Kamienica położona przy ulicy Krakowskie Przedmieście 20 powstała na początku XX wieku w wyniku połączenia dwóch budynków pochodzących z XVIII wieku. Zabudowa części narożnej jest datowana na lata 80. XVIII wieku; została wybudowana dla Stanisława Trojanowskiego. Kolejnymi właścicielami nieruchomości byli jego synowie Kajetan, Feliks i Tomasz, ci zaś sprzedali ją w 1820 roku Jakubowi i Scholastyce Piechockim. Z 1846 roku pochodzi informacja, iż na parceli znajdowała się piętrowa murowana kamienica, murowana kloaka, drewniana komórka i drwalnia. Kolejni właściciele – Kuligowie (od 1852), Mystkowscy (od 1866) i R. Halpern (od 1893) – nie wnieśli nic nowego w zabudowie działki. W 1899 roku nieruchomość nabył Apolinary Zarębski, który kupił również sąsiednią kamienicę.

Kamienica ta została wybudowana w latach 80. XVIII wieku jako własność Kaspra i Franciszki Zychowskich. Początkowo był to parterowy, murowany budynek, w którym następny właściciel, Jan Wagner, nadbudował drugą kondygnację w latach 30. XIX wieku. W tym czasie w parceli znajdowała się murowana piętrowa kloaka oraz drewniana drwalnia. Kolejnymi właścicielami byli spadkobiercy Wagnera (od 1839), następnie Beer (od 1846), Szumilinowie (od 1860) i dopiero później Zarębski. Doprowadził on do nadbudowy trzeciej kondygnacji, ujednolicił elewację, zlikwidował drwalnie i kloaki, w miejsce których wybudował oficynę połączoną z kamienicą frontową drewnianą werandą. W 1918 roku po śmierci Zarębskiego jego córki sprzedały kamienicę Antoniemu Budnemu i Marii Derewicz. W czerwcu 1930 roku Budny odsprzedał swe udziały Marii Derewicz za 100 tys. zł, która w ten sposób stała się jedyną właścicielką kamienicy. Po II wojnie światowej nieruchomość została przejęta przez władze miejskie, które przeznaczyły ją na Międzynarodowy Klub Prasy i Książki, funkcjonujący do 1992 roku. W tym samym roku kamienica została odzyskana przez spadkobierców Marii Derewicz. W latach 1985–1986 przeprowadzono remont budynku, w trakcie którego wymieniono posadzki, wykładziny, części stalowe oraz pomalowano elewacje. W 1992 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 1995 roku dokonano remontu części parterowej budynku, podczas którego obito schody blachą metalową i położono na podłodze terakotę. Od końca lat 90. XX wieku zaczęto wymieniać stolarkę okienną i drzwiową.
teatrnn.pl