Ulica Klonowa, zwana niegdyś Okopową, powstała w roku 1770 jako silnie załamana droga biegnąca wzdłuż usypywanych wtedy Okopów Lubomirskiego. Według planu miała łączyć węzeł późniejszych ulic: Polną z Marszałkowską i Al. Szucha z Drogą Kalwaryjską(czyli dzisiejszymi Al. Ujazdowskimi) na wysokości Belwederu. Odcinek ulicy od załomu do owego węzła (dzisiejszego Pl. Unii Lubelskiej poprowadzono pod wałem, jako swego rodzaju drogę forteczną, stąd pierwotna nazwa - Okopowa; na wysokości załamania jej biegu urządzono bastion ziemny. Od strony miasta wzdłuż drogi od roku 1772 rozciągał się ogród królewskiego malarza Marcelego Bacciarellego; zaplanowany z centralnym rondem, otoczonym rozchodzącymi się promieniście alejkami. Przy załomie Okopowej urządzono heksagonalny staw, zaś od strony późniejszego Pl. Unii Lubelskiej wybudowano piętrowy pałacyk; na terenie jego ogrodu wzniesiono projektowany przez Jana Christiana Kamsetzera pawilon w formie rotundy. Trójboczny placyk tworzony przez Okopy Lubomirskiego, obecną ul. Belwederską i początkowy odcinek Okopowej należał ówcześnie do Belwederu; w okresie 1819-20 zabudowano go pawilonem stajni i wozowni wielkiego księcia Konstantego. Kolejnym elementem zabudowań Belwederu był maneż zwany także rajszulą; jego budowa w latach 1823-24 wymusiła odsunięcie odcinka wału celem poszerzenia posesji. Oba budynki zaprojektował architekt Jakub Kubicki; równocześnie po przeciwnej stronie ulicy powstały zabudowania gospodarcze Belwederu. Okopowa od początku swego istnienia obsadzona była klonami; po roku 1876 od ich miana nadano obecną nazwę ulicy. W roku 1884 kolejny właściciel Bagateli - dawnego ogrodu Marcelego Bacciarellego, Józef Maurycy Kamiński urządził na jego terenie ogród zoologiczny; po dekadzie ogród z pałacem zakupiło Warszawskie Towarzystwo Ogrodnicze. Równocześnie przeprowadzono prace porządkowe według projektu Waleriana Kronenberga, zaś w roku 1900 część ogrodu rozparcelowano, wytyczając ul. Flory. Tereny pomiędzy obecnym Pl. Unii Lubelskiej a nową ulicą rozparcelowano na niewielkie działki, zabudowane do roku 1914 kamienicami, zaliczanymi ówcześnie do najwyższych w mieście. Od strony ulicy Klonowej pod nr. 20 wzniesiono po roku 1900 trzypiętrowy dom Rösmanów (nadbudowany o dwie kolejne kondygnacje około roku 1911) i pod nr. 14 również trzypiętrowy dom Grymkiewicza. W okresie 1912-13 według konkursowego projektu Henryka Juliana Gaya pod nr. 16 wzniesiono gmach gimnazjum męskiego Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej; koniec jej budowy zbiegł się w czasie z rozpoczęciem prac nad wzniesieniem kamienicy Alfreda Binzera u zbiegu z ul. Flory. Jej projektanci - Karol Jankowski i Franciszek Lilpop przewidzieli wzniesienie aż ośmiu pięter, co zaliczało ją do grupy najwyższych w mieście. Do wybuchu I wojny światowej kilka parcel pozostało bez zabudowy; luki te uzupełniono dopiero w latach trzydziestych, rozbudowując gmach szkolny oraz wznosząc pod nr. 12 kolejną kamienicę dla Alfreda Binzera. W roku 1935 po parcelacji resztówki ogrodu Bagatela przeprowadzono ul. Bacciarellego; parcele narożne zajęły dwie wille projektowane przez Marcina Weinfelda i Bohdana Pniewskiego. Położony naprzeciwko maneż trwał bez zmian, zaś stajnie belwederskie około roku 1930 przebudowano na rezydencję marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza i hotel Urzędu Rady Ministrów. Klonowa była w tym okresie ulicą nowoczesną: otrzymała nawierzchnię z asfaltu oraz nowoczesne latarnie gazowe; naprzeciwko domu pod nr. 20 działała w latach trzydziestych stacja benzynowa. W latach okupacji Klonowa znalazła się w obrębie wydzielonej szlabanami "dzielnicy Niemieckiej"; jako jedna z niewielu ulic w centrum miasta uniknęła strat w zabudowie. W okresie powojennym kamienice zostały zdewastowane, zaś poddany dość niefortunnej przebudowie gmach Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej pomieścił XV Liceum Ogólnokształcące im. Narcyzy Żmichowskiej.

Wikipedia