Jest to budowla murowana, wybudowana w latach 1816–1818. Reprezentuje styl klasycystyczny. Jej pierwotne wymiary były następujące: długość - 23 metry, szerokość - 12 metrów, wysokość 7 metrów. W latach 1922–1926 świątynia została powiększona i gruntownemu wyremontowana. Kościół został rozbudowany według projektu architekta Józefa Kabana, powstały wtedy dwie nawy boczne, została przedłużona nawa główna (o współczesne stare prezbiterium). Po rozbudowie świątynia miała wymiary: długość: 29,5 metra, szerokość 21 metrów i wysokość 13 metrów. W latach 1933–1935 kościół został ponownie przebudowany przez księdza Witolda Nadolskiego. Została wtedy zmieniona fasada frontowa świątyni – na miejscu małej wieży zostały wybudowane dwie neobarokowe wieże o wysokości 20 metrów, z zawieszonymi na nich dzwonami. Świątynia została pokryta nowym tynkiem i została rozebrana dzwonnica. Kolejna rozbudowa kościoła trwała w latach 1983-1993. Dzieła tego podjął się ksiądz Norbert Rucki. Projektantem rozbudowy został architekt Mirosław Rybak razem z inżynierami: Romanem Chomiczewskim i Mirosławem Wypłoszem. Do istniejącej świątyni od strony południowej została dobudowana nowy obiekt sakralny o powierzchni 600 metrów kwadratowych. W dniu 29 września 1994 roku kościół został konsekrowany.

Wyposażenie
W starej świątyni są umieszczone 4 ołtarze. Nowa świątynia posiada tylko jeden ołtarz umieszczony w nawie głównej. Stara świątynia posiada organy klasycystyczne o 10-głosach, Nowa świątynia posiada organy elektroniczne Johannusa o 48-głosach. Droga krzyżowa i pancerne tabernakulum są umieszczone w nowej świątyni.

Linia tramwaju podmiejskiego z Łodzi do Aleksandrowa uruchomiona w dniu 25.02.1910 r. miała pierwotnie krańcówkę mijankową zlokalizowaną na jezdni południowej strony pl. Kościuszki. Mijanka zaczynała się zaraz za skrzyżowaniem z ul. 11 Listopada. Prawdopodobnie w latach 30. mijanka została przeniesiona na plac obok. W 1974 r. przy krańcówce wzniesiono budynek poczekalni z pomieszczeniami dla dyspozytora i punktem sprzedaży biletów. W 1981 r. za mijanką w zachodniej części pl. Kosciuszki wybudowano jednotorową pętlę. Tor pętli skręcał z północnego toru istniejącej mijanki w prawo i przez park zawracał do zachodniej jezdni placu, następnie z jezdni skrecał w lewo do mijanki. Zachodni kraniec mijanki został tak przebudowany, że z pętli można było wjechać na prawy i lewy jej tor z osobna. Z dniem 31.03.1991 r. ruch na linii tramwajowej został zawieszony, a w 1995 r. zdecydowano o ostatecznej likwidacji krańcówki. Podczas modernizacji pl. Kosciuszki w 2008 r. usunięto pozostałości torowiska zachowując na pamiątkę jedynie jego fragment na terenie parku.