Konieczność wybudowania w miejscowości Piasek przystanku kolejowego zrodziła się jeszcze przed I wojną światową. Jednakże Dyrekcja Kolei Żelaznych w Katowicach odmawiała wybudowania przystanku, motywując to tym, że byłaby ona zbyt kosztowna. Ponownie sprawa konieczności wybudowania przystanku w Piasku powróciła po wojnie, gdy tereny te przypadły Polsce. Wynikało to z tego, że bardzo wielu mieszkańców Piasku, i okolicznych wiosek pracowało w zakładach przemysłowych (huty i kopalnie) na terenie Szopienic, Bogucic i Murcek, a brak przystanku zmuszał ich do chodzenia pieszo na i z stacji w Pszczynie. W związku z tym, że Dyrekcja Kolei w dalszym ciągu odmawiała stworzenia tu przystanku, coraz częściej dochodziło do zrywania hamulców bezpieczeństwa w pociągach w czasie przejazdu przez okolice Piasku. W końcu po kolejnym wniosku występującego w imieniu Piasku, Czarkowa i Studzienic, wójta Piasku Fabiana, Dyrekcja Kolei Żelaznych zdecydowała jesieniom 1920 r. o budowie przystanku. Ustalono dogodną dla wszystkich wiosek lokalizację, oraz określono 3 warunki, niezbędne do wybudowania przystanku. Były to: 1 - odstąpienie przez gminę terenu o powierzchni 1,5 morgi, 2 - wpłacenie do kasy kolei kwoty 40 tysięcy marek, 3 - przygotowanie przez gminę dróg dojazdowych do przystanku. Gmina wszystkie warunki spełniła. 1,5 morgi ziemi zakupiono za 4500 marek od rolnika p. Kani, zaś drogi dotychczasowe dochodzące do przystanku zakwalifikowano z dróg prywatnych na drogi publiczne. Co do sumy 40 tysięcy marek, to okazało się, że 1/4 sumy wpłacił Czarków , 12 tysięcy marek wpłaciła Rada Gminna i mieszkańcy Piasku, zaś książę pszczyński i starosta Pszczyny wpłacili 18 tysięcy marek. Natomiast gmina Studzienice odmówiła wpłaty przypadającej na nią kwoty, na co robotnicy dojeżdżający do pracy z terenu Studzienic, zebrali sami między sobą brakującą kwotę 5 tysięcy marek i wpłacili do kasy kolei.
Pierwszy pociąg na przystanku w Piasku zatrzymał się 23 grudnia 1922 r.