To historyczny obszar w Toruniu, nad Wisłą, w południowej części obecnego Przedmieścia Bydgoskiego. Obecnie lokalizowany w okolicach Portu Zimowego, ulic Rybaki, ks. Popiełuszki (dawniej Portowa), chociaż pierwotnie (już od XIII w.) obszar nazywany Rybakami leżał dalej na wschód - bliżej południowo-zachodniego narożnika Starego Miasta Torunia i wchodził w skład dzielnicy portowej.
Ulica Rybaki, będąca osią dzielnicy o tej samej nazwie, ciągnie się równoleżnikowo na długości ok. 925 m. W swej wschodniej części biegnie poniżej wyższej terasy wiślanej, następnie wznosi się na nią i dalej prowadzi na wyższym poziomie w kierunku Parku Na Bydgoskim Przedmieściu. Nazwa pochodzi od istniejącego jeszcze w czasach przed translokacją Torunia w 1236 r. osiedla rybackiego, położonego w okolicach dzisiejszych Koszar Racławickich.
W średniowieczu wyróżniano Małe Rybaki (między Bramą Ducha Św. a Wisłą) i Wielkie Rybaki (w okolicach obecnej Grodzy V).
Na Małych Rybakach stał m.in. otoczony swoim murem obronnym zespół klasztoru benedyktynek-cysterek z kościołem Ducha św. i szpitalem. Ponadto licznie zamieszkiwali tu rybacy, flisacy. Do mieszkających nad Wisłą rybaków należała straż nad rzeką w wypadkach powodzi i gęstej kry przy ruszaniu lodów. Osiedle to związane było z portem wiślanym.
Z kolei Wielkie Rybaki (w swej zachodniej części zwane też Żabieńcem) leżały dalej na zachód, w obszarze między dzisiejszym wschodnim krańcem ul. Rybaki, parkiem Alpinarium a Wisłą. Od północy natomiast obszar ten zamykała dość wysoka skarpa, na której biegła droga od Bramy Ducha Św. w kierunku cegielni i stoczni położonych nad Wisłą w okolicach dzisiejszego wschodniego krańca ul. Rybaki.
Były tu zagrody rybackie, flisackie, młyn wodny (tzw. Żabi Młyn (Froschmühle), powstały po 1262 r. i istniejący do XVI w.) nad nieistniejącą dziś strugą Czerwoną Wodą oraz wiatraki. Na miejscu Żabiego Młyna w XVIII w. zbudowano tartak, zburzony jednak w 1811 r. W najbliższej odległości od Żabiego Młyna, nad Wisłą powstała w XIII w. najstarsza stocznia toruńska, a po 1330 r. w jej pobliżu założono cegielnię miejską, zwaną później "najbliższą" (dla odróżnienia kolejnych cegielni powstałych po 1401 r. na terenie obecnego Ogrodu Zoobotanicznego i Parku na Bydgoskim Przedmieściu. Przy cegielniach mieszkali strycharze, kamieniarze i garncarze.