Obszar Miejskiego Systemu Informacyjnego w dzielnicy Wola przyległy do ścisłego centrum miasta ograniczony ulicami Jana Pawła II, alejami Jerozolimskimi, ulicą Towarową i alej Solidarności.
Granice MSI sa nieco wyolbrzymione i sztuczne. Siatka ulic na wschód od alei Jana Pawła II została oznaczona w warszawskim MSI jako Śródmieście Północne, rejon MSI Mirów jest integralną częścią. (Na mocy powojennej reformy administracyjnej, która miała miejsce po II Wojnie Światowej, tereny na zachód od planowanej jeszcze przed wojną trasy północ-południe wyłączono formalnie ze Śródmieścia, znacznie zmniejszając jego obszar. Owocem tej decyzji jest dzisiejsza skomplikowana sytuacja, w której stan faktyczny rozmija sią zarówno z podziałem administracyjnym, jak i z systemem informacyjnym).

Nazwa obszaru pochodzi od nazwiska twórcy Koszar Gwardii Konnej Koronnej (zwanych też Koszarami Mirowskimi) - Wilhelma Miera. Od jego nazwiska pochodzi także nazwa placu Mirowskiego i Hal Mirowskich.
Przedwojenny Mirów miał śródmiejski charakter i wchodził w skład dzielnicy Śródmieście. Duża część Mirowa została włączona do getta żydowskiego, które zostało całkowicie zniszczone, dlatego znajdziemy tu zabudowę głównie powojenną, modernistyczną z pozostałościami przedwojennych kamienic. Nie brak tam też nowych inwestycji, które zaczęły pojawiać się już w latach 90 (zabudowa mieszkalna i budynki biurowe). Mirów graniczy z Muranowem, Nowolipkami (część Muranowa), Czystem, Za Żelazną Bramą (de facto całość zachodniej zabudowy tego osiedla znajduje się na terenie rejonu MSI Mirów). Lokalizacyjnie rejon MSI Mirów znajduje się w ścisłym centrum miasta, jego przedwojenny - śródmiejsko-przemysłowy charakter zmieniony po wojnie na stricte mieszkaniowy będzie w przeciągu najbliższych lat ponownie nabierał wielkomiejskiego charakteru dzięki nowoczesnym wysokościowcom i adaptacji przyziemi na lokale usługowe.
Opis na podstawie:

Szkolny film  według scenariusza Jana Budkiewicza i Zdzisława Kazimierczuka.jest ilustracją życia na tzw. "dzikim zachodzie", czyli w zachodniej części Warszawy, na początku lat sześćdziesiątych. W balladowym, sentymentalnym nastroju autor ukazuje koloryt życia zapomnianych i niemodernizowanych dzielnic stolicy.

Na pierwszy rzut oka wydaje się mocno spóźnionym krewniakiem dokumentów "czarnej serii". Jego tematem są bowiem zaniedbania w sferze opieki państwa nad społeczeństwem. Ukazuje trudne warunki życia w jednej z centralnych dzielnic Warszawy. Zrujnowane kamienice, niewielkie zakłady rzemieślnicze, handel uliczny, ktoś przerzuca siano, ktoś zaprzęga konia do wozu - a wszystko to tuż za Dworcem Głównym. Kamera panoramuje od Alej Jerozolimskich i ul. Emilii Plater, by uzmysłowić widzowi, jak niedaleko od centrum toczy się życie bliższe swym rytmem i organizacji małej miejscowości niż stolicy. Narrator z ironią interpretuje obrazy "dzikiego zachodu": "Styk Marchlewskiego z Grzybowską. Przeludnione rudery, większe niż wszędzie zaniedbanie i problemy typowe dla całej tej części miasta. Na 56 tysięcy mieszkańców zaledwie 27 obiektów socjalnych szkolnych i kulturalnych.

Miejsce na kadry, werki i fotosy z filmów z Warszawą w tle.