 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat karkonoski › Sosnówka › Panoramy Sosnówki |
9 marca 2018 , Widok na domy Sosnówce oraz z lewej kościół św. Marcina i prawej kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej.
|
Na stronie od 2011 listopad
14 lat 5 miesięcy 15 dni |
W centrum dolnej części wsi Sosnówka stoi kościół parafialny pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej. Historia tej budowli jest następująca: miejscowa społeczność ewangelicka otrzymała prawo posiadania własnej świątyni po 1742 roku. Dom modlitw postawiony w 1745 roku w konstrukcji szachulcowej, przetrwał do początku XIX wieku. Ze względu na zły stan techniczny, został rozebrany w 1816 roku a na tym jego miejscu wzniesiony nowy kościół murowany, którego budowa ukończona została w 1820 roku (data w zworniku głównego portalu 1819). Jest to budowla klasycystyczna, nakryta dachem naczółkowym, z jasnym, świetlistym wnętrzu, z trzema kondygnacjami drewnianych empor wspartych na kolumnach. To rozwiązanie, charakterystyczne dla śląskich świątyń ewangelickich, stosowane było w celu zwiększenia pojemności. Ładne, stosunkowo bogate wyposażenie pochodzi z XVIII i początku XIX wieku. Składają się nań m. i. drewniany, polichromowany ołtarz, połączony z prospektem organowym; ołtarz boczny z 1839 r.; kamienna chrzcielnica z drewnianą pokrywą; drewniana, polichromowana ambona oraz duży zespół drewnianych rzeźb i obraz olejny z XVIII w.
Samodzielna parafia ewangelicka istniała w Sosnówce do końca lat 50-tych XX wieku. Dziś, dawny kościół ewangelicki pod wezwaniem Matki Boskiej Ostrobramskiej użytkuje parafia katolicka. W latach 1957 i 1973 był remontowany. W 2000 roku staraniem pastora Klausa Lobischa - syna ostatniego pastora niemieckiego, w ścianę kościoła wmurowana została tablica ku pamięci mieszkańców Sosnówki, którzy spoczęli na tutejszym cmentarzu w latach 1285 - 1946.
Za "Słownikiem geografii turystycznej Sudetów" tom 4 i innych źródeł sporządził Festung.
Wg „Słownika geografii turystycznej Sudetów” tom 4 i innych źródeł ubogacił Festung.
Na Grodnej górze wzniesiono ok. roku 1806 wieżę w formach neogotyckich, która była schronem myśliwskim i wieżą widokową. W roku 1842 obiekt przebudowano do kształtu obecnie widocznego. Forma neogotycka pałacu była w ówczesnych czasach niezwykłe modna, była wyrazem sentymentalnego upodobania do komponowania miejsc nastrojowych, pełnych poetyckiej symboliki. Powstanie wieży prawdopodobnie wynikało z zazdrości Henryka von Reuss w stosunku do rodowego zamku Chojnik Schaffgotschów.
Obiekt na planie kwadratu. Murowany z cegły i dużych nieregularnych bloków kamiennych. Bryła zwarta, masywna od strony północno-wschodniej okrągła wieża. W narożu północno-zachodnim narożniku ulokowano przyporę. Obiekt nakryty był dwuspadowym dachem. Ściany północna i południowa zwieńczone trójkątnymi szczytami z blankami. Na elewacjach otwory okienne o różnych rozmiarach i formach i zwieńczeniach: łukami odcinkowymi, Tudorów, w wieży otwory szczelinowe. Do wnętrza prowadziły schody znajdujące się po stronie zachodniej. Wnętrze składało się z dwóch pomieszczeń. Pomieszczenia przekryte były sklepieniami. Szyby zamku były malowane.
Obecnie zamek jest w ruinie. Zachowane są ściany obwodowe oraz wieża. Brak przekryć poziomych.
źródło :
Na wzgórzu Grodna (504 m n.p.m.), najwyższym wzniesieniu Wzgórz Łomnickich, księże Heinrich LXII von Reuss w 1806 r. rozpoczął wznoszenie zameczku myśliwskiego w postaci romantycznych ruiny. Prace trwały aż do 1842 r. Zameczek wyposażono w basztę, która służyła jako wieża widokowa. Nazwano go od imienia właściciela Heinrichsburg, Obok wieży była sala rycerska. W zameczku rezydował "kasztelan", który za napiwek udostępniał turystom możliwość wejścia na wieżę i podziwiania panoramy. W okresie międzywojennym zameczek opisywano już jako ruinę, ale ciągle dostępną. Dopiero po ostatniej wojnie budowla popadła w całkowitą ruinę, zerwane zostały schody, a zarośnięty szczyt utracił walory widokowe.