Zaślubiny Polski z morzem – ceremonia, która odbyła się 10 i 11 lutego 1920 w Pucku i w Wielkiej Wsi, oraz w marcu1945 w Dziwnówku, Mrzezynie i Kołobrzegu, symbolizująca odzyskanie przez Polskę dostępu do Morza Bałtyckiego.

3 czerwca 1918, jeszcze podczas trwania I wojny światowej, szefowie rządów Anglii, Francji i Włoch ogłosili deklarację, w której czytamy: „...utworzenie zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z dostępem do morza stanowi jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju oraz rządów prawa w Europie”.

Zaślubiny odbyły się poprzez wrzucenie  do morza pierścienia. 10 lutego 1920 przed zaślubinami, odbyło się spotkanie gen. Hallera i delegacji władz Polski w Gdańsku z tamtejszymi Polakami, którzy to ofiarowali generałowi dwa platynowe pierścienie, sfinansowane przez polskich gdańszczan, m.in. rodzinę Leszczyńskich i Raciniewskich. Podczas ceremonii jedynymi żołnierzami, którzy wjechali konno z brzegu do wody, byli Józef Haller i Władysław Zakrzewski. Haller wrzucił pierścień do morza, jako symbol.

Polska objęła 10 lutego odcinek wybrzeża morskiego, które wraz z Mierzeją Helską liczyło 140 km zaniedbanego gospodarczo wybrzeża Bałtyku.

Na brzegu odsłonięto i poświęcono pamiątkowy słup, na którym umieszczono wizerunek orła Jagiellonów, datę wydarzenia oraz napis: "Roku Pańskiego 1920, 10 lutego Wojsko Polskie z generałem Józefem Hallerem na czele objęło na wieczne posiadanie polskie morze".

Wojciech Kossak oraz Henryk Uziębło (uczestnicy uroczystości), zainspirowani tym wydarzeniem namalowali obrazy Zaślubiny Polski z Bałtykiem.