Parcela Targ Drzewny 20 (Holzmarktstrasse) - Posesja zlokalizowana była w  południowo- -wschodniej części kwartału. Według katastru z 1627 r. działka leżąca w Okręgu Jana zabudowana została budą, która stała przy Mittelstraße 2. Ze spisu pochodzącego z 1723 r. wynika, że nieruchomość leżała w  Okręgu Jana, w  kwartale  IX, przy Mühlenstraße 224. Front parceli miał szerokość 13,36 m, długość/głębokość wynosiła 12,59  m, a szerokość tylnej granicy 6,77 m49. W latach 1775– 1790, patrząc od Targu Drzewnego, nieruchomość zabudowana była domem frontowym (budą), a na podwórzu stał spichlerz50. Po zmianach z 1808 r. parcela została włączona do Okręgu Rządowego. Już jako obiekt pierwszej klasy, a nie buda, otrzymała adres Holtz Markt 2. Po kolejnej reformie administracyjnej w  2. poł. XIX  w. znajdowała się przy Holzmarktstraße 20 (tab. 2)51. Ze względu na lokalizację nieopodal głównego rynku budynek był własnością wykwalifikowanych rzemieślników, kupców, bankierów, a  także lekarzy. Podobnymi profesjami zajmowali się jej lokatorzy. Pierwszym znanym właścicielem był Paul Schwantes. Kolejny, Hans Eckstein, był kuśnierzem, ale też posesorem sąsiedniej działki pod późniejszym adresem Holzmarktstraße 21 i płacił podatek za trzy piwnice. Interesująca nas działka w  latach 1720– ok. 1770 należała do członków gminy francuskiej w  Stargardzie i  medyków – Jeana Louisa de la Bruyere (Bruguière), a później jego syna Friedricha Adriana de la Bruyere (Bruguière) . Wspomniany już archiwista stargardzkiego Heimatmuseum Carl Lütke w swoim opracowaniu poświęconym dawnym właścicielom nieruchomości zapisał, że posesorem tej posesji był w  latach 1720–1760 Dr. la Bruyère55. Na początku tego okresu parcelę musiał posiadać Jean Louis, który zmarł ok. 1740  r. Friedrich Adrian uiszczał w  latach 1755–1770/1775 do Kompanii Ogniowej opłaty za niniejszą działkę, ale w okresie 1765–1770 także za kamienicę i  budę na sąsiedniej posesji położonej przy późniejszej Holzmarkstraße 1956. Doct. La Bruguiere przez kilka lat, począwszy od 1735 r., opłacał podatek od nowego domu przed bramą i wyremontowanej kamienicy położonej w mieście57. Wiadomo, że Friedrich Adrian de la Bruyere mieszkał w 1746/1747 w domu stojącym przy ul. Szewskiej (Schuhstraße)58, ale posiadał jeszcze jedną nieruchomość przy dzisiejszej ul. Płatnerzy59. W 1749 r. miał już trzy domy60, ale w 1751 r. został właścicielem ponownie dwóch61. W  latach 1757/1758–1771/1772 był posesorem wspomnianej działki przy dzisiejszej ul. Płatnerzy, gdzie po jego śmierci właścicielką w  latach 1772/1773–1782/1783 była wdowa po nim, Benigna, z  domu Molinié, która żyła jeszcze w 1797 r. Dysponowała ona w latach 1775–1790 także zabudowaniami położonymi przed Bramą Świętojańską, które związane były z  hodowlą jedwabników. Na podstawie zachowanych dokumentów można się domyślać, że Friedrich Adrian de la Bruyere nie zamieszkiwał działki przy Targu Drzewnym 20, ale był jej właścicielem. Następnym posesjonatem był poborca Johann Danhardt, a  po nim kolejni, np. bankier Itzig Salomon, zapisywany również jako Itzig Coerliner, czy niejacy Poleske (siekacz) i  Degosang (krawiec)67. W XIX w. wśród posiadaczy, wówczas już kamienicy dziedzicznej, byli głównie bankierzy i kupcy, tacy jak nieznany z imienia – Meyer, a po nim Moses Levin i znowu bankier Meyer. Z  zachowanych dokumentów wynika, że w  latach 1856–ok. 1872 jej posiadaczami byli kolejno: szewc Dahlke i  blacharz König. Począwszy od 1876 r. kamienica należała do kupca Moritza Marcuse, a od nowego wieku do wdowy po nim, Rosalin, z  domu Hanff. Kolejnym właścicielem (od 1925 r.) był Max Adler, wcześniej sprzedawca pasmanteryjny i konfekcyjny w sklepie prowadzonym przez wdowę po

W 1627 r. działka leżąca w Okręgu Jana zabudowana była budą, którą wzniesiono przy Mittelstraße 3. W 1723 r. posesja leżała w Okręgu Jana, w kwartale IX, przy Mittelstraße/Holzmarckt 223. Front parceli miał szerokość 9,97 m, długość/ głębokość wynosiła 32,01 m, a  szerokość tylnej granicy 10,05 m74. W  latach 1775–1790, patrząc od Targu Drzewnego, nieruchomość zabudowana była domem frontowym (budą), a na podwórzu stały trzy stajnie ustawione w podkowę. Po 1808 r. działka została włączona do Okręgu Rządowego. Już jako obiekt pierwszej klasy zlokalizowana była przy Holzmarckt 3. Po kolejnej reformie administracyjnej w 2. poł. XIX w. otrzymała adres Holzmarktstraße 21. Pierwszym znanym właścicielem był Friedrich Gordan (Jordan) i  nic nie wiadomo o  jego zajęciu. Jednak biorąc pod uwagę lokalizację budynku mieszkalnego względem Rynku oraz profesje mieszkańców sąsiednich kamienic, można przypuszczać, że byli to głównie rzemieślnicy i kupcy.W 1665 r. kuśnierz Hans Eckstein był również posiadaczem sąsiedniej działki pod późniejszym adresem Holzmarktstraße 20 i płacił podatek za trzy piwnice. W 1693 r. właścicielką budy była wdowa po Samuelu Krügerze, która miała na wyposażeniu nieruchomości murowany piec browarniczy (Schorstein), 1 korzec (Scheffel), 1 garniec (Metze) i połowę ćwierci (halb Viert), które były poddane legalizacji (besigelt). Dom zamieszkiwała też rodzina Brautigam: pani, dziecko, panna i dziewczynka. W  latach 1696–1700 właścicielem kamienicy był Christoph (Christian) Schaffmann. Kolejny posiadacz tej parceli został wymieniony w 1710 r. i  był nim kupiec materialista Joachim Friedrich Schöne (Schön), a od 1755 r. przejęli ją jego spadkobiercy. Natomiast w  latach 1789–1821 weszła w posiadanie kupca Christiana Wilhelma Gehrcke. Wówczas domostwo było zamieszkane jedynie przez najbliższą rodzinę właściciela. Podobna sytuacja utrzymywała się jeszcze w początkach 2. poł. XIX w., kiedy działka należała do kupca Friedricha Augusta Kocha, którego córka Marie dysponowała tą parcelą do 1928 r. Na początku 1851 r. i ponownie w  latach 1853–1854 Kochowie byli jedynymi lokatorami domu. Tu też senior rodu prowadził sklep. Przez kolejne dwa lata wynajmował jedynie dwa pokoje z  kuchnią. Kiedy własność przejęła jego żona Franziska przeniosła się ona na ostatnie piętro, a  pozostałe pomieszczenia wynajmowała. W latach 1857–1886 wśród mieszkańców pojawili się oficerowie: podporucznicy von Petersdorff, von Stein, Rahdes, Seelman, Kleinhamel, von Brandt, von Brauchitsch, von Marwitz, Herr, Müller, a także kapitan Hennig. Żołnierze do momentu wybudowania koszar wynajmowali kwatery w mieście. Następnie wraz z budową obiektów dedykowanych powstawały nowe dzielnice z  zabudową mieszkaniową dla poszczególnym grup zawodowych (np. kolejarzy i żołnierzy). W 1872 i 1883 r. mieszkało tu dwóch nauczycieli gimnazjalnych: Herrmann Ziemer i Richard Richter. Jak wspomniano, spadkobierczynią majątku małżeństwa Kochów była córka Marie,nauczycielka edukacji elementarnej. W  tym czasie wśród lokatorów jeszcze liczniej pojawili się pedagodzy stargardzkich szkół, co mogło być związane z zawodem wykonywanym przez Marie Koch. W latach 1884–1886 lokatorem był Albert Mührer, nauczyciel przedmiotów ścisłych. Chwilę później Wilhelm Pagel, Adolf Tamß i nauczyciel Johannes Lindenau. Od 1888 do 1900 r. mieszkanie w  kamienicy wynajmował Paul Venzke, nauczyciel gimnazjalny. Oprócz nich pomieszkiwali tam drobni przedsiębiorcy: szewcy, zegarmistrz, dekarz, wytwórca koszy, fryzjer, tokarz, wytwórcy parasoli i rękawiczek. Po śmierci Marie Koch kamienicę w 1929 r. przejął wcześniejszy lokator, rewident Conrad Falck, który był ostatnim znanym właścicielem przed 1945 r. Z  ogłoszeń reklamowych zamieszczonych w książkach adresowych wiadomo, że w 1876 pracował tutaj