Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › Sudety › Sudety Zachodnie › Karkonosze › Śląski Grzbiet › Równia pod Śnieżką (1350–1450 m n.p.m.) › Biały Jar |
20 marca 1968 , Biały Jar w Karkonoszach. Przeszukiwanie lawiniska po lawinie, która pozbawiła życia 19 osób. Źródło: Karkonoski Park Narodowy.
Skomentuj zdjęcie
fantom
+4 głosów:4  (...) Radziecko-enerdowska wycieczka postanawia zdobywać Śnieżkę, czarnym szlakiem, tzw. Śląską Drogą. Wiedzie ona obok Białego Jaru. Po kilkudziesięciu minutach dochodzą do rozwidlenia szlaku. Trasa w lewo prowadzi do górnej stacji kolejki na Kopę, a idąc w prawo można dojść do schroniska Strzecha Akademicka. Szlak na Małą Kopę jest bezpieczniejszy, ale turyści prawdopodobnie chcą, jak najszybciej dojść do jakiegoś schroniska. Decydują się na szybsze przejście przez Biały Jar. Ta trasa jest zimą śmiertelnie niebezpieczna, już w latach 20. ginęli tu ludzie. Nieobyci z górami zagraniczni turyści lekceważą tablicę „Uwaga lawiny”, która stoi przy drodze. Nie niepokoją ich też olbrzymie nawisy nawianego śniegu na głównym grzbiecie Karkonoszy. Na niebezpieczną ścieżkę wchodzi też grupa polskich turystów z domu wczasowego „Hanka”, ale po chwili część z nich zawraca. To rodzice idący z małymi dziećmi, które narzekają, że są zmęczone. Zawraca większość Niemców, im też we znaki dał się silny wiatr. Na przejście przez Biały Jar decyduje się trzech mężczyzn z polskiego turnusu: 50-letni ekonomista Władysław Subocz, jego znajomy pan Henryk oraz Bolesław Korolewski. Skrótem idą również niemieckie turystki Ingeborg Ringel i Helga Kusserow. Turystów na niebezpiecznej ścieżce obserwują dwie siostry, turystki z Łodzi. Słyszą jak jedna z Rosjanek prosi kolegę, by zaśpiewał piosenkę. Rosjanin śpiewa na całe gardło, ale wiatr zagłusza melodię. Dochodzi godzina 11. Wtedy przed łodziankami porusza się całe zbocze. Kobiety krzyczą: – Lawina! Odskakują na bok, ku drzewom. Zwały śniegu, 50 tysięcy ton z prędkością 100 km/h zjeżdża w dół. Czoło lawiny ma 20 metrów wysokości, jego szerokość dochodzi do 70 metrów. Przeraźliwie krzyczy też jeden z Niemców, który pozostał kilkadziesiąt kroków za grupą. Rozwiązał mu się but i starał się uporać z oblodzonymi sznurówkami. Rosjanie z przodu nie rozumieją tych krzyków. A może ich wcale nie słyszą, bo zjeżdżającej lawinie towarzyszy przeraźliwy łoskot. Włodzimierz Fadiejew, 28-letni działacz Komsomołu z Kujbyszewa czuje uderzenie w plecy i w głowę. Porywają go zwały śniegu. Młody mężczyzna stara się jednak utrzymać na powierzchni ruchami pływackimi. Potem powie: – Poniosło mnie i wlokło chyba 100 czy 150 metrów, zdarło ze mnie czapkę, buty, uderzało mną o drzewa. Czepiałem się ich, krzyczałem, ale nikogo już nie było. Potem był tobogan, karetka i szpital. Nikogo z kolegów, z którymi szedłem, już nie zobaczyłem. Warszawiak Władysław Subocz również zostaje porwany. Lawina łamie mu rękę i obojczyk. Gdy śnieg przestaje się zsuwać, odnajduje go znajomy pan Henryk. Ich kolega z turnusu, Bolesław Korolewicz ginie. Lawina zabija Stefana Wawryniuka, opiekuna radzieckiej wycieczki. Pod śniegiem znika Ingeborg Ringel z Zwickau. Jej znajoma Helga Kusserow walczy o życie, biały tuman przykrywa ją, kobieta wyrywa się ku górze i pozostaje na wierzchu. Górski dramat trwa 48 sekund. Lawinisko ma prawie kilometr długości. Pod śniegiem jest 19 osób – trzynaścioro Rosjan, czworo obywateli NRD i dwóch Polaków. Pięciu turystów ma szczęście, bo udało się im pozostać na powierzchni.(...) Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: literki 2019-04-26 21:45:57 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2012 maj
13 lat 11 miesięcy 21 dni |
Dodane: 26 kwietnia 2019, godz. 21:33:46
Aktualizacja: 21 marca 2026, godz. 1:52:54
Źródło: www.facebook.com
Rozmiar: 2048px x 1322px
10 pobrań 832 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia fantom
Obiekty widoczne na zdjęciu
Biały Jar
więcej zdjęć (20)
Atrakcja turystyczna
Dawniej: Seifengrube
Biały Jar (niem. Seifengrube) – jar w środkowej części Karkonoszy, w Sudetach.
Jest to nisza niwalna przekształcona w jar o dnie głęboko wciętej półkolistej doliny podcinającej północne zbocze Równi pod Śnieżką.
Powstała w wyniku zalegania przez długi czas zlodowaciałej pokrywy śnieżnej podczas ostatniego zlodowacenia w plejstocenie.
Od górnej krawędzi jaru na wysokości około 1350 m rozchodzą się w dół głębokie bruzdy szczelinowe, odsłaniające jasną zwietrzelinę granitową, od której jasnoszarej barwy wywodzi się nazwa jaru.
Zbocza Białego Jaru porośnięte są kosodrzewiną. Rośnie tu wiele gatunków ziół. W Białym Jarze swoje źródło ma Złoty Potok.
W Białym Jarze do XIX w. prowadzone były prace górnicze (poszukiwawcze, a może i wydobywcze).
Miały tam być m.in. bite dwa szyby - Gustaw i Heinrich, na których ślad nie udało się natrafić.
Biały Jar jest jednym z miejsc, w którym pokrywa śnieżna utrzymuje się najdłużej w Karkonoszach.
Zimą ze względu na zagrożenie lawinowe szlaki turystyczne prowadzące przez Biały Jar są zamknięte.
Historia
20 marca 1968 roku w Białym Jarze na skutek zejścia lawiny zginęło 19 osób. Jest to największa tragedia lawinowa w Polsce.
Lawina miała ponad 700 m długości, około 80 metrów szerokości, a jej czoło było wysokie na 20-25 m. Wśród ofiar było 13 Rosjan,
4 Niemców z NRD oraz dwóch Polaków. Pięć innych osób objętych lawiną zdołało się uratować.
Jest to nisza niwalna przekształcona w jar o dnie głęboko wciętej półkolistej doliny podcinającej północne zbocze Równi pod Śnieżką.
Powstała w wyniku zalegania przez długi czas zlodowaciałej pokrywy śnieżnej podczas ostatniego zlodowacenia w plejstocenie.
Od górnej krawędzi jaru na wysokości około 1350 m rozchodzą się w dół głębokie bruzdy szczelinowe, odsłaniające jasną zwietrzelinę granitową, od której jasnoszarej barwy wywodzi się nazwa jaru.
Zbocza Białego Jaru porośnięte są kosodrzewiną. Rośnie tu wiele gatunków ziół. W Białym Jarze swoje źródło ma Złoty Potok.
W Białym Jarze do XIX w. prowadzone były prace górnicze (poszukiwawcze, a może i wydobywcze).
Miały tam być m.in. bite dwa szyby - Gustaw i Heinrich, na których ślad nie udało się natrafić.
Biały Jar jest jednym z miejsc, w którym pokrywa śnieżna utrzymuje się najdłużej w Karkonoszach.
Zimą ze względu na zagrożenie lawinowe szlaki turystyczne prowadzące przez Biały Jar są zamknięte.
Historia
20 marca 1968 roku w Białym Jarze na skutek zejścia lawiny zginęło 19 osób. Jest to największa tragedia lawinowa w Polsce.
Lawina miała ponad 700 m długości, około 80 metrów szerokości, a jej czoło było wysokie na 20-25 m. Wśród ofiar było 13 Rosjan,
4 Niemców z NRD oraz dwóch Polaków. Pięć innych osób objętych lawiną zdołało się uratować.
Równia pod Śnieżką (1350–1450 m n.p.m.)
więcej zdjęć (25)
Równia pod Śnieżką - płaskowyż w Karkonoszach położony na wysokości od 1400 m do 1446 m n.p.m. na grzbiecie Karkonoszy pod najwyższą górą Sudetów Śnieżką, rozciąga się nad Kotłem Łomniczki i Małego Stawu, Białym Jarem i Upską Jamą oraz Doliną Białej Łaby.
Jest to płaska rozległa przestrzeń o powierzchni ok. 9 km², położona na wierzchowinie Głównego Grzbietu (Śląskiego Grzbietu) i rozciągająca się po polskiej i czeskiej stronie Karkonoszy. Popodcinana jest kotłami polodowcowymi. Większą część równi zajmują torfowiska z kosodrzewiną. Znajdują się tu torfowiska wysokie osiągające średnicę 50 metrów. W najszerszym miejscu, które jest najbardziej podmokłe, równia ma prawie 3 km długości. Nad Równią wznoszą się kopulaste wierzchołki: Śnieżka (1602 m), Smogornia(1489 m) po polskiej stronie, a po stronie czeskiej Studniční hora (1554 m) i Luční hora (1555 m).
Na równi zachowało się wiele cennych gatunków roślin. Jest to teren rezerwatu ścisłego. Rośnie tu kosodrzewina oraz wiele innych gatunków roślin objętych ochroną.
Przez Równię przebiegał "Śląski Trakt" - prastara droga z Vrchlabi na Śląsk. Pierwsze schronisko Strażnica zbudowano na równi już w XVII wieku.
W latach II wojny światowej na Równi odbywały się szkolenia niemieckich ekspedycji polarnych.
(fantom)
Jest to płaska rozległa przestrzeń o powierzchni ok. 9 km², położona na wierzchowinie Głównego Grzbietu (Śląskiego Grzbietu) i rozciągająca się po polskiej i czeskiej stronie Karkonoszy. Popodcinana jest kotłami polodowcowymi. Większą część równi zajmują torfowiska z kosodrzewiną. Znajdują się tu torfowiska wysokie osiągające średnicę 50 metrów. W najszerszym miejscu, które jest najbardziej podmokłe, równia ma prawie 3 km długości. Nad Równią wznoszą się kopulaste wierzchołki: Śnieżka (1602 m), Smogornia(1489 m) po polskiej stronie, a po stronie czeskiej Studniční hora (1554 m) i Luční hora (1555 m).
Na równi zachowało się wiele cennych gatunków roślin. Jest to teren rezerwatu ścisłego. Rośnie tu kosodrzewina oraz wiele innych gatunków roślin objętych ochroną.
Przez Równię przebiegał "Śląski Trakt" - prastara droga z Vrchlabi na Śląsk. Pierwsze schronisko Strażnica zbudowano na równi już w XVII wieku.
W latach II wojny światowej na Równi odbywały się szkolenia niemieckich ekspedycji polarnych.
(fantom)
Śląski Grzbiet
więcej zdjęć (6)
Śląski Grzbiet (1350-1450 m n.p.m.) – grzbiet górski w Sudetach Zachodnich w paśmie Karkonoszy. Grzbiet położony jest między Przełęczą Szklarską (886 m n.p.m.) i Przełęczą pod Śnieżką (1394 m n.p.m.). Biegnie nim granica państwowa między Polską a Czechami. Śląski Grzbiet stanowi jedną z części Głównego Grzbietu Karkonoszy. Ma on charakter rozległej zrównanej wierzchowiny, położonej na wysokości 1350-1400 m n.p.m., z której wznosi się większość karkonoskich szczytów. Zazwyczaj są to kopulaste wierzchołki pokryte rumowiskiem skalnym (gołoborzem). W środkowej części Przełęcz Karkonoska (1198 m n.p.m.) i Przełęcz Dołek (1178 m n.p.m.) dzielą grzbiet na dwie części. Grzbiet ma dwie kulminacje: na zachodzie Wielki Szyszak (1509 m n.p.m.), a na wschodzie Smogornię (1489 m n.p.m.). W obrębie powierzchni szczytowej, na wschodzie pomiędzy Smogornią po polskiej stronie, a Luční horą (1547 m n.p.m.) po stronie czeskiej oraz na zachodzie pomiędzy Łabskim Szczytem (1472 m n.p.m.) po polskiej stronie, a Kotelem (1435 m n.p.m.) po czeskiej stronie, występują rozległe spłaszczenia, tzw. równie, łączące Śląski Grzbiet z sąsiednim, równoległym Czeskim Grzbietem, które kiedyś brane były za zachowane powierzchnie zrównań denudacyjnych.
Rzeźba
Grzbiet Śląski tworzy długi wał, o w miarę wyrównanej wierzchowinie, z wystającymi niezbyt wysoko, szpiczastymi lub kopulastymi wierzchołkami. Na wierzchowinie można obserwować formy będące efektem działalności procesów peryglacjalnych. Na zrównaniach grzbietowych oraz na zboczach występują obszerne torfowiska wysokie, niecki denudacyjne, kopulaste garby i ostańce skalne. Powierzchnia wierzchowiny grzbietu przechodzi wyraźnym załomem w północny stok Karkonoszy. Północny skłon jest wysoki i stromy z licznymi dolinami potoków, które go rozczłonkowują, tworząc boczne odgałęzienia. Południowy skłon składa się z wyraźnych spłaszczeń pooddzielanych głęboko wciętym dolinami rzecznymi. Z grzbietu i zboczy, zwłaszcza północnych sterczą liczne skałki.
Budowa geologiczna
Śląski Grzbiet utworzony jest w całości z granitowego trzonu wyniesionego podczas alpejskich ruchów górotwórczych w trzeciorzędzie, z osią o kierunku WWN-EES. Jest on wyniesiony ponad Kotlinę Jeleniogórską o 1200 m. Prawdopodobnie jest to spowodowane uskokiem tektonicznym. Według niektórych badaczy zróżnicowanie hipsometryczne Karkonoszy i Kotliny Jeleniogórskiej spowodowane jest różną odpornością poszczególnych odmian granitu na wietrzenie. Stwierdzony uskok oddziela Kotlinę Jeleniogórską od Pogórza Karkonoskiego, natomiast do tej pory nie stwierdzono istnienia uskoków oddzielających Pogórze od Karkonoskiego Padołu Śródgórskiego oraz ten ostatni od Śląskiego Grzbietu.
Ważniejsze szczyty
Smogornia 1489 m n.p.m.
Čertova louka 1471 m n.p.m. (po czeskiej stronie)
Kopa 1375 m n.p.m.
Mały Szyszak 1440 m n.p.m.
Wielki Szyszak 1506 m n.p.m.
Śląskie Kamienie 1414 m n.p.m.
Czeskie Kamienie 1416 m n.p.m.
Śmielec 1424 m n.p.m.
Łabski Szczyt 1472 m n.p.m.
Szrenica 1362 m n.p.m.
Mumlawski Wierch 1217 m n.p.m.
Kocierz 929 m n.p.m.
Źródło:
Rzeźba
Grzbiet Śląski tworzy długi wał, o w miarę wyrównanej wierzchowinie, z wystającymi niezbyt wysoko, szpiczastymi lub kopulastymi wierzchołkami. Na wierzchowinie można obserwować formy będące efektem działalności procesów peryglacjalnych. Na zrównaniach grzbietowych oraz na zboczach występują obszerne torfowiska wysokie, niecki denudacyjne, kopulaste garby i ostańce skalne. Powierzchnia wierzchowiny grzbietu przechodzi wyraźnym załomem w północny stok Karkonoszy. Północny skłon jest wysoki i stromy z licznymi dolinami potoków, które go rozczłonkowują, tworząc boczne odgałęzienia. Południowy skłon składa się z wyraźnych spłaszczeń pooddzielanych głęboko wciętym dolinami rzecznymi. Z grzbietu i zboczy, zwłaszcza północnych sterczą liczne skałki.
Budowa geologiczna
Śląski Grzbiet utworzony jest w całości z granitowego trzonu wyniesionego podczas alpejskich ruchów górotwórczych w trzeciorzędzie, z osią o kierunku WWN-EES. Jest on wyniesiony ponad Kotlinę Jeleniogórską o 1200 m. Prawdopodobnie jest to spowodowane uskokiem tektonicznym. Według niektórych badaczy zróżnicowanie hipsometryczne Karkonoszy i Kotliny Jeleniogórskiej spowodowane jest różną odpornością poszczególnych odmian granitu na wietrzenie. Stwierdzony uskok oddziela Kotlinę Jeleniogórską od Pogórza Karkonoskiego, natomiast do tej pory nie stwierdzono istnienia uskoków oddzielających Pogórze od Karkonoskiego Padołu Śródgórskiego oraz ten ostatni od Śląskiego Grzbietu.
Ważniejsze szczyty
Smogornia 1489 m n.p.m.
Čertova louka 1471 m n.p.m. (po czeskiej stronie)
Kopa 1375 m n.p.m.
Mały Szyszak 1440 m n.p.m.
Wielki Szyszak 1506 m n.p.m.
Śląskie Kamienie 1414 m n.p.m.
Czeskie Kamienie 1416 m n.p.m.
Śmielec 1424 m n.p.m.
Łabski Szczyt 1472 m n.p.m.
Szrenica 1362 m n.p.m.
Mumlawski Wierch 1217 m n.p.m.
Kocierz 929 m n.p.m.
Źródło:
Karkonosze
więcej zdjęć (203)
Dawniej: Riesengebirge
Karkonosze (łac. Askiburgion; pol. n. tradyc. do 1946 Góry Olbrzymie, również Karkonosze, czes. Krkonoše, czes. gwar. góral. Kerkonoše, śl. Gůry Uolbrzimje, śl.-niem. Riesageberge, niem. Riesengebirge, ang. Giant Mountains) – najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km² czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku.
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło:
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło: