Wilno - stolica państwa, miasto położone nad Wilią i u ujścia Wilejki. Jest to ważny ośrodek przemysłowy i kulturalny, największe skupisko Polonii na ziemi litewskiej.
Wilno przez długi okres swojej historii było miastem wielonarodowym i wielokulturowym, czego ślady widoczne są do dziś. Miasto jest malowniczo położone w dolinie Wilejki i otoczone lasami sosnowymi.
Wilno posiada prawdopodobnie najwiekszą starówkę w Europie - 360 ha (trzy razy większa niż w
Krakowie)
Ostra Brama jest jedną z bram miejskich Wilna
Wilno – to...
twórczość i wielokulturowy dialog. Tradycje i doświadczenie bogatej kultury etnicznej doskonale wkomponowują się we wszelkie formy nowoczesnej sztuki – teatr, muzykę, malarstwo, taniec – tworząc nową jej jakość. Nasi artyści znani są w Europie i na świecie, Wilno zaś w 2009 r. zdobyło miano Stolicy Kultury Europejskiej. Litewska stolica jest jednym z najpiękniejszych miast Starego Kontynentu, gdzie dziedzictwo historyczne harmonijnie splata się z nowoczesnością. A wilnianie są gościnnymi i wesołymi ludźmi.
Historia
Według legendy miasto miało powstać w wyniku snu proroczego lokalnego władcy Giedymina, w rzeczywistości legenda nieco odbiega od prawdy, gdyż Giedymin jedynie w Wilnie ustanowił stolicę swoich ziem. Gród powstał już w XI wieku na Górze Zamkowej. W XIV wieku miasto ustanowiono stolicą Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po śmierci Giedymina ziemie zostały podzielone pomiędzy jego synów, a niepokoje trwały aż do czasu bitwy pod Grunwaldem, pokonania Krzyżaków i zawarcia unii Litwy i Polski. Od tego czasu trwał nieprzerwanie rozwój miasta, powstawały nowe uczelnie, rozwijała się też kultura. Upadek miasta spowodowała wojna północna. Potem, w okresie rozbiorów Wilno zostało włączone do Rosji i stało się miastem gubernialnym. Ponownie stolicą Litwy zostało w 1990 roku.
Zabytki
Z pięknem i malowniczością tamtejszej przyrody może rywalizować jedynie bogactwo architektury starego Wilna. Miasto ma jedną z największych w Europie starówek i wiele zabytków wpisanych na listę światowego dziedzictwa kulturalnego. Zwiedzanie warto zacząć od ulicy Zamkowej wiodącej do Ostrej Bramy i katedry św. Stanisława. Najstarsze obiekty, pochodzące z XV i XVI wieku zachowały się jedynie we fragmentach, są to przede wszystkim: gotycka sala dwunawowa przy ulicy Uniwersyteckiej, część zabudowy między dziedzińcami Skargi i Sarbiewskiego, północne skrzydło dziedzińca Sarbiewskiego z szesnastowieczną polską attyką. Najważniejsze symbole miasta to przede wszystkim Zamek Giedymina na Górze Zamkowej oraz wspomniana już Archikatedra. Szczególnym miejscem jest również Trijý Kryžiý kalnas - Góra Trzech Krzyży, będąca najlepszym punktem widokowym na panoramę miasta. Góra zwieńczona jest trzema wielkimi krzyżami na pamiatkę umęczenia siedmiu franciszkanów.
Barokowe miasto
Wilno jest jedyną stolicą europejską znajdującą się na pograniczu dwóch starych cywilizacji – łacińskiej i bizantyjskiej. W wielowiekowym i wielokulturowym mieście do dziś żywy jest duch tolerancji narodowościowej i wyznaniowej. Wilno, o którym pierwsza wzmianka w źródłach pisanych pochodzi z 1323 r., w XV w. staje się dużym i pięknym miastem, którego urok zachwyca do dziś. Prawdziwą dumą Wilna jest architektura Starówki. Największa w Europie Środkowowschodniej barokowa Wileńska Starówka (360 ha) zachowała średniowieczny układ ulic i charakterystyczne przestrzenie, a barokowe budowle przypominają najpiękniejsze włoskie miasta. Strzelające w niebo wysmukłe wieże – to architektura litewskiej szkoły baroku. Starówka Wileńska położona w przepięknym amfiteatrze przyrody od 1994 r. znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wilno znajdujące się na pograniczu dwóch kultur zawsze było miastem otwartym na nowatorską
Wileńskie kościoły
Wilno jest znane ze swoich kościołów, starych i zabytkowych. Bazylika archikatedralna – aktualnie najważniejsza katolicka świątynia na Litwie. Pierwsza katedra spłonęła. Niedługo potem, w 1419 roku na tym samym miejscu stanęła nowa budowla. Kościół św. Franciszka i Bernarda – wybudowany w w stylu gotyckim w latach 1469-1500 dla zakonu bernardynów; później przebudowywany. Obecnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych gotyckich kościołów w Wilnie. Kościół św. Mikołaja – jeden z dwóch najstarszych kościołów w mieście i jednocześnie w całej Litwie, różne źródła podają, że świątynia powstała albo w roku 1440 albo istniała już przed rokiem1387. Kościół św. Anny – z późnego gotyku, zwanego czasem gotykiem flamandzkim lub płomienistym. Kościół św. Anny przetrwał do dziś w niemal niezmienionym stanie, jest jednym z symboli Wilna. Kościół Wniebowzięcia NMP – wybudowany pierwotnie w stylu gotyckim w XIV-XV wieku dla zakonu franciszkanów. W XVIII wieku przebudowany w stylu barokowym. Jest to prawdopodobnie najstarszy, lub drugi najstarszy – po kościele św. Mikołaja – kościół w Wilnie.
Wileńskie pałace
Pałac Prezydencki – budynek pamięta wiek XIV, gdy zbudowano tu Pałac Biskupi. W renesansie pałac wielokrotnie przebudowywano i wzbogacono o przepiękne ogrody. Pałac w werkach – przepiękna klasycystyczna budowla zaprojektowana przez Wawrzyńca Gucewicza. Pałac Chodkiewiczów – jeden z największych klasycystycznych budynków na Litwie. Budynki zostały zakupione przez Chodkiewiczów na początku XVII wieku. Zamek w Trokach – jedyny w Europie Wschodniej zamek na wyspie. Najstarsze części warowni pochodzą z XIV wieku. Twierdza znajduje się niecałe 30 kilometrów od Wilna. Zamek Dolny – główny obiekt Wileńskiego Zespołu Zamkowego i siedziba Wielkich Książąt Litewskich. Wybudowany w stylu późnogotyckim za czasów Aleksandra Jagiellończyka. Zamek był wielokrotnie przebudowywany w wielu stylach architektonicznych. Baszta Giedymina – wzniesiona w 1409 roku, za panowania księcia Witolda, jedyna zachowana baszta górnego zamku w Wilnie. Dawniej była jedną z trzech wież wileńskiego zamku. W 1419 roku zamek spłonął.
Kulturowy tygiel
Wilno to specyficzna mieszanina kultur. Znajduje się tu jedna z najstarszych nadbałtyckich uczelni - uniwersytet wybudowany z inicjatywy Stefana Batorego. Jest tu również jedna z najdroższych ulic świata - Aleje Gedymina. W światowym rankingu ulica ta zajmuje 25-te miejsce. Symbol miasta to związana z tradycjami chrześcijańskimi palma, którą witano Chrystusa w Jerozolimie. Stąd właśnie wywodzą się najpiękniejsze na świecie palmy, których wyplataniem zajmują się miejscowe rzemieślniczki. Niestety tradycja zanika, gdyż wkład pracy jest nieadekwatny do zainteresowania turystów. Najbarwniejszym spektaklem w mieście jest Wileński Jarmark Kaziukowy odbywający się w marcu już od ponad 300 lat. W Wilnie jest również kilka znaczących muzeów, dokumentujących osiągnięcia cywilizacji i kultury wielu narodów, jakie przewinęły się przez to miasto. Z bardziej "oficjalnych" obiektów warto wymienić Litewskie Muzeum Narodowe– najstarszą i posiadającą najbardziej okazałe zbiory placówkę muzealną na Litwie oraz Dzielnicę Zarzecze – słynną wileńską republikę artystów. Dzielnica, oddzielona od Starówki rzeką Wilejką, charakteryzuje się urokliwą zabudową i niepowtarzalnym, artystycznym klimatem stwarzanym między innymi przez przepiękne rzeźby – symbole.
Polacy w Wilnie
Wilno to nie tylko zabytki architektury i monumentalne budowle stanowiące świadectwo minionych wieków. Polacy odnajdą w nim wiele niepozornych miejsc mających sentymentalną wartość ze względu na swój związek z osobą naszego narodowego wieszcza a także innych wybitnych postaci. W centrum starego Miasta przy ul. Świętojańskiej 4 na ścianie budynku biblioteki wmurowana została tablica z napisem informującym, że istniała tu drukarnia Józefa Zawadzkiego, w której w roku 1822 po raz pierwszy wydrukowano Ballady i romanse Adama Mickiewicza. Niewielkie muzeum poety mieści się natomiast przy Zaułku Bernardyńskim, gdzie kiedyś było jego mieszkanie.
Panorama starówki Wilna
Jerozolimy Północy
Miano „Jerozolimy Północy” miasto zawdzięcza działalności wielkiego żydowskiego myśliciela Elijahu ben Salomona Zalmana (1720–1797) zwanego Gaonem z Wilna. Z okresem rozkwitu społeczności żydowskiej Wilna i okresem holokaustu zapoznają ekspozycje Muzeum Żydowskiego im. Gaona Wilna oraz Muzeum Pamięci w Ponarach. Dzielnica żydowska – to przypomnienie getta. W mieście znajduje się też pomnik japońskiego konsula T. Sugihary (1900–1986), który w latach okupacji niemieckiej ratował Żydów; znanego wleńskiego lekarza Cemacha Szabada (1864–1935) – wesoła rzeźba „Doktora Ojboli”.
Wileńska Karta Miejska
Wileńska Karta Miejska (Vilnius City Card) jest przeznaczona dla turystów zainteresowanych dokładniejszym poznaniem miasta. Karty są trzech rodzajow:
- ważna przez 24 godz. z ważnym biletem na transport miejski;
- ważna przez 24 godz. bez ważnego biletu na transport miejski;
- ważna przez 72 godz. z biletem na transport miejski.
Właściciel karty może korzystać z miejskiego transportu (z wyjątkiem 24 godz. karty bez biletu na transport miejski), zwiedzać muzea, bezpłatnie uczestniczyć w pieszych wycieczkach. Z kartą można też otrzymać zniżki na zwiedzanie miasta autobusem/mikrobusem,
kupując bilety na koncerty, rozliczając się w restauracjach i kawiarniach, zamawiając usługi zdrowotne i noclegi. Karta jest imienna, ważna od momentu zakupu. Kartę można nabyć w Wileńskich Centrach Informacji Turystycznej.
- Warunki korzystania z karty:
- ważna w autobusach / trolejbusach (z wyjątkiem 24 godz. karty bez biletu na transport miejski);
- ważna karta po aktywacji nie podlega zwrotowi, pieniądze nie będą zwracane;
- możliwość skorzystania z jednorazowych, darmowych usług jedynie po okazaniu karty z kuponem
Komunikacja miejska
W Wilnie istnieją 64 trasy autobusowe (numery od 1 do 87) oraz 20 tras trolejbusowych (numery od 1 do 20). Wszyscy pasażerowie powinni wsiadać do autobusu lub trolejbusu przez przednie drzwi, a wychodzić przez pozostałe drzwi. Na przejazd transportem publicznym wprowadzony został bilet elektroniczny, ktory jest zawarty w Wileńskiej Karcie Miejskiej. Należy ukazać kartę dla kierowcy autobusa lub trolejbusa. Na prośbę kontrolera należy okazać Wileńską Kartę Miejską oraz dokument tożsamości.
Panorama miasta
Pod względem krajobrazowym Wilno należy do najpiękniejszych miast świata: Starówkę położoną u zbiegu dwóch rzek otaczają zalesione wzgórza, centrum miasta rozlokowało się w dolinie rzeki Wilii. Z baszty Zamku Giedymina, z Góry Bouffałowej, z góry Trzech Krzyży i wzgórza Zarzecza, z placu widokowego przy ulicy Subocz otwierają się przepiękne panoramy Starówki. Po zapadnięciu zmroku lub w słoneczny dzień wspaniałe panoramy Wilna można podziwiać przy obiedzie lub kolacji w restauracji „Paukščių takas”, mieszczącej się na Wieży Telewizyjnej (na wysokości 165 m, ul. Sausio 13-osios 10), w restauracji „Tores” na Zarzeczu (ul. Užupio 40) lub smakując koktajle w Skybar (na 22-im piętrze hotelu „Radisson Blu Hotel Lietuva”, al. Konstitucijos 20), w restauracji „Horizontas“ (hotel „Crowne Plaza Vilnius“, ul. M. K. Čiurlionio 84). Jest to zaledwie kilka wspaniałych miejsc, które pomogą odnieść wrażenie, że spogląda się na Wilno i jego okolice
Posowiecka spuścizna
Symbolem sowieckiej okupacji i represji jest budynek byłego KGB. Obecnie znajduje się tu Muzeum Ofiar Ludobójstwa ukazujące straszną statystykę wywózek, historię ruchu oporu, cele, gdzie byli więzieni i katowani bojownicy o wolność. Posowieckim dziedzictwem jest też Most Zielony z 1952 r., który zdobią 4 rzeźby charakterystyczne dla tego okresu, oraz dom mieszkalny nad rzeką zbudowany w stalinowskim stylu w 1951 r. (na rogu ulic J. Tumo-Vaiżganto i A. Gasztołda).
Podział administracyjny
Wilno dzieli się na 21 dzielnic (starostw): Antokol, Fabianiszki, Grzegorzewo, Justyniszki, Karolinki, Leszczyniaki, Nowa Wilejka, Nowe Miasto, Nowy Świat, Ponary, Poszyłajcie, Rossa, Stare Miasto, Szeszkinie, Śnipiszki, Werki, Wierszuliszki, Wilcza Łapa, Zameczek, Zwierzyniec, Żyrmuny
Podział administracyjny
Informacje ogólne
Powierzchnia : 401 km²
Liczba turystów : 500 tys
Ludność : 560 tys
Aglomeracja : 900 tys
Grupy etniczne: Litwini (57,8%), Polacy (18,7%), Rosjanie (14%), Białorusini (4%), Żydzi (0,5%), inne narodowości (5%)
http://wilno.lovetotravel.pl/
