Pod koniec 1960r., Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach przyjęła plan rozbudowy Ustronia. Generał Jerzy Ziętek wyznaczył dwóch śląskich architektów z Pracowni Projektów Budownictwa Ogólnego - Henryka Buszko i Aleksandra Frantę. do których dołączył później Tadeusz Szewczyk, do zaprojektowania (dosyć nietypowego, jak na owe czasy) kompleksu rekreacyjno-wypoczynkowego.
Zadanie, z którym przyszło im się mierzyć, nie było łatwe. W Zawodziu na stoku Równicy, na powierzchni ok. 200 hektarów założono powstanie obiektu o charakterze uzdrowiskowym dla 7000 osób, w skład którego m.in. miały wejść: szpital reumatologiczny na 370 łóżek, sanatoria na 800 łóżek, zakładowe ośrodki wczasowe z miejscami noclegowymi dla 5600 osób. Architekci zaprojektowali 28 budynków wczasowych w stożkowatym kształcie (popularnych pod nazwą piramidy), które miały być rozrzucone na zboczu Równicy. Franta, Buszko i Szewczyk pierwotnie mieli zaprojektować cztery sanatoria po 200 łóżek każde. Ostatecznie udało się je "skoncentrować" w jednej bryle "Sanatorium Równica" z miejscami noclegowymi, gabinetami lekarskimi i zabiegowymi.
Nigdy nie ukończono budowy całego kompleksu. Ostatnie obiekty oddano do użytku po 1990. Z ogółem zaplanowanych 28 "śląskich piramid" zrealizowano tylko 17.