Kościół św. Marcina

W literaturze można znaleźć informację, że kościół pod wezwaniem św. Marcina jest najstarszym wiejskim kościołem Kotliny Jeleniogórskiej. Budowla wzmiankowana w 1318 roku właściwie nie istnieje. Na jej fundamentach wzniesiono w latach 1796 - 97, prawdopodobnie z dużym wykorzystaniem murów starego kościoła, późnobarokowy obiekt; ze starego pozostała tylko wieża, w której wisi dzwon o średnicy 93 cm, z 1514 roku. Architektem był bliżej nam nieznany H. G. Rudolf z Opola. Jest to budowla salowa z wydzielonym, wielobocznym prezbiterium i kwadratową wieżą. Kościół nakrywa gontowy dach, sklepienie jest kolebkowe z lunetami. W dość skromnym wnętrzu świątyni na uwagę zasługuje ołtarz Świętej Anny Samotrzeciej z końca XVIII w., zdradzający pochodzenie z krzeszowskiego warsztatu Schroettera. Kościół zwany jest cmentarnym, otacza go stary, obecnie nieużytkowany cmentarz, na którym zachowało się kilka ciekawych płyt nagrobnych z XVIII wieku. Miejscowa ludność, tak jak w innych miejscowościach Kotliny Jeleniogórskiej, przyjęła wyznanie dra Lutra i w 1524 roku przejęła świątynię katolicką. Ewangelicy użytkowali ją przez 130 lat. W 1654 roku w wyniku rozstrzygnięć wojny trzydziestoletniej, kościół św. Marcina wrócił do wyznawców katolicyzmu, a społeczność luterańska, w 1745 roku, zbudowała dom modlitwy, który w 1820 r. zastąpiono istniejącym do dziś kościołem, obecnie pw. MB Ostrobramskiej. Kościół św. Marcina pełni funkcję filialną w stosunku do ww. pobliskiego kościoła parafialnego.

Wg „Słownika geografii turystycznej Sudetów” tom 4 i innych źródeł ubogacił Festung.