|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 14 głosy | średnia głosów: 6
Lata 1914-1918 , Lublin. Ulica Narutowicza 4. Dawne oficyny popijarskie.Skomentuj zdjęcie |
6 pobrań 836 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia Wincenty Miros Obiekty widoczne na zdjęciu Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego więcej zdjęć (52) Atrakcja turystyczna Zbudowano: 1935-38 Dawniej: Muzeum Lubelskie, Lubelski Związek Pracy Kulturalnej Zabytek: A/459, data wpisu 14.03.1970 Miejska Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie - powstała formalnie 26 maja 1907 roku. Biblioteką kierowało powołane 25 marca 1907 r. Towarzystwo Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie. Sporą część tworzonego wtedy księgozbioru zasiliła zakupiona od sukcesorów Łopacińskiego kolekcja licząca 8 500 dzieł (11 775 tomów). Biblioteka jest publiczną biblioteką miejską i służy zaspokajaniu potrzeb oświatowych, kulturalnych i informacyjnych mieszkańców miasta Lublina oraz realizuje zadania określone w ustawie o bibliotekach. W dniu 26 kwietnia 1908 roku oddano Bibliotekę do użytku publicznego, w wydzierżawionym przez Trybunał Koronny lokalu w gmachu podominikańskim mieszczącym się na Starym Mieście. W 1913 zbiory biblioteczne liczyły już 17 777 dzieł w 28 895 tomach i około 30 tytułów czasopism. W roku 1922 biblioteka otrzymała czteropokojowy lokal w dawnym Trybunale. W 1939 przekazano majątek ruchomy i nieruchomy oraz wszystkie zbiory Towarzystwa Biblioteki na własność Instytutu Lubelskiego. W maju 1939 roku księgozbiór przeniesiono do nowego gmachu, gdzie przechowywany jest do dziś (przy ulicy Narutowicza 4). Biblioteka zajęła wtedy 5-piętrowy magazyn, czytelnię na parterze i dwa niewielkie pokoje na kancelarię. W latach II wojny światowej lokal biblioteki został zdewastowany. Porządkowanie zbiorów trwało do marca 1946. Po wojnie przeprowadzono remont, organizatorem Biblioteki zostało Miasto Lublin. W 1948 roku Bibliotekę im. H.Łopacińskiego połączono z Biblioteką Miejską. Od tej pory nosiła swą dzisiejszą nazwę. W roku 1950 Biblioteka posiadała już 6 wypożyczalni oraz 3 czytelnie: naukowa - przy ul. Narutowicza 4, czasopism - przy filii nr 1 (Kunickiego 61) i czytelnię dla dzieci w Trybunale. W 1955 połączono Wojewódzką Bibliotekę Publiczną, powstałą na przełomie 1950/1951 - z Miejską Biblioteką Publiczną im. H. Łopacińskiego. Nazwę ponownie zmieniono w 1975 roku na Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. H. Łopacińskiego w Lublinie. Wraz z dniem z dniem 1 stycznia 2002 r. nastąpił podział Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie na dwie samodzielne instytucje kultury. Od 2002 roku wychodzi Niecodziennik Biblioteczny pismo miejskiej biblioteki. Dyrektorem biblioteki jest Piotr Tokarczuk. Za /p>ul. Narutowicza Gabriela, prezydenta więcej zdjęć (432) Dawniej: Namiestnikowska, Teatralna W XIII wieku, gdy Lublin nie posiadał jeszcze prawa lokacyjnego, przez osadę na Wzgórzu Staromiejskim przebiegała droga o ważnym znaczeniu handlowym i politycznym. Wspomniany trakt prowadzący do Krakowa przebiegał dzisiejszą ulicą Narutowicza, dlatego już od czasów średniowiecza wzdłuż ulicy powstawały zabudowania miejskie. W XVI wieku fragment traktu krakowskiego na odcinku dzisiejszej ulicy Narutowicza nazywany był ulicą Panny Marii. W 1822 roku, na cześć gen. Zajączka, ulica została przemianowana na Namiestnikowską, a później Namiestnika. Następnie,w 1928 roku nazwę zmieniono na Narutowicza. Za |