Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Południowe › ul. Poznańska |
1969 , Skwer przy ul. Wspólnej. Widoczna zabudowa ul. Poznańskiej. Na jezdni stoją samochody osobowe - na pierwszym planie Morris Mini, w tle Opel Rekord P1.
Skomentuj zdjęcie
yani
+2 głosów:2  2019-01-31 10:22:39 (7 lat temu)
da signa
+1 głosów:1 do yani: Poprawione. 2020-05-25 07:20:02 (5 lat temu)
Wymiana. 2024-04-03 08:45:07 (2 lata temu)
yani
+1 głosów:1 do 4elza: Wcześniej było tu inne zdjęcie. To: Teraz patrząc na mój pierwszy komentarz wychodzi, że jestem jasnowidzem, bo tu plakatu z Wyspiańskim nie widać. Nie bardzo rozumiem, dlaczego wymieniłaś to zdjęcie na inne, zamiast własnego dubla? 2024-04-03 15:44:47 (2 lata temu)
yani
+1 głosów:1 Zamieniłem zdjęcia. Teraz jest tu to, które oryginalnie wrzuciła da signa. 2024-04-04 12:15:03 (2 lata temu)
4elza
+1 głosów:1 do yani: Proszę o łagodny wymiar kary, ze względu na niską szkodliwość czynu...;-) (na tym drugim plakat z Wyspiańskim też jest widoczny). 2024-04-05 06:14:26 (2 lata temu)
do 4elza: Na drugim nie widać plakatu, o który mi chodziło - tego z linku. Ale jestem wspaniałomyślny, masz wybaczone... :)) 2024-04-05 13:24:37 (2 lata temu)
|
|
Na stronie od 2018 czerwiec
7 lat 10 miesięcy 0 dni |
Dodane: 24 stycznia 2019, godz. 9:56:37
Autor: Zbyszko Siemaszko ... więcej (3506)
Rozmiar: 3500px x 3492px
11 pobrań 1567 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia da signa
Obiekty widoczne na zdjęciu
ul. Poznańska
więcej zdjęć (245)
Położenie
Ulica biegnie od ul. Koszykowej do Al. Jerozolimskich.
Pochodzenie nazwy
Niedługo po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku warszawiacy chcieli podkreślić, że ich miasto stało się stolicą zjednoczonego z trzech części kraju przemianowano niektóre ulice. Na pierwszy ogień poszła ul.Wielka. Nazwa słuszna, zważywszy że ulica ciągnęła się po zachodniej stronie Marszałkowskiej od Świętokrzyskiej aż po obecny plac Politechniki. W 1922 roku zachowano tę nazwę dla części północnej (zniknęła z powierzchni ziemi w czasie budowy Pałacu Kultury), ale południową - na cześć stolic dawnych zaborów - nazwano Poznańską i Lwowską.
źródło: "Warszawa i jej ulice. O pochodzeniu nazw" - Jarosław Osowski i Oficyna Wydawnicza "Mówią wieki" Nieco historii
Dawna droga, którą wyprostowano, uregulowano i zamieniono na ulicę ok. 1770. W tym czasie otrzymała ona nazwę ul.Wielkiej, obejmującej również odcinek od Świętokrzyskiej do Chmielnej. Biegła wśród ogrodów i pól; w końcu XVIII w. zabudowana była tylko 5 domami drewnianymi między Wspólną i Hożą; wybrukowano ją w 1779. Na przełomie XVIII i XIX w. odcinek Wielkiej między Chmielną i Wspólną został zaorany; od Wilczej do Koszykowej Wielka biegła jako droga prowadząca do folwarku Koszyki. Ok. 1820 odcinek ten został uregulowany i stał się ulicą. W pierwszej połowie XIX w. przy rogu Hożej i Wielkiej rozciągał się obszerny ogród owocowo-kwiatowy Czepińskiego, sięgający aż do Marszałkowskiej. W latach 1860-1862 na miejscu ogrodu wybudowano fabrykę tytoniową Leopolda Kronenberga "Union" (arch. A. Kropiwnicki), jej trzy budynki stały przy Wielkiej. Przy narożu Wielkiej i Nowogrodzkiej wybudowano obszerny skład Banku Polskiego. Do ok. 1880 Wielka dochodziła tylko do Nowogrodzkiej. Zabudowa ulicy kamienicami nastąpiła w końcu XIX w. Przy rogu Żurawiej wzniesiono neorenesansową budowlę na siedzibę biur żandarmerii carskiej (arch. W. P. Fedders). W 1901 na rozparcelowanym terenie fabryki Kronenberga utworzono 3 działki budowlane. Po 1912 wybudowano kamienice nr nr 36 i 38. W 1922 odcinek Wielkiej od Al. Jerozolimskich do Pięknej otrzymał nazwę Poznańskiej. Pod nr 15 przebudowano kamienicę na siedzibę ambasady ZSRR. W 1934 przy Poznańskiej między ulicami Nowogrodzką i Barbary wybudowano wysoki gmach Centralnego Telegrafu (arch. J. Puterman-Sadłowski). W 1944 wypalona została ponad połowa zabudowy Poznańskiej, zwłaszcza po parzystej stronie ulicy. W latach 1959/1960 na odcinku między Nowogrodzką i Żurawią rozbudowano dawny budynek żandarmerii i ulokowano w nim Dzielnicową Radę Narodową Śródmieścia (Obecnie Urząd Dzielnicy Śródmieście); przed budynkiem od strony Nowogrodzkiej urządzono skwer. Na odcinku między Hożą i Wspólną rozbudowano siedzibę Pogotowia Ratunkowego.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
www.srodmiescie.warszawa.pl
Ulica biegnie od ul. Koszykowej do Al. Jerozolimskich.
