Schronisko górskie PTTK "Samotnia" im. Waldemara Siemaszki

1195 m npm. Początek historii zabudowy to 1670 rok kiedy w miejscu obecnego schroniska stanęła chata strażnika i jego rodziny, który pilnował hodowli pstrągów rodziny Schaffgotschów. Była to budowla drewniana jednoizbowa. Sporadycznie, pierwszych turystów zaczęto przyjmować w XVIII wieku. W 1831 roku właścicielem chaty wraz z synem został niejaki Häring. Właśnie ów junior- Karol postawił obok domu prymitywny obiekt spełniający role tymczasowej sypialni. W 1891 zabudowania zostały sprzedane radcy handlowemu z Miłkowa, Heinrichowi Richterowi, który natychmiast urządził tam pierwsze pokoje gościnne i postawił charakterystyczną wieżyczkę z dzwonem. Od 1898 roku zaczyna prowadzić "profesjonalną" działalnośc turystyczną. Schroniskow w jego wersji pierwotnej nazywano "Budą Stawową" czyli "Teichbaude". W 1918 roku schronisko zostało wystawione na sprzedaż. Kolejnym włascicielem został Franz Krausse /właściciel sąsiedniego schroniska/, który z miejsca postanowił je rozbudować. Dokumentacje rozbudowy przygotowała w latach 1922-1923 jeleniogórska pracownia architektoniczna "Bracia Albert". Rozbudowa miała na celu powstanie pełnej kuchni i jadłodalni. W 1928 roku schronisko zakupił Paul Hasse, który także dzięki projektowi z 1934 roku /tej samej pracowni architektonicznej/ dobudował północne skrzydło obiektu. Od 1937 roku do końca wojny obiektem zarządza wdowa po Paulu - Margareta Hasse. Pierwszym, polskim, powojennym właścielem obiektu był Stanisław Staroń. Wtedy prawdopodobnie pojawiła się po raz pierwszy nazwa "Samotnia". Od 1948 roku "Samotni" szefuje Polskie Towarzystwo Tatrzańskie przeprowadzając tam gruntowny remont w 1949 r.
Od 1950 roku właścielem obiektu jest PTTK.. Lata 1954 i 1957 to kolejne remonty i rozbudowa "Samotni". W 1966 roku właścicielem budynku został Waldemar Siemaszko. Jego też imię nosi obiekt po tragicznej śmierci w wypadku samochodowym 10 lutego 1994 r.
b/h/2008 na podstawie art: "Gdzie ryb pilnowano" aut. Iwo Łaborewicz "SUDETY" nr.9/2004