Schronisko im. Bronka Czecha – pierwsza osada w tym miejscu, na wysokości 1067 m n.p.m. została założona w wieku XVII, zamieszkiwali ją kurzacy zajmujący się wyrobem węgla drzewnego, po opuszczeniu przez nich osady pozostawione budy wykorzystywali pasterze. Ponieważ przez polanę, na której znajdowało się schronisko, przebiegała jedna z najczęściej uczęszczanych dróg na Śnieżkę, często zatrzymywali się w tym miejscu pielgrzymi. Schronienia udzielała jedna z największych bud – buda Schlingela, niem. Schlingelbaude, która powstała około roku 1670, która w roku 1894 została przebudowana i przekształcona w schronisko turystyczne, dysponujące 50 miejscami noclegowymi. Obok budy Schlingela znajdowały się dwa mniejsze schroniska, również zbudowane w miejscu dawnych bud pasterskich – po stronie północnej schronisko młodzieżowe Berghähnlein, a po stronie południowej, schronisko Hasenbaude. Wszystkie schroniska prowadziło Towarzystwo Karkonoskie – Riesengebirge Verein. Po roku 1945 dawne schronisko Schlingela przejęło stowarzyszenie chrześcijańskiej młodzieży męskiej – YMCA, schronisko nazywało się wówczas Izabela. W roku 1951 obiekt trafił pod zarząd PTTK, a jego nazwę zmieniono na schronisko im. Bronka Czecha, dla upamiętnienia polskiego narciarza zamordowanego przez hitlerowców. Mniejsze schroniska zostały opuszczona, a następnie rozebrane po roku 1954. Schronisko im. Bronka Czecha dysponowało po wojnie łącznie 100 miejscami noclegowymi, świetlica wyposażona w radioodbiornik i adapter oraz suszarnią sprzętu turystycznego. Obiekt spłonął w grudniu 1966 roku i nie został odbudowany, pozostałością po nim jest dziś zagospodarowane miejsce odpoczynku w drodze na Śnieżkę.