Urodził się 19 sierpnia 1933 r. w Krakowcu koło Lwowa. Do Polski przyjechał w 1957 r. z tzw. drugą falą repatriacji. Osiedlił się w Głubczycach.
W 1964 r. objął zakład fotograficzny w Kietrzu, pracował tam jako fotograf rzemieślnik, ale też jako fotograf artysta. Nie rozstawał się z aparatem. Pasjonowała go głównie fotografia krajobrazowa i przyrodnicza.
We wspomnieniu „To więcej niż talent” („Kalendarz Głubczycki” 1996) Marek Karp napisał o nim: To niezwykła potęga twórcza. Każdemu zwyczajnemu bytowi czy zdarzeniu umiał nadać kształt wielkiego fotograficznego dzieła. (...) wędrował z aparatem swoimi ścieżkami – szukał obrazów, inspiracji, tematów w najróżniejszych miejscach. Fotografował rozległe przestrzenie i strukturę drewna, urodzone w głubczyckim szpitalu trojaczki i tajemnicze korytarze jedynej w Polsce, nieistniejącej już podziemnej kopalni gipsu w Dzierżysławiu.
Od początku towarzyszył wykopaliskom archeologicznym w Kietrzu, gdzie odkryte zostało niezwykle cenne, całopalne cmentarzysko kultury łużyckiej. Przez lata utrwalał pracę archeologów. Powstały wówczas niezwykle interesujące zdjęcia. Jedno z nich zdobyło nagrodę w Moskwie na międzynarodowym konkursie „Prawda o człowieku”.
Z okazji dożynek wojewódzkich w Głubczycach w 1973 r. powstało wydawnictwo, zawierające kilkanaście zdjęć Brzyskiego – najbardziej znane ujęcia łanów zboża, snopów, kłosów, struktury ziemi i typowo rolniczego krajobrazu.
W 1973 r. jego starania o przyjęcie do ZPAF zostały uwieńczone sukcesem. Otrzymał także długo oczekiwane pomieszczenie na pracownię, którą urządzał z radością, że będzie tu mógł realizować swoje twórcze zamierzenia.
Dwa lata później zginął w wypadku samochodowym.
W swoim dorobku artystycznym ma cztery wystawy indywidualne, 14 wystaw międzynarodowych i 36 krajowych. Jedną z większych jego wystaw indywidualnych był „Reportaż o pokoleniach” z uroczystości na Górze Św. Anny z okazji 50. rocznicy powstań śląskich. Na liście jego sukcesów znajdują się m.in.: wyróżnienie tygodnika „Zwierciadło” w konkursie „Letnie migawki” w 1962 r., wyróżnienie w konkursie „Lato w obiektywie”, III nagroda i wyróżnienie na wystawie fotografii krajoznawczej „Śląsk Opolski”, sześć wyróżnień w konkursie przyrodniczym PTTK w Łodzi, IV nagroda w międzynarodowym konkursie miesięczników fotograficznych, III nagroda w konkursie miesięcznika „Fotografia” i „Foton”, udział w konkursach Wiosny Opolskiej – wyróżnienie w 1966 r., I nagroda w 1968 r., II nagroda w 1970 r., stały udział w Ogólnopolskim Biennale Krajoznawczym w Kielcach: wyróżnienie i III nagroda w 1970 r., II nagroda w 1972 r., wyróżnienie na międzynarodowej wystawie „Wenus’71” w Krakowie, I nagroda w ogólnopolskim konkursie „Drogowiec i jego praca” w 1972 r., II nagroda w konkursie „Portret Powstańców Śląskich”.
