Franciszka Serafickiego) na planie z roku 1618 widoczny jest już plac. Świątynia ta od czasów średniowiecznych pełniła rolę ośrodka dawnego przedmieścia Piaski. Plac w obecnym kształcie został wytyczony w XIX wieku. Z tego okresu pochodzi również współczesna nazwa, którą w brzmieniu polskim ustalono oficjalnie w roku 1919. Do roku 1939 na placu sprzedawano słomę i siano dla koni. Po roku 1945 przeniesiono tutaj targowisko ze Starego Rynku.
Na podst.:

Ulica ta w południowej swej części istniała już w każdym razie na początku XV wieku. Leżała za murami miasta przy odnodze Warty, ze względu na pobliską wodę zaludniona przez licznych w Poznaniu garbarzy. Rozbudowała się na północ. Zwała się "Garbary". W końcu XVII wieku zachodzi już także nazwa "Wielkie Garbary" (dla odróżnienia od "Małych"). Niemcy w XIX wieku zwali ją początkowo "Gerberstrasse", częściej jednak, a później ogólnie "Grosse Gerberstrasse". W brzmieniu polskim aprobowano oficjalnie nazwę 16.06.1919r.
(Stanowiła dawniej część drogi Dębińskiej. Wyodrębnienie projektowano już w roku 1870, nie przeprowadzono go jednak. Własną nazwę dostała (zdaje się) w 1905r. Nazwa należy do tych wyjątkowych, która upamiętnia zasługi Polaków, a wprowadzona była jednak za czasów niemieckich. W brzmieniu polskim ustalona 29.08.1919r.)
[Zbudowana na terenie bagnistym łącznie z pracami fortyfikacyjnymi XIX wieku, nazwana "Tamą Garbarską", ponieważ stanowi przedłużenie Wielkich Garbar. Nazwę polską ustalono oficjalnie 16.06.1919r.]