Za właściwy początek budowy umocnień wokół Szczecinka uznaje się rok 1934, w którym rozpoczęto budowę dwóch B-werków. W roku następnym ukończono je, ruszyły także budowy innych obiektów. W 1936 roku przystąpiono do budowy sztucznych przeszkód: rowów przeciwczołgowych oraz zapór przeciwpancernych na drogach.
Odcinek „Neustettin”- na odcinku tym wybudowano 25 schronów rozciągających się od jeziora Trzesiecko do jeziora Wielimie. Większość z nich wybudowano w klasie odporności B1. Wyróżnić możemy trzy zgrupowania schronów znajdujące się w newralgicznych punktach odcinka. Obronę wzmacniała silnie rozbudowana sieć transzei (podwójna, miejscami nawet potrójna) połączona rowami łączącymi umożliwiającymi szybkie przemieszczanie się oddziałów. Na zapleczu głównego pasa umocnień wykonano rów przeciwczołgowy, a na przedpolu niektórych schronów rowy zalane wodą.


Odcinek szczecinecki był jednym z silniejszych węzłów Wału Pomorskiego. Rozciągał się pomiędzy dwoma jeziorami – Wielimie i Trzesiecko. W skład umocnień wchodziły schrony bojowe, wieża obserwacyjna oraz system zapór przeciwpiechotnych i przeciwpancernych. Najsilniejszymi punktami sześcio i półkilometrowego odcinka były dwa Panzerwerki (żeby je zniszczyć potrzebny ostrzał np. z moździerza 220 mm!). Prace nad tymi fortyfikacjami prowadzono w latach 1934-35. W 1944 pozycję wzmocniono jeszcze dodatkowo umocnieniami polowymi. Na początku 1945 roku za obronę Szczecinka odpowiadali żołnierze z Dywizji Piechoty Bärwalde i 33. Dywizji Grenadierów SS Charlemagne (jednostka złożona głównie z Francuzów). Podczas zdobywania przez Armię Czerwoną Neustettina stoczono ciężkie walki między innymi o cmentarz oraz dworzec kolejowy. Bunkry jednak nie odegrały aż tak znaczącej roli w starciach o miasto.