W roku 1852 Edmund Glaeser, syn Carla Heinricha Glaesera (założyciela pierwszej nowosolskiech huty, później Dozametu), przy obecnej ul. św. Jadwigi w Nowej Soli uruchomił nową hutę żelaza - Paulinenhütte. Podobnie jak pozostałe tego typu dolnośląskie fabryki surowiec pozyskiwano eksploatując płytko zalegającą w okolicy rudę darniową. Niezbędny do pracy pieca hutniczego opał dostarczano z lasów rodziny książęcej z Siedliska, w których wypalany był węgiel drzewny. Znaczące poszerzenie rynków sprzedaży huty nastąpiło w latach 1852-1872 w wyniku wykorzystania drogi wodnej (Odrą, Wartą, Notecią, Kanałem Bydgoskim i Wisłą do morza a także Prus Wschodnich, Prus Zachodnich i Poznania). W latach 1919-1921 na terenie przyległym do fabryki Edmund Glaeser wybudował dla swojej rodziny neoklasycystyczną willę, w której oprócz mieszkania znajdowały się dwa biura i lokal dozorcy. Przy domu założono niewielki ogród z fontanną. Po roku 1945 willę dyrektora huty przeznaczono na mieszkania. Obecnie większość zabudowań dawnej huty nie istnieje. Pozostało kilka mniejszych budynków i dawna willa właściciela. Po wojnie przez wiele lat na terenie huty działała Fabryka Kotłów Fakot S.A., później Fabryka Tapicerki Samochodowej Fatsa Sp. z o.o. a ostatnio Iga Nowa Sól Sp. z o.o., będąca częścią międzynarodowego koncernu Groclin S.A., produkująca, tak jak poprzedniczka Fatsa, tapicerkę samochodową. Obecnie działa tu firma Bader Polska oddział w Nowej Soli.
/Petroniusz w oparciu o informacje własne oraz Nowosolskie ulice, tom 2, Muzeum Miejskie w Nowej Soli, 2010/