Pałac z 1860 r. zbudowany w stylu klasycystycznym, przebudowany pod koniec XIX w. w stylu neogotyckim. Przebudowa objęła przede wszystkim detal, nie zmieniono symetrycznej bryły budynku, nie dostawiono do niej również tak charakterystycznej dla neogotyku wieży. Pałac murowany z cegły, potynkowany, podpiwniczony, wzniesiony na planie zbliżonym do litery „C”, składa się z trzech skrzydeł, skrzydło centralne dwukondygnacjowe, nakryte dachem siodłowym z wystawkami, skrzydła boczne trzykondygnacjowe, z dachami czterospadowymi. Fasada (elewacja zachodnia) dziewięcioosiowa, z centralnie umieszczonym głównym wejściem, poprzedzonym schodami. Na osi elewacji ogrodowej dwukondygnacjowa przeszklona weranda. Elewacje zachowały ślady dawnych podziałów: boniowanie pasowe pierwszego i drugiego piętra, ostrołukowe otwory okienne w drugiej kondygnacji, wydatny gzyms między pierwszą a drugą kondygnacją i neogotycki gzyms wieńczący. Nad głównym wejściem kartusz herbowy. Układ wnętrz przebudowany. Wnętrza zniszczone przez pożar i późniejszą odbudowę.

za