Pochodzenie nazwy
Niedługo po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku warszawiacy chcieli podkreślić, że ich miasto stało się stolicą zjednoczonego z trzech części kraju przemianowano niektóre ulice. Na pierwszy ogień poszła ul.Wielka. Nazwa słuszna, zważywszy że ulica ciągnęła się po zachodniej stronie Marszałkowskiej od Świętokrzyskiej aż po obecny plac Politechniki. W 1922 roku zachowano tę nazwę dla części północnej (zniknęła z powierzchni ziemi w czasie budowy Pałacu Kultury), ale południową - na cześć stolic dawnych zaborów - nazwano Poznańską i Lwowską.
źródło: "Warszawa i jej ulice. O pochodzeniu nazw" - Jarosław Osowski i Oficyna Wydawnicza "Mówią wieki" Nieco historii
Dawna droga, którą wyprostowano, uregulowano i zamieniono na ulicę ok. 1770. W tym czasie otrzymała ona nazwę ul.Wielkiej, obejmującej również odcinek od Świętokrzyskiej do Chmielnej. Biegła wśród ogrodów i pól; w końcu XVIII w. zabudowana była tylko 5 domami drewnianymi między Wspólną i Hożą; wybrukowano ją w 1779. Na przełomie XVIII i XIX w. odcinek Wielkiej między Chmielną i Wspólną został zaorany; od Wilczej do Koszykowej Wielka biegła jako droga prowadząca do folwarku Koszyki. Ok. 1820 odcinek ten został uregulowany i stał się ulicą. W pierwszej połowie XIX w. przy rogu Hożej i Wielkiej rozciągał się obszerny ogród owocowo-kwiatowy Czepińskiego, sięgający aż do Marszałkowskiej. W latach 1860-1862 na miejscu ogrodu wybudowano fabrykę tytoniową Leopolda Kronenberga "Union" (arch. A. Kropiwnicki), jej trzy budynki stały przy Wielkiej. Przy narożu Wielkiej i Nowogrodzkiej wybudowano obszerny skład Banku Polskiego. Do ok. 1880 Wielka dochodziła tylko do Nowogrodzkiej. Zabudowa ulicy kamienicami nastąpiła w końcu XIX w. Przy rogu Żurawiej wzniesiono neorenesansową budowlę na siedzibę biur żandarmerii carskiej (arch. W. P. Fedders). W 1901 na rozparcelowanym terenie fabryki Kronenberga utworzono 3 działki budowlane. Po 1912 wybudowano kamienice nr nr 36 i 38. W 1922 odcinek Wielkiej od Al. Jerozolimskich do Pięknej otrzymał nazwę Poznańskiej. Pod nr 15 przebudowano kamienicę na siedzibę ambasady ZSRR. W 1934 przy Poznańskiej między ulicami Nowogrodzką i Barbary wybudowano wysoki gmach Centralnego Telegrafu (arch. J. Puterman-Sadłowski). W 1944 wypalona została ponad połowa zabudowy Poznańskiej, zwłaszcza po parzystej stronie ulicy. W latach 1959/1960 na odcinku między Nowogrodzką i Żurawią rozbudowano dawny budynek żandarmerii i ulokowano w nim Dzielnicową Radę Narodową Śródmieścia (Obecnie Urząd Dzielnicy Śródmieście); przed budynkiem od strony Nowogrodzkiej urządzono skwer. Na odcinku między Hożą i Wspólną rozbudowano siedzibę Pogotowia Ratunkowego.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
www.srodmiescie.warszawa.pl
ul. Wspólna
więcej zdjęć (376)
Ulica zaczyna się 150 m przed ul. Kruczą i biegnie na zachód, aż do ul. T. Chałubińskiego.
Była drogą narolną biegnącą przez role Kałęczyna między włókami Burkat (Burghardta) na południe i tzw. Włóką Szeroką po stronie północnej. Była więc wspólną drogą dla obu tych włók. Właściciele Włóki Szerokiej, misjonarze świętokrzyscy, po 1678 założyli przy drodze folwark, a następnie wybudowali cegielnię, zaś w latach 1745-1781 założyli cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wznieśli na nim w 1783 klasycystyczną kaplicę, do dziś zachowaną. Po cegielni, w pobliżu obecnej Poznańskiej, pozostały glinianki. Nazwę Wspólna otrzymała ulica oficjalnie w 1770, uregulował ją w tym czasie geometra Maciej Deutsch, nadając jej szerokość 24 łokci (przeszło 14 m). Na rozparcelowanych i wymierzonych przez niego działkach, osadnicy wybudowali do 1784 24 domy i dworki drewniane oraz 1 dom murowany, założyli liczne ogrody. Zabudowa objęła Wspólną od rozdroża Złotych Krzyży do ul. Wielkiej (ob. Poznańskiej). Na przełomie XVIII i XIX w. dalszy ciąg Wspólnej za Wielką na zachód został zaorany. W tym czasie w pobliżu Kruczej, po stronie nieparzystej, wybudowano niewielki browar; jednocześnie pożar zniszczył kilka domów. Po 1831 zamknięto cmentarz. Ruch budowlany, nikły do 1844, wzrósł od połowy XIX w. W 1858 Wspólna została poszerzona, a w następnym roku stanęło przy niej kilkanaście domów murowanych, choć niewielkich. W 1870 między ul.Leopoldyny (ob. Emilii Plater) i Teodora (ob. Chałubińskiego) założono Ogród Pomologiczny. W tym czasie Wspólna od Wielkiej do obecnej Chałubińskiego zaczęła się zabudowywać. Ok. 1900 między obecnymi ulicami: Chałubińskiego, Nowogrodzką i Lindleya wzniesiono zespół szpitala Dzieciątka Jezus i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). Najbardziej monumentalne kamienice, o okazałych fasadach secesyjnych i modernistycznych, wybudowano w latach 1898-1911 pod nr 3 i 3a - o wspólnej fasadzie, nawiązującej do empire'u (arch. J. N. Czerwiński), nr 5 - secesyjną o ornamentyce nawiązującej do rokoka, nr 7 - modernistyczną, nr 9 -secesyjną, nr 10 - modernistyczną (arch. arch. J. N. Czerwiński i Z. Rospendowski). W 1944 zabudowa Wspólna została zniszczona przede wszystkim między pl. Trzech Krzyży i ul. Kruczą. W 1947 Wspólna została odcięta od pl.Trzech Krzyży gmachem PKPG (Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego).
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
Była drogą narolną biegnącą przez role Kałęczyna między włókami Burkat (Burghardta) na południe i tzw. Włóką Szeroką po stronie północnej. Była więc wspólną drogą dla obu tych włók. Właściciele Włóki Szerokiej, misjonarze świętokrzyscy, po 1678 założyli przy drodze folwark, a następnie wybudowali cegielnię, zaś w latach 1745-1781 założyli cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wznieśli na nim w 1783 klasycystyczną kaplicę, do dziś zachowaną. Po cegielni, w pobliżu obecnej Poznańskiej, pozostały glinianki. Nazwę Wspólna otrzymała ulica oficjalnie w 1770, uregulował ją w tym czasie geometra Maciej Deutsch, nadając jej szerokość 24 łokci (przeszło 14 m). Na rozparcelowanych i wymierzonych przez niego działkach, osadnicy wybudowali do 1784 24 domy i dworki drewniane oraz 1 dom murowany, założyli liczne ogrody. Zabudowa objęła Wspólną od rozdroża Złotych Krzyży do ul. Wielkiej (ob. Poznańskiej). Na przełomie XVIII i XIX w. dalszy ciąg Wspólnej za Wielką na zachód został zaorany. W tym czasie w pobliżu Kruczej, po stronie nieparzystej, wybudowano niewielki browar; jednocześnie pożar zniszczył kilka domów. Po 1831 zamknięto cmentarz. Ruch budowlany, nikły do 1844, wzrósł od połowy XIX w. W 1858 Wspólna została poszerzona, a w następnym roku stanęło przy niej kilkanaście domów murowanych, choć niewielkich. W 1870 między ul.Leopoldyny (ob. Emilii Plater) i Teodora (ob. Chałubińskiego) założono Ogród Pomologiczny. W tym czasie Wspólna od Wielkiej do obecnej Chałubińskiego zaczęła się zabudowywać. Ok. 1900 między obecnymi ulicami: Chałubińskiego, Nowogrodzką i Lindleya wzniesiono zespół szpitala Dzieciątka Jezus i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). Najbardziej monumentalne kamienice, o okazałych fasadach secesyjnych i modernistycznych, wybudowano w latach 1898-1911 pod nr 3 i 3a - o wspólnej fasadzie, nawiązującej do empire'u (arch. J. N. Czerwiński), nr 5 - secesyjną o ornamentyce nawiązującej do rokoka, nr 7 - modernistyczną, nr 9 -secesyjną, nr 10 - modernistyczną (arch. arch. J. N. Czerwiński i Z. Rospendowski). W 1944 zabudowa Wspólna została zniszczona przede wszystkim między pl. Trzech Krzyży i ul. Kruczą. W 1947 Wspólna została odcięta od pl.Trzech Krzyży gmachem PKPG (Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego).
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA