Wiosną 1939 r. w chwili gdy polska armia zdała sobie sprawę, że wojna z sąsiednimi Niemcami staje się nieuchronna, wzdłuż granicy zaczęły powstawać nowe umocnienia obronne. Także na Śląsku powstał szereg umocnień. Jednym z odcinków linii obronnej została pozycja obronna "Pszczyna", w ramach której miano wybudować 59 żelbetowych schronów polowych wyposażonych w ciężkie karabiny maszynowe, oraz cały system umocnień polowych. Niestety skromność środków finansowych i brak czasu spowodował, że z planowanych 59, udało się wybudować jedynie 14 schronów polowych.
W ramach przygotowań do organizacji obrony granic Polski przed możliwą agresją niemiecką, armia polska rozpoczęła wiosną 1939 r. prace związane z budową linii obronnej przebiegającej wzdłuż granicy polskiej w rejonie działań Grupy Operacyjnej „Bielsko”, na pozycji „Pszczyna”. Rozkazami Naczelnego Wodza gen. Rydza-Śmigłego pozycja obronna „Pszczyna” miała stać się linią ostatecznej obrony w razie napaści Niemiec na Polskę. 18 kilometrowy odcinek obrony powierzono oddziałom 6 Krakowskiej Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. B. Monda, która wraz z 21 Dywizją Piechoty tworzyła Grupę Operacyjną „Bielsko” przeznaczoną do obrony południowych rubieży Polski. Odcinek obrony pozycji pszczyńskiej przebiegał od rzeki Gostynki na północy, poprzez Las Kobiórski i tereny lasów pszczyńskich do miejscowości Piasek, i dalej omijając łukiem na zachód Pszczynę, w kierunku Starej Wsi, aż po rzekę Wisłę na południu. Dalej rozciągać się miała dalsza część pozycji obronnych „Bielsko”.
Zabezpieczeniem głównej linii obronnej miała być wysunięta pozycja przesłaniająca, rozciągająca się na linii Branica – Brzeźce – Wisła-Wielka, w odległości 8-10 kilometrów od pozycji głównej, która miała spowolnić atak i dać czas na obsadzenie umocnień linii głównej przez oddziały stacjonujące na zapleczu linii głównej.
W ramach umocnień głównej linii obronnej zaplanowano wykonać 59 polowych schronów żelbetowych, jednakże bardzo szybko okazało się, że środki finansowe pozwalają na wykonanie jedynie 32 schronów. W kolejnych miesiącach przygotowań linii obronnej także i tę ilość zmniejszono. Na dodatek w ostatnich dniach sierpnia 1939 r. nastąpiła zmiana przynależności operacyjnej części linii obronnej. Odcinek przebiegający od Gostynki przez Lasy Kobiórskie, znalazł się w rejonie operacyjnym działania Grupy Operacyjnej „Śląsk”. Na pozycji tej udało się wybudować praktycznie jedynie jeden schron betonowy (w miejscowości Gostyń, schron Sowiniec). Pozostałe schrony miały konstrukcję drewnianą. Wykonano w tym terenie także okopy i całe linie zasieków.
Główną linię obronną podzielono na 3 pododcinki. Północny odcinek zaczynający się na granicy Lasów Pszczyńskich w Piasku i przebiegający przez Czarków aż po starą szkołę rolniczą na Starej Wsi (dziś siedziba Instytutu Przemysłu Organicznego). Środkowy pododcinek zaczynający się od szkoły rolniczej do rzeki Młynówki wraz z parkiem tzw. „Dzika Promenada”. Ostatnim pododcinkiem południowym była linia obrony przebiegająca od rzeki Młynówki do Goczałkowic, sięgając rzeki Wisły. Najsłabszym odcinkiem był właśnie pododcinek południowy, gdzie nie było ciągłej linii obronnej, a raczej dwa punkty oporu na skrzydłach, oraz na przedpolu linii w tzw. Brudkowym Lesie wykonanymi płytkimi okopami piechoty (w lesie tym miał powstać kolejny żelbetowy schron polowy, ale do chwili rozpoczęcia wojny zdołano w tym miejscu zgromadzić jedynie materiał do jego budowy). Najsilniejszym odcinkiem, był północny odcinek, gdzie znajdowało się 8 żelbetonowych schronów polowych z ciężkimi karabinami maszynowymi (ckm) , osłanianymi przez piechotę ukrytą w rowach strzeleckich, przed którymi znajdowały się podwójne rzędy zasieków przeciwpiechotnych, pola minowe. Pododcinek ten zabezpieczany był przeciwczołgowo betonowymi zasiekami na drodze z Czarkowa do Piasku, oraz naturalnymi zaporami przeciwczołgowymi w postaci grobli i nasypu linii kolejowej Katowice – Bielsko, oraz podmokłymi łąkami ciągnącymi się wzdłuż rzeki Dokawy.
Środkowy pododcinek zaczynający się na północy zabudowaniami szkoły rolniczej biegł łukiem na południe, przechodząc przez kolejne trzy drogi prowadzące z Pszczyny w kierunku Czarkowa, Żor i Pawłowic i opierając się na południu o koryto Młynówki, posiadał najsilniejszy odcinek na tzw. Dzikiej Promenadzie. Była ona bardzo dobrze zabezpieczona przeciwczołgowo, rzekami Młynówką i Pszczynką na skrzydłach oraz kilkumetrową tzw. Łącką groblą biegnącą frontalnie przed główną pozycją obronną). Odcinek ten posiadał przygotowane pełne okopy ziemne w tym kilka schronów o konstrukcji ziemno-drewnianej wyposażone w ckm-y.
Reszta pododcinka posiadała płytkie okopy piechoty, wykopane pomiędzy 6 wykonanymi schronami żelbetowymi (dodatkowo 2 schrony nie zostały ukończone i pozostały z nich do dziś jedynie fundamenty).
Ostatecznie na linii głównej pozycji „Pszczyna” udało się wykonać łącznie 14 polowych schronów żelbetonowych, i dwa fundamenty nieukończonych schronów.
Schrony żelbetowe polowe wykonane według Instrukcji Saperskiej z roku 1939, jednakże na odcinku pszczyńskim z dwoma odstępstwami od Instrukcji (brak płaszcza z kamienia łamanego rozdzielającego poziomo dwie warstwy nasypu ziemnego chroniącego od ognia na wprost atakujących, oraz brak strzelnicy obrony wejścia). Schrony żelbetowe pozycji obronnej Pszczyna wykonane są w dwu wersjach (ze strzelnicą ckm lewą i ze strzelnicą ckm prawą). Schrony wykonane zostały jako jednoizbowe, jednokondygnacyjne z pojedynczą strzelnicą ciężkiego karabinu maszynowego. Załoga schronu to dowódca schronu oraz 2 żołnierzy obsługi ckm. Powierzchnia schronu to 3,4 m2. Na wyposażeniu każdego schronu był ciężki karabin maszynowy Browning wz. 30 z dwoma skrzynkami amunicji, ustawiony na drewnianym montowanym na stałe stole. We wnętrzu schronu znajdowało się także miejsce dla niewielkiego piecyka grzewczego na drewno z kanałem wylotowym wyprowadzonym przez okrągły otwór w ścianie bocznej schronu w rejonie przelotni. Strzelnice wykonane jako prawe i lewe (w zależności od usytuowania schronu w stosunku do linii obronnej) boczne osłaniane od czoła natarcia betonowym uchem, a od góry okapem. Strzelnice typu tradytorowego do ognia bocznego skierowana ukośnie do przedpola pod kątem 60 stopni. Przewidywany zasięg ognia ckm ze schronu to 2000 metrów. Od frontu natarcia schron osłaniał nasyp ziemny zachodzący na dach schronu (grubość warstwy ziemnej na stropie według instrukcji saperskiej miała wynosić 30 cm, tak by można było ukorzenić trawę i niewielki krzaki, oraz by stanowiła ona dodatkowe wzmocnienie rozpraszające energię wybuchu pocisków). Na dachu schronu wykonywane były haki z wypuszczonych z betonu prętów zbrojeniowych, do których mocowano siatki maskujące (ucha zachowały się na niektórych schronach). Zadaniem każdego schronu było zwalczanie piechoty wroga przy użyciu ckm-u, z prowadzeniem ognia bocznego ze schronu na przedpole pozycji kolejnego schronu sąsiadującego.
Walki na pozycji głównej linii obronnej Pszczyna trwały przez cały dzień 2 września 1939 r. Niemieckie oddziały pancerne z 5 Dywizji Pancernej przełamały polską obronę na najsłabszym południowym pododcinku pomiędzy Sznelowcem a Goczałkowicami i wyszły na tyły głównej linii obronnej w okolicach miejscowości Ćwiklice. Spowodowało to decyzję dowództwa polskiego o wycofaniu sił z pozycji pszczyńskiej i przesunięcie obrony za linię Wisły. Na pozycji głównej linii obronnej najcięższe walki trwały na polach pod Starą Wsią, gdzie zapory przeciwczołgowe i pola minowe skutecznie uniemożliwiły natarcie jednostek pancernych wzdłuż drogi z Żor, a ostrzał ckm-ów z schronów oraz okopów polowych skutecznie powstrzymał piechotę niemiecką. W trakcie walk, wojska niemieckie nie zdobyły w walce żadnego ze schronów żelbetowych. Wszystkie schrony zostały opuszczone przez załogi wieczorem 2 września.
Schrony nr 1, 2, 3, 4 były w 1945 r. w użyciu przez Armię Czerwoną, a schrony nr 5, 6, 7, 8 przez armię niemiecką. Po II wojnie światowej schrony zostały wykończone, wyremontowane i otoczone zasiekami z drutu kolczastego oraz utrzymywane w gotowości przez Obronę Terytorialną.
do ZPKSoft: Witam. Dobrze wyszukiwarka podaje. To ja Andrzej G, popełniłem powyższe. Co do podpisania, na swą obronę powiem, że nauczony tym, że podpis pojawia się przy zdjęciach automatycznie, tu nie pomyślałem o jakimś dodatkowym podpisaniu.
