Budynek przypisany był do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 127. Numer posesji był podwójny. Dla rynku był to nr 12, zaś dla ówczesnej Nonnengasse nr 1. W 1877 r. obiekt, który pełnił rolę domu zajezdnego należał do Ignacego Eisnera a przed 1883 r. do Franza Schreinzera (rodzina pochodziła z Białej), który urządził tu hotel. Pierwotnie nazywał się Zum Schwarzen Adler, później zaś Hotel Schreinzer. W 1897 r. został sprzedany Towarzystwu Domu Narodowego, który w 1900 r. rozpoczął jego przebudowę. Prace budowlane wykonał Josef Motika. Wielkim sponsorem i darczyńcą był właściciel sibickiej cegielni Franciszek Górniak . Po przeprowadzonej adaptacji 20 stycznia 1901 r. otwarto go jako Dom Polski. W kamienicy znajdowała się tu restauracja, którą dzierżawił Franz Gwodździewicz później prowadzona przez Władysława Jaworskiego oraz Towarzystwo oszczędności i zaliczek. W 1919 r. działało tu kino Macierzy Szkolnej "Ornak" (później przemianowane na Piast) któremu towarzyszył akompaniament muzyczny w postaci orkiestry Sochorów. W czasie okupacji w mieszczącym się wówczas przy Adolf Hitler Platz 12 budynku cieszynianie zmuszani byli do podpisywania volkslisty. W czasach PRL-u dom przy placu Józefa Stalina 12 zasiedliła Milicja Obywatelska, a potem komitet powiatowy i miejski PZPR. Po odwilży 1956 roku Dom Kultury wrócił do swej pierwotnej funkcji - siedziby stowarzyszeń i placówki kultury. Jednak dopiero lata 90. przywróciły mu rangę równą tej, z jaką zaczynał działalność u progu poprzedniego stulecia.

Założony przez księcia Kazimierza II w 1496 r., obecny kształt przybrał na przełomie XIX i XX w., pozostałością średniowiecznej zabudowy są piwnice (pod renesansowymi budynkami). W centrum studnia z figura św. Floriana. Otoczony podcieniami oraz renesansowymi i barokowymi kamieniczkami z XVI w., przebudowanymi w XIX i XX w. Obecnie miejsce koncertów i innych imprez masowych. Rynek wydawałoby się jest nazwą na tyle neutralną, że nie powinna ulegać zmianie - ale nie w Cieszynie. Pod koniec XIX wieku (w 1885 r.) przechrzczono go na plac Demla, chcąc uhonorować Jana Demla, wieloletniego burmistrza miasta. W 1920 roku wrócono do tradycyjnej nazwy - zresztą wszyscy tak czy tak mówili Rynek, a nie plac Demla. W 1933 roku w związku z 250-leciem odsieczy wiedeńskiej cieszyńscy radni przemianowali Rynek na plac Sobieskiego. Nawet "Gwiazdka Cieszyńska" komentowała, że zmiana będzie czysto symboliczna. Co więcej, nasi samorządowcy wprowadzili niezły bajzel w nazewnictwie ulic, bo w tym czasie w Cieszynie była już ulica Sobieskiego (obecnie Jerzego Cienciały). W czasie II wojny światowej Rynek stał się placem Hitlera, a w 1949 roku na kilka lat placem Stalina.
Michael Morys Twarowski
W 1884 r. położono nowe chodniki.