Biały Jar

Prawie czerwiec a śnieg jeszcze leży :) Ciekawe kiedy (najczęściej) pojawia się w Sudetach pierwsza stała pokrywa śnieżna?

do Neo[EZN]: ostatnie lata pierwsze ataki zimy następowały w październiku

do T.Szumisławski: A do kiedy można zobaczyć płaty śniegu? Kiedyś widziałem na północnym stoku Śnieżku pod koniec czerwca - pewnie do połowy lipca może leżeć czy szybciej znika?

do Neo[EZN]: W Białym Jarze leży do kwietnia, czasami są jeszcze płaty do maja. Straciłem tu bliską osobę w jedną z Wielkich Sobót. Zachciało mu się free stylu na desce - lawina była szybsza!

do Neo[EZN]: Ja chciałem zwrócić uwagę na to ,że właśnie tu miała miejsce w 1968 r. Największa Tragedia Lawinowa w Polsce (19 ofiar).
Po latach znany instruktor narciarstwa chciał tu sprawdzić swoje umiejętności na desce snowboardowej.Niestety lawina była szybsza.

Pomnik ważył 40 ton tworzyły go bloki granitowe. Lawina z 1974 roku zniszczyła obelisk przesuwając jego części na 800 metrów. W 2018 roku z fragmentu pomnika zrobiono kamień pamiątkowy upamiętniający nieszczęście z 1968 roku.

(...) Radziecko-enerdowska wycieczka postanawia zdobywać Śnieżkę, czarnym szlakiem, tzw. Śląską Drogą. Wiedzie ona obok Białego Jaru. Po kilkudziesięciu minutach dochodzą do rozwidlenia szlaku. Trasa w lewo prowadzi do górnej stacji kolejki na Kopę, a idąc w prawo można dojść do schroniska Strzecha Akademicka. Szlak na Małą Kopę jest bezpieczniejszy, ale turyści prawdopodobnie chcą, jak najszybciej dojść do jakiegoś schroniska. Decydują się na szybsze przejście przez Biały Jar. Ta trasa jest zimą śmiertelnie niebezpieczna, już w latach 20. ginęli tu ludzie.
Nieobyci z górami zagraniczni turyści lekceważą tablicę „Uwaga lawiny”, która stoi przy drodze. Nie niepokoją ich też olbrzymie nawisy nawianego śniegu na głównym grzbiecie Karkonoszy. Na niebezpieczną ścieżkę wchodzi też grupa polskich turystów z domu wczasowego „Hanka”, ale po chwili część z nich zawraca. To rodzice idący z małymi dziećmi, które narzekają, że są zmęczone. Zawraca większość Niemców, im też we znaki dał się silny wiatr. Na przejście przez Biały Jar decyduje się trzech mężczyzn z polskiego turnusu: 50-letni ekonomista Władysław Subocz, jego znajomy pan Henryk oraz Bolesław Korolewski. Skrótem idą również niemieckie turystki Ingeborg Ringel i Helga Kusserow.

Turystów na niebezpiecznej ścieżce obserwują dwie siostry, turystki z Łodzi. Słyszą jak jedna z Rosjanek prosi kolegę, by zaśpiewał piosenkę. Rosjanin śpiewa na całe gardło, ale wiatr zagłusza melodię. Dochodzi godzina 11. Wtedy przed łodziankami porusza się całe zbocze. Kobiety krzyczą: – Lawina! Odskakują na bok, ku drzewom. Zwały śniegu, 50 tysięcy ton z prędkością 100 km/h zjeżdża w dół. Czoło lawiny ma 20 metrów wysokości, jego szerokość dochodzi do 70 metrów.

Przeraźliwie krzyczy też jeden z Niemców, który pozostał kilkadziesiąt kroków za grupą. Rozwiązał mu się but i starał się uporać z oblodzonymi sznurówkami. Rosjanie z przodu nie rozumieją tych krzyków. A może ich wcale nie słyszą, bo zjeżdżającej lawinie towarzyszy przeraźliwy łoskot.

Włodzimierz Fadiejew, 28-letni działacz Komsomołu z Kujbyszewa czuje uderzenie w plecy i w głowę. Porywają go zwały śniegu. Młody mężczyzna stara się jednak utrzymać na powierzchni ruchami pływackimi. Potem powie: – Poniosło mnie i wlokło chyba 100 czy 150 metrów, zdarło ze mnie czapkę, buty, uderzało mną o drzewa. Czepiałem się ich, krzyczałem, ale nikogo już nie było. Potem był tobogan, karetka i szpital. Nikogo z kolegów, z którymi szedłem, już nie zobaczyłem.

Warszawiak Władysław Subocz również zostaje porwany. Lawina łamie mu rękę i obojczyk. Gdy śnieg przestaje się zsuwać, odnajduje go znajomy pan Henryk. Ich kolega z turnusu, Bolesław Korolewicz ginie. Lawina zabija Stefana Wawryniuka, opiekuna radzieckiej wycieczki.

Pod śniegiem znika Ingeborg Ringel z Zwickau. Jej znajoma Helga Kusserow walczy o życie, biały tuman przykrywa ją, kobieta wyrywa się ku górze i pozostaje na wierzchu. Górski dramat trwa 48 sekund. Lawinisko ma prawie kilometr długości. Pod śniegiem jest 19 osób – trzynaścioro Rosjan, czworo obywateli NRD i dwóch Polaków. Pięciu turystów ma szczęście, bo udało się im pozostać na powierzchni.(...)