Wojna domowa – polski serial komediowy z lat 1965–1966, powstały na kanwie felietonów Miry Michałowskiej publikowanych w tygodniku „Przekrój”, wydanych w zbiorach Wojna domowa (1964) i Wojna domowa trwa (1966).
Opowiada o życiu 16-letniego Pawła i 15-letniej Anuli, mających problemy typowe dla ówczesnych nastolatków. Łączy elementy realistyczne z surrealistycznymi „scenkami kartonowymi”, obrazującymi wewnętrzne doznania bohaterów lub wzmacniającymi ważniejsze przesłania, których umowna estetyka jest zbliżona do Kabaretu Starszych Panów. Dom, w którym mieszkają główni bohaterowie serialu, stoi przy ulicy Senatorskiej 24, naprzeciwko kościoła św. Antoniego.
Twórcy:
Maria Zientarowa – scenariusz
Jerzy Gruza – reżyseria
Teresa Barska, Wiesław Orłowski, Zdzisław Kielanowski – scenografia
Hanna Morawiecka (odc. 1-7), Teresa Gałkowska-Lesman (odc. 8-15) – kostiumy
Mieczysław Jahoda (odc. 1-7), Antoni Wójtowicz (odc. 8-15) – zdjęcia
Ludwik Jerzy Kern, Wojciech Młynarski (odc. 9, 13) – teksty piosenek
Jerzy Matuszkiewicz – muzyka
Tomira Matyjaszkiewicz (odc. 1-7, 10-12, 15), Roman Kolski (odc. 8, 9, 13, 14) – montaż
Elżbieta Jackiewiczowa – konsultant ds. pedagogicznych
Obsada - role główne:
Kazimierz Rudzki – Kazimierz Jankowski, ojciec Pawła
Irena Kwiatkowska – Zofia Jankowska, matka Pawła
Krzysztof Musiał-Janczar – Paweł Jankowski
Andrzej Szczepkowski – Henryk Kamiński, sąsiad, wujek Anuli
Alina Janowska – Irena Kamińska, sąsiadka, ciotka Anuli
Elżbieta Góralczyk – Anula (od odc. 4)
Jarema Stępowski – nieznajomy pytający w każdym odcinku o suchy chleb dla konia

Miejsce na kadry, werki i fotosy z filmów z Warszawą w tle.

Powstanie ulicy Wiejskiej datuje się na końcowe dekady XVIII wieku, jej zadaniem było połączenie Starej Warszawy z Ujazdowem.

Około połowy XVIII wieku dawna droga zaczęła stawać się ulicą wiodąca od Rozdroża Złotych Krzyży (obecnego Pl. Trzech Krzyży); w roku 1770 została uregulowana i otrzymała obecną nazwę. Około roku 1770 były podkomorzy nadworny koronny Kazimierz Poniatowski założył tam ogród "Na Górze", nazwany potem Frascati. Po północnej stronie ul. Książęcej również dla Poniatowskiego powstał inny ogród - "Na Książęcem" (obecnie Park na Książęcem).

W roku 1779-82 przy Wiejskiej wybudowano Biały Pałacyk, zaś u zbiegu z ul Górnośląską działała elegancka kawiarnia podmiejska Szymona Chovota dla wyższych sfer - Wiejska Kawa. W początkach XIX wieku w pałacyku mieściła się loża masońska. W okresie 1819-1830 mieszkał w nim carski komisarz Nikołaj Nowosilcow, po nim - gen. Józef Rautenstrauch.

W okresie Królestwa Kongresowego przy Wiejskiej powstała okazała kamienica Kruczkowskiego według projektu Józefa Grzegorza Lessla, zaś pod 11 dom własny wzniósł architekt Antonio Corazzi. W latach 1851-1853 powstały pod nr. 6/8 zabudowania Instytutu Szlacheckiego, którego miejsce po roku 1863 zajął Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien - żeńska szkoła średnia o antypolskim i rusyfikacyjnym charakterze. Instytut działał do roku 1915, kiedy został ewakuowany do Rosji.

Ulica zyskała popularność i prestiż w końcu lat 20. XX w., gdy na skarpie wiślanej przy Wiejskiej powstał kompleks budynków sejmowo-senackich: w gmachu dawnego Instytutu Maryjskiego umieszczono Sejm RP, rozbudowaną w latach 1927-28 o salę obrad sejmu według projektu Kazimierza Skórewicza, zaś w roku 1935 o Hotel Sejmowy. Po roku 1935 rozparcelowano ogrody Frascati, wznosząc na ich miejscu domy mieszkalne oraz gmach Izby Handlowej według projektu Zdzisława Mączeńskiego.

W latach okupacji niemieckiej ogrody sejmowe były miejscem egzekucji, zaś same zabudowania parlamentu ucierpiały wraz z okoliczną zabudową w roku 1944.

W okresie 1945-1950 Wiejska nosiła nazwę ulicy Ignacego Daszyńskiego. W tym okresie według projektu Bohdana Pniewskiego odbudowano i rozbudowano gmach Sejmu. Lata 1950-1961 przyniosły realizację zaburzających panoramę okolicy wielkich domów mieszkalnych, w tym wybudowany u zbiegu z ul. Jana Matejki dom spółdzielni nauczycielskiej według projektu A. Markiewicza.

Źródło